Helaas betekende dit dat het gevaar nog niet geweken was. Paps onder narcose betekende dat wij afscheid van hem moesten nemen aangezien ze niet met zekerheid konden zeggen of hij weer wakker zou worden (ivm de ALS, COPD waardoor zijn longinhoud sterk is afgenomen). Dit was verschrikkelijk! Echt waar hoe paps daar zat naar lucht te happen…oh en dan toch nog wachten tot Mark er was (hij moest van zijn werk komen)…hij wilde zijn zoon ook nog gezien hebben <3 Ook Duncan wilde erg graag mee om nog wat tegen zijn opa, zijn maatje, te zeggen…dit was zo ongelooflijk heftig allemaal. Duncan is dan ook nadat hij zijn zegje had gedaan opgehaald door vriendinnen Jeanette en Chantal en werd hij door hen bij zijn zusje afgezet (die weer bij een tante zat).

Na de operatie werd paps in slaap gehouden zodat hij even kon bijkomen, hij had zo hard geknokt dus de rust kon pa wel gebruiken. Ook dit waren weer angstige uren, want zoals ik al zei was het niet zeker of hij nog wakker zou worden. Ik kreeg een half uur geleden van mijn mams bericht dat hij dit wel heeft gedaan yay!!!!

Helaas is het gevaar nog niet geweken. Papa blijft beademd worden tot de longontsteking weg is en dan wordt hij van de beademing gehaald. Dit is dus waar het fout kan gaan. Door de ALS is zijn spierkracht in het middenrif afgenomen (kracht in middenrif heb je nodig om te kunnen ademen) wat dus zou kunnen betekenen dat pa zijn lichaam het ademen niet zelf meer oppakt. Mocht dit zou zijn dan laten ze paps sterven…het moeilijke afscheid kan dus snel weer komen :(

Maar voor nu proberen we daar niet aan te denken! Paps is wakker geworden yay!!!!

Gisteren zaten mijn moeder en ik (met Celina) bij Duncan zijn breakdanceles, ik geloof dat het rond half en kwart voor 5 was dat mams een ping kreeg van mijn vader waarin stond dat het niet goed ging en zij direct naar huis moest komen. Ma sprong meteen op de fiets en fietste met een noodgang naar huis. Gelukkig was Mark net aangekomen bij breakdance, dus Dunc kon zijn les gewoon afmaken waardoor ik snel met Celina naar mijn ouders hun huis kon fietsen. Eenmaal daar aangekomen zat mijn vader naar adem te happen. Hij had het enorm benauwd en het gevoel dat zijn longen vol zaten met slijm. Mijn mams belde meteen de dokter, maar het was net na vijven waardoor ze dus werd doorverbonden met de huisartsenpost. Twee personen van de HAP kwamen langs en tja daar zal ik het verder maar niet over hebben, want hoe hun probeerde te helpen was echt te gek voor woorden. Zij gingen op een gegeven moment weer weg, want ze konden niets voor mijn vader doen.

Na een kwartiertje kreeg mijn vader het nog benauwder, dus belde mijn moeder weer dat hij nu opgehaald moest worden om naar het ziekenhuis te gaan. Na maar liefst 40!! minuten kwam de ambulance waarna hij naar het Erasmus werd gebracht (mams mocht gelukkig meerijden in de ambulance). Ik had inmiddels vriendin Chantal gebeld of de kids bij haar mochten blijven (wat uiteraard geen probleem was), zo konden Mark en ik achter de ambulance aan. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis konden we door naar spoedeisende hulp waar pa in een kamertje aan allerlei slangetjes lag. Zijn zuurstofgehalte in zijn bloed (het heeft een andere benaming, maar dit is mij even ontschoten) was naar beneden gekelderd, dus hij lag ook aan het zuurstof. Dit gaf een heel klein beetje verlichting gebaarde paps, maar helpen deed het niet. Niet gek natuurlijk aangezien het benauwd hebben in zijn geval komt door het te veel slijm in zijn longen wat hij niet kan ophoesten door het te weinig kracht hebben in zijn middenrif.

