Even het weekend ingaan met een wat gezelliger logje ;) Nadat de meivakantie was afgelopen betekende dat niet alleen dat Duncan weer naar school moest, maar hij mocht ook meteen die maandag trakteren. In eerste instantie wilde hij “vanwege zijn leeftijd” gewoon wat zakjes chips en koeken uitdelen, maar naarmate de dag naderde vond hij het toch wel ietsjes leuker als er wat meer werk van werd gemaakt. Dus deze mama dook weer de keuken in…

Dunc wilde graag cupcakes, dus ik bakte mijn vanille cupcakes. Om het allemaal net wat leuker te maken vulde ik ze met smarties (had alleen wat langer moeten wachten zodat ze niet smolten *doh*). En ja deze gek heeft de smarties geteld, want ik wilde in iedere cupcakes 10 stuks hebben. Niet dat iemand anders dan ik er erg in zou hebben natuurlijk, maar uhm…tja…ik wilde dit gewoon haha.

Dusssss na het vullen stopte ik de gaten in de cupcakes weer dicht om ze vervolgens af te smeren met gesmolten chocolade en daaroverheen sprinkles te strooien. Daarna even in de koelkast zodat de chocolade wat sneller zou uitharden.

Eenmaal uitgehard waren ze klaar om ingepakt te worden, stuk voor stuk. He-le-maal niet nodig natuurlijk, maar ja het staat zo leuk :) Dunc was er blij mee en dan ben ik ook blij. Daar gaat het tenslotte om toch? :) Fijn weekend!

Het is al weer eventjes geleden en ergens heb ik helemaal geen zin om achter de computer te zitten, maar ik wil toch het een en ander van mij afschrijven. Bereid je voor op een ietwat ‘van de hak op de tak’ log…

Ik wil het hebben over de leuke en helaas ook minder leuke dingen die nu gaande zijn in mijn leven. Twee weken geleden werd ik wat innig met de muur en vloer toen ik uit mijn bed vloog. Met een slapend been die als eerste de grond raakt gaat het uit je bed vliegen minder goed kan ik je vertellen. Gevolg, gescheurde enkelbanden.

Vervolgens na twee dagen uiteraard wel strompelend naar een geweldige voorstelling van Ruth Jacott. Een voorstelling die helemaal top was, maar toch ook weer emotioneel. Bij het eerste nummer wat Ruth zong brak ik al, de tranen rolden over mijn wangen. Toen de voorstelling na een korte pauze weer verder ging sprak zij wat mensen op de voorste rij aan…ja ook mij. Ze had mij zien huilen tijdens het eerste nummer en daar sprak ze mij vriendelijk en tegelijk op een grappige manier op aan. Was een leuk moment :) Voordat Ruth het laatste nummer zong vertelde ze dat ze zou gaan meefietsen voor een goed doel, “voor een verschrikkelijke spierziekte” was wat zij zei. Mijn hart sloeg over en toen hoorde ik het “Een spierziekte genaamd ALS”, tja toen was het gedaan hè. Ik kon mijn janken niet meer bedwingen (en zo ook mijn moedertje niet). Het was dus een avond met een scherp randje, maar wat hebben we genoten.

Dat ik toch met een zeer pootje met mijn mamsie (nicht en tante) naar Ruth ben gegaan was met een reden. Mijn mams had ons die dag namelijk laten weten dat het niet goed ging met haar. Het verwerken van het overlijden van paps is haar na een jaar van keihard proberen niet gelukt. Ons mams heeft het ontzettend zwaar gehad om haar masker op te houden, maar dat masker heeft zij nu afgedaan. Ze heeft hulp gezocht en na een klein aantal weekjes hebben zij haar voorgesteld om opgenomen te worden. Mijn arme moeder is helemaal op en kapot van verdriet en sinds woensdag is zij met die reden opgenomen. Vanaf woensdag is ze dus niet meer thuis en dit zal minimaal een aantal maandjes duren hebben de psychologen/psychiater gezegd. Mams heeft het zwaar, maar de eerste stap naar het helen is gezet. Een belangrijke stap die zij zelf heeft durven zetten. Ik ben zo trots op haar! <3

Ben jammer genoeg minder trots op mijzelf, ik heb mijn vader beloofd om na zijn overlijden voor haar te zorgen en voor mijn gevoel heb ik nu dus gefaald. Ik weet dat ik dit niet moet voelen, want ik heb meer dan mijn best gedaan. Maar ja, toch zijn die gevoelens aanwezig. Wat ik ook verschrikkelijk vind (en ook voor mijn moeder laat dat duidelijk zijn) is dat ik deze zwangerschap nu zonder beide ouders moet meemaken en dat…dat raakt mij tot diep in mijn hart.

Om dit logje toch nog wat vrolijker te laten eindigen kan ik vertellen dat alles goed is met de kleine in mijn buik. Mijn buik groeit goed, hartje klopt goed. Met mij gaat afgezien van de kwaaltjes en bovenstaand verhaal ook goed. We zijn trouwens druk bezig geweest in de babykamer en ondanks dat hij nog niet af is voel ik mij daar helemaal op mijn plek. Ik ga er dan ook regelmatig even staan/zitten om tot rust te komen. Met de tijd zal ik wel een logje met wat foto’s online plaatsen. Maar voor nu duik ik de bank op, fijne avond.

