Vandaag slapen de kinderen bij hun oma zodat ik voor Mark en mijzelf een avondje samen heb. Als verrassing wilde ik wat lekkers te eten klaarmaken en zijn favoriete toetje en drankje in huis hebben. Nou ja drank…ginger beer, gewoon gemberlimonade. Voor mijzelf wilde ik de Jillz 0% hebben, zo lekker.

Dussss ik sta daar met Duncan bij het schap zegt hij ineens: “Hey mam, ik heb bij *** shandy gedronken en dat mocht gewoon van *** moeder”. Nu weet ik dat er bijna geen moer aan alcohol inzit, maar toch! Dat je als moeder zijnde besluit dat je eigen kind een alcoholhoudend drankje mag drinken moet je echt helemaal zelf weten, maar je gaat dit toch niet zomaar beslissen voor andermans kind?!

Echt ik ben gewoon nog steeds een beetje flabbergasted over het feit dat een moeder dit zomaar geeft aan iemand anders haar kind. Call me old-fashioned, maar drank is drank. Hoe veel of hoe weinig % alcohol er ook inzit, je hoort dit in mijn ogen gewoon niet aan andermans kinderen te geven.

Wat is jullie mening hierover?

Ik heb gelezen dat Shandy wettelijk gezien niet onder alcoholische dranken valt, maar toch… Drank is drank hoor bij mij.

Lieve Mark,

23 mei 1999 na elkaar 2 weken te kennen besloten we ervoor te gaan, wij werden een samenwonend stelletje. Ondanks de vele negatieve reacties die daar op volgden hebben we doorgezet en kijk ons nu eens gewoon eventjes 14 jaar bij elkaar zijn! Uhhu!

14 jaar waarvan bijna 8 getrouwd, nog steeds ontiegelijk verliefd op elkaar en samen papa en mama van over een paar maanden 3 prachtige kinderen. Lieverd, wat hebben we toch een mooi leven samen.

Ik verheug mij enorm op de jaren die nog komen gaan, Mark I love you like a fat kid loves cake <3

22 weken al weer woehoe! Ik merk echt dat nu mijn angst weg is en het genieten zijn opmars heeft gemaakt, de tijd ineens voorbij vliegt joh.

Op de kwaaltjes na waar ik helaas nog steeds last van heb, gaat het echt ontzettend goed. Ok ik kan geen lange wandelingen maken, moet om de haverklap naar het toilet, heb regelmatig last van pijn in mijn rug, de harde buiken zijn niet fijn en ben nog steeds erg snel moe. Maaaaaar genieten…ja dat doe ik nu zeker weten :D

De kleine meid beweegt ontzettend veel wat het ook leuk maakt voor Mark, want hij voelt maar al te graag aan mijn buik om dit wondertje te voelen schoppen. Ook Duncan en Celina hebben hun zusje al een keer gevoeld en ook zij vonden het helemaal geweldig. We genieten dus allemaal enorm van haar en kunnen niet wachten om haar weer te zien. Dat zal trouwens 19 juni zijn tijdens de pretecho <3

Weet je waar ik trouwens enorm zin in heb, in het klaarmaken van de babykamer. Door Mark zijn baan heeft het werken aan de babykamer stil gelegen, maar we willen er deze week zeker nog mee aan de slag gaan. Heerlijk behangen, plankjes ophangen en decoreren die handel. Daarna fijn keutelen met de babykleertjes en alles een plekje geven, ik heb daar zo’n ontzettende zin in.

Verder heb ik eigenlijk niet zo heel veel te vertellen, maar ik wil uiteraard nog wel graag een nieuwe buikfoto showen. Werd wel weer eens tijd toch, volgens mij is dit pas mijn tweede foto op deze manier. Bij Celina maakt ik de foto’s wat vaker en dat wil ik nu weer proberen, vind het zelf ook wel ontzettend leuk eigenlijk.

Wat een buik al hè?! Jep met striae. Komt trouwens niet door deze zwangerschap, nope de striae die mijn hele buik (vanaf navel naar beneden) versiert heb ik overgehouden aan mijn eerste zwangerschap. Ach ja het maakt mij niet zoveel uit hoor…zijn mijn trotse mama strepen ^_^ Fijne dag vandaag!

Lieve papa,

Vandaag een jaar geleden hield uw strijd tegen ALS op, u blies uw laatste adem uit in de armen van mama en in het bijzijn van ons, uw kinderen. Ik kan u zeggen dat afgelopen jaar moeilijk was, want paps wat mis ik u toch verschrikkelijk. Wat zou ik u toch graag van alles willen vertellen zoals bijvoorbeeld het feit dat u weer een kleindochter krijgt. Ik geloof dat u alles meekrijgt met wat er hier gebeurd, maar wat had ik toch graag uw lach willen zien bij het vertellen van bepaalde dingen.

Daarnaast mis ik uw stem, een stem die al voor uw overlijden weg was gevallen. Een stem die ik mij niet meer kon heugen totdat ik Edwin op de achtergrond hoorde toen ik mama belde. Paps, hij heeft naast uw uiterlijk ook echt uw stem. De stem die ik vergeten was en waar ik zo naar verlangde om weer te horen, was daar ineens. Toch mooi om u op deze manier terug te zien in Ed en mijzelf. Het bakken en koken wat u ook enorm graag deed begin ik inmiddels weer leuk te vinden. Noem mij gek, maar ik heb al een paar keer het idee gehad dat u bij mij stond toen ik in de keuken stond. Zou best kunnen, want een vorkje prikte u maar al te graag in de pan.

Paps, ik wil het hebben over mijn belofte aan u. Ik doe mijn best deze na te komen, maar het is lastig. Mama heeft het namelijk erg moeilijk en kan uw overlijden nog geen plekje geven. Logisch, want jullie waren bijna 30 jaar onafscheidelijk. Ik zorg er in ieder geval voor dat ze aan zichzelf blijft denken, let op dat ze wel eet en laat haar weten dat ze altijd bij mij terecht kan. Meer kan ik niet doen papa, want de rest…dat is iets waar ze zelf mee aan de slag zal moeten.

Ik wil u nog zoveel meer vertellen, maar dat doe ik wel zonder het op te schrijven. Ik hou van u lieve paps, ooit zullen we elkaar weer zien.

In augustus 2009 deelde ik al een recept voor lemonbars, een lekkernij die zowel bij familie als vrienden goed was bevallen. Vooral vriendin Chantal kon er maar moeilijk van afblijven. Nu zij vanavond met haar man Dave en kids gezellig komen eten en chillen besloot ik ze weer te maken.

Dit keer heb ik er ietsjes meer bloem (zo’n 40 gram) aan toegevoegd zodat de gooeyness van de vulling ietwat minder uhm…gooey zou zijn haha. Net als bij de gebakken kwarktaart die ik ooit in bakingcups maakte, besloot ik dat ook nu te doen bij de lemonbars en ik moet zeggen dat dit mij wel enorm is bevallen. Ik vind ze er een stuk leuker uitzien en daarnaast hoef je niet moeilijk te doen om alles in evengrote stukken te snijden.

Anyway…vanavond dus een gezellig avondje voor de boeg :) Fijn weekend!