Er werd bloed afgenomen, foto’s gemaakt, testen gedaan (waardoor paps niet meer kon verbergen voor ons hoe erg de spieruitval al is…was erg schrikken) en zo kwamen ze tot de conclusie dat ze eigenlijk niet zo heel veel konden doen voor paps. Begrijpelijk aangezien er tegen ALS niets te doen is. Wel besloten ze dat ze paps niet zo naar huis konden laten gaan en hem op de intensive care wilden hebben om hem aan het zuurstof te houden zodat dit toch enige verlichting kon geven. Echter was er geen plek in het ziekenhuis, dus hij zou met de ambulance naar een ander ziekenhuis gebracht worden wat ook weer een verschrikkelijke vraag met zich mee bracht. “Wilt u gereanimeerd worden mocht u een hartaanval krijgen?” Mijn vader heeft het nog nergens over gehad aangezien hij dit soort dingen gewoon liever niet wil bespreken. Hij zou het wel moeten doen aangezien wij het anders ook niet weten, maar ja ergens is het ook wel te begrijpen dat dit verschrikkelijke dingen zijn om over na te denken. Paps liet weten dat hij dit wel wilde waarna de arts vertelde dat hun van mening waren (uit medisch oogpunt gezien) dat mocht hij een hartaanval krijgen ze hem niet terug moeten halen…krijgt mijn paps dus nu een hartaanval dan doen ze dit dus ook niet. Je had de angst in paps zijn ogen moeten zien! Belachelijk dat hij zelf niet mag kiezen, maar ergens toch ook wel weer te begrijpen dat ze deze beslissing maken. Zou paps door een hartaanval iets aan zijn denkvermogen mankeren dan zou hij ook niet meer de mogelijkheid hebben om zelf te beslissen of het leven zo voor hem genoeg is of niet. Dus ja ergens te begrijpen, maar het was wel heeeeeel erg moeilijk om dit te horen.

Toen eenmaal was geregeld dat pa naar een ander ziekenhuis kon ben ik met Mark naar huis gegaan, het was inmiddels al rond 00:00uur en Mark moest de volgende dag werken. Het was zooooo verschrikkelijk om mijn paps en mams achter te laten, maar ja…we hadden geen keus. Pa en ma waren rond 01:30 geïnstalleerd in het andere ziekenhuis waar bij tot aan nu zuurstof krijgt toegediend (zuurstof die er met kracht ingaat en niet die hij zelf hoeft in te ademen. Hij moet in ieder geval een paar dagen blijven om te kijken hoe het gaat met extra zuurstof en dan is het verder kijken hoe het gaat. Veel meer kunnen ze niet voor hem betekenen…dit is nu ALS :( Een verschrikkelijke ziekte waarvan je weet dat het einde er snel aan kan komen…het gaat echt veel te hard allemaal. Life is so fucking unfair!

Vandaag heb ik besloten thuis te blijven bij mijn kids. Mark is werken en aangezien Dunc zijn verjaardag (we hadden hem een leuke avond beloofd) abrupt werd afgebroken beloofde ik hem dat we vandaag een filmpje zouden kijken etc. Vandaag is mijn moeder gewoon weer bij mijn paps, gaan een tante, oom en nicht even op bezoek en morgen ga ik gewoon weer. Heb paps wel een berichtje gestuurd om hem te vertellen dat ik veel van hem houd en trots op hem ben. Want ondanks alles kan paps nog steeds af en toe grappig doen en dan zie je toch wel wat een vecht- en levenslust deze man heeft.

Ik wil jullie meteen ook even allemaal bedanken (ook namens mijn paps en mams) voor de onwijs vele lieve meelevende berichten, gebeden en kaarsjes die zijn gebrand. Echt zo ontzettend bedankt! <3

=========================================================================

Update 16:15 uur
De arts heeft geconstateerd dat paps longontsteking heeft, die hoogstwaarschijnlijk is ontstaan door het slijm die hij niet weg kan hoesten. Hij krijgt nu twee soorten antibiotica, dus het is afwachten…moet wel langer in het ziekenhuis blijven nu. Helaas heeft hij het nog wel erg benauwd :(

Ok waar zal ik beginnen. Allereerst bij de visolie, dit is inderdaad geen wondermiddel als in al je zorgen zijn voorbij, maaaaar…naast het positieve denken (over mijzelf) heeft de visolie er in mijn geval ( een andere verklaring heb ik nu even niet) voor gezorgd dat ik net even die extra boost kreeg om de dingen beter te kunnen relativeren. Zo zie ik nu in dat mijn billen die niet zo strak zijn als ik graag zou willen in het niet vallen bij de verschrikkelijke ziekte die mijn vader heeft waar hij niet eens over zeurt. Natuurlijk wist ik voordat ik mij beter voelde ook dat dit veel erger is dan de te dikke billen (of whatever) alleen liet de gedachte van hoe ik er uitzag mij niet los. Die gedachtes zijn mede door de visolie dus weg en ik voel mij beter dan ooit tevoren!