Gisteravond maakte ik een super easy en (wat achteraf bleek) erg lekker gerecht klaar; rijst met shoarma, kouseband en doperwten.

Zoals eigenlijk altijd had ik ook dit keer iets te veel klaargemaakt en de restjes…tja die gooien we uiteraard niet weg. Ik wist meteen wat ik hier de volgende dag mee wilde maken.

En zo stond ik vanmiddag in de keuken om de restjes te verwerken in een quiche. Ik wist niet zeker of het lekker zou zijn, maar na het zojuist te hebben geproefd ben ik er over uit. Mjaaaaaaammmie! Echt erg lekker.

• Groente/shoarmavlees mengsel: Bak het shoarmavlees in een beetje olie gaar. Ondertussen kook je de gesneden kouseband beetgaar in kokend water (voeg een maggieblokje of zout toe). Zodra de kouseband beetgaar is voeg je dit inclusief doperwten toe aan het vlees. Even omscheppen, proeven en eventueel wat peper en zout toevoegen.
• Quiche: Bedek een bakvorm met bladerdeeg en prik meteen wat gaatjes in de bodem. Kluts 5 eieren met ongeveer 100ml room en voeg daar vervolgens 100gram geraspte kaas en eventueel peper, zout en paprikapoeder aan toe. Voeg het vlees toe aan het eimengsel en schenk dit op het bladerdeeg. Plaats in een op 200 graden voorverwarmde oven voor ongeveer 20 a 30 minuten.

That’s it! Heerlijk avondmaal met een salade of iets dergelijks. Maar als lunch is dit natuurlijk ook enorm lekker. Mark krijgt in ieder geval morgen een heerlijk stukje mee naar zijn werk :)

Ik wil jullie trouwens meteen even onwijs bedanken voor het meedenken over een voornaam voor onze derde spruit. Mark en ik hebben op dit moment een naam in ons hoofd waarvan we bijna zeker zijn dat dit hem gaat worden. Het was er geen 1 die genoemd was, maar we hebben wel een aantal namen als inspiratie gebruikt. Ontzettend bedankt dus allemaal!! <3 Ik wens jullie een mooie dag toe.

Het zoeken naar een mooie naam die je baby zijn/haar hele leven zal dragen kan best een uitdaging zijn, maar het gebeurt ook weleens dat een naam zo gevonden is.

Bij de namen voor onze eerste twee kinderen hebben we het eigenlijk heel makkelijk gehad. Onze zoon zijn naam hadden we dan ook al vrij snel “klaarliggen”. Wij keken vroeger altijd graag naar de serie Highlander en de naam van de hoofdrolspeler ‘Duncan’ vonden we erg mooi, dus besloten we onze zoon deze stoere naam te geven.

Toch hadden we ook een meisjesnaam verzonnen, want stel je voor dat we misschien wel een meisje zouden krijgen. Die naam werd Celina, afgeleid van de zangeres (Celine Dion) van een liedje van ons samen. We kregen een zoon, dus deze naam werd op een plank geschoven. Niet wetende dat we hem na 7 jaar alsnog konden gebruiken.

6,5 jaar na de geboorte van Duncan kwamen we erachter dat we in verwachting waren van een dochter. Zonder er bij te hoeven nadenken werd de naam die zo lang heeft gewacht afgestoft en besloten we onze dochter deze mooie naam te geven.

En nu in verwachting van onze derde is het toch wel erg moeilijk. Een ding staat vast en dat is dat ook deze kleine 3 namen krijgt waarvan de laatste twee gelukkig al verzonnen zijn. Maar die eerste naam die blijft nog uit, we hebben werkelijk waar nog geen idee.

Nu hebben we al uren gesurft over allerlei binnen- en buitenlandse namensites, maar helaas nog niets gevonden. Dus mijn vraag is als volgt: Willen jullie ons alsjeblieft helpen bij het verzinnen van een leuke meidennaam?

Het moet wel bij Duncan en Celina passen natuurlijk :) Ik ben benieuwd of jullie met iets komen waarvan wij denken…“YES dat is de naam voor onze tweede dochter!”

Vandaag slapen de kinderen bij hun oma zodat ik voor Mark en mijzelf een avondje samen heb. Als verrassing wilde ik wat lekkers te eten klaarmaken en zijn favoriete toetje en drankje in huis hebben. Nou ja drank…ginger beer, gewoon gemberlimonade. Voor mijzelf wilde ik de Jillz 0% hebben, zo lekker.

Dussss ik sta daar met Duncan bij het schap zegt hij ineens: “Hey mam, ik heb bij *** shandy gedronken en dat mocht gewoon van *** moeder”. Nu weet ik dat er bijna geen moer aan alcohol inzit, maar toch! Dat je als moeder zijnde besluit dat je eigen kind een alcoholhoudend drankje mag drinken moet je echt helemaal zelf weten, maar je gaat dit toch niet zomaar beslissen voor andermans kind?!

Echt ik ben gewoon nog steeds een beetje flabbergasted over het feit dat een moeder dit zomaar geeft aan iemand anders haar kind. Call me old-fashioned, maar drank is drank. Hoe veel of hoe weinig % alcohol er ook inzit, je hoort dit in mijn ogen gewoon niet aan andermans kinderen te geven.

Wat is jullie mening hierover?

Ik heb gelezen dat Shandy wettelijk gezien niet onder alcoholische dranken valt, maar toch… Drank is drank hoor bij mij.