Moodswings haha, hebben wij vrouwen die niet allemaal wel eens?! Ik begrijp niet hoe iemand (wanneer de diagnose BDD gesteld is) kan zeggen op zeker te weten dat IK last van moodswings heb waardoor ik dus de ene keer happy blog en de andere keer niet. Ik heb een persoonlijke blog en ik kies ervoor om ook te bloggen over de minder leuke dingen in mijn leven en ja…daar horen de ups en downs bij (ziekte van mijn paps, Mark vaak van huis en het verstoorde zelfbeeld). Wanneer dit dan als moodswings wordt afgedaan denk ik eigenlijk alleen dat die personen eens even bij zichzelf te raden moeten gaan. Als je mijn manier van bloggen irritant vindt dan begrijp ik niet waarom je mijn logjes nog leest. Van mij mag je best, maar zeg dan niet dat je het irritant vindt dat ik de ene keer blog over hoe slecht ik mij voel en de andere keer over hoe goed ik mij voel. Nogmaals persoonlijke blog ;)

Verder kan niemand mij vertellen dat dit een probleem is waarvoor ik geholpen MOET worden. Mijn man zou zeggen, ik moet niets behalve ooit doodgaan. Ik heb nooit gezegd dat ik niet meer naar een psycholoog zou gaan, ben er dan ook gisteren geweest (voor iemand anders, maar dit kwam ook ter spraken). Ik HEB geen hulp nodig ook al vinden de mensen die mij alleen kennen van het internet dat wel (ik zeg niet dat ik geen hulp krijg, maar voor mijn gevoel is het nu niet meer zo zeer nodig). Jullie kunnen niet in mijn hoofd kijken en zullen mij op mijn woord moeten geloven…het gaat goed met mij, ik ben eindelijk tevreden met mijzelf! Het is alsof alle spiegels die het verkeerde beeld gaven uit huis zijn gehaald en er goede spiegels voor in de plaats zijn gekomen. Ik weet dat het vreemd is dat dit zo snel is gebeurd, ik vind het ook vreemd, maar ben blij dat het na (toch wel dik) 13 jaar is gebeurd :D

Mensen in mijn omgeving (vooral Mark, mijn kids en mijn ouders) en zelfs mensen die mij (al jaren) online volgen zeggen dat ik straal als nooit tevoren, ik vrolijker ben als nooit tevoren. En dat is zo waar, ik voel mij ook echt als nooit tevoren :) Weet je…ik zie mijzelf eindelijk zoals ik ben en ik ben er tevreden mee. Ja natuurlijk kijk ook ik met een klotegevoel in de spiegel (even als voorbeeld) wanneer er weer een pukkel op mijn bakkes zit, maar ik kan het naast mij neerleggen. Tja hij zit er nu eenmaal en daar zal hij blijven zitten de komende dagen, ik kan de dagen laten bepalen door een pukkel of ik vergeet hem gewoon en ga op een vrolijke manier verder. Vervelende gebeurtenissen in mijn jeugd passeerden tot twee weken geleden nog dagelijks in mijn koppie, maar ook hier denk ik nu, kan ik er iets aan veranderen –> nee –> naast je neerleggen –> vrolijk verdergaan. Dat is dus eigenlijk mijn manier om het negatieve direct om te draaien. Dingen van vroeger die gebeurd zijn, zijn nu eenmaal gebeurd en ik kan mijn leven in het nu en wat nog komen gaat hierdoor laten bepalen of ik kan kiezen om verder te gaan en te genieten van het leven. Nu ik eindelijk een heldere kijk op de dingen heb, heb ik besloten dat ik ga genieten van mijn leven. Het leven kan zo maar ineens ophouden en dat zie ik nu dus van enorm dichtbij bij mijn paps en mams.

Dus uhm ja…een hele lap tekst. Ik wil hier gewoon mee duidelijk maken dat het aardig vervelend is wanneer mensen je op een bepaalde manier benaderen (jij HEBT dit en jij MOET dat), dit kan ook op een andere manier. Daarnaast hoop ik zo een beetje uitleg te hebben kunnen geven over dat ik inderdaad niet denk dat de visolie een wondermiddel is, maar het heeft in mijn geval wel net dat beetje extra gegeven waaruit ik mijn kracht om te helen heb kunnen halen.

Natuurlijk zal ook ik mij weleens slecht voelen (bijvoorbeeld wat betreft mijn paps) en wanneer ik dit dan kwijt wil zal ik het ook gewoon online plaatsen, maar dit zal dan nooit meer gaan over hoe moeilijk ik het heb met het feit dat ik mijzelf zo lelijk zie. Nee dat station zijn we ver voorbij en daar ben ik ZOOOOOOO blij om. Voor die mensen die zich enorm slecht in hun vel voelen vanwege bepaalde gebeurtenissen in hun leven (of iets dergelijks), probeer het eens zoals hoe ik nu denk  nare gedachtes/problemen –> kan ik er iets aan veranderen –> nee –> naast je neerleggen –> vrolijk verdergaan (wanneer het echt niet goed gaat, altijd even naar je huisarts gaan hè…beter een keer teveel dan een keer te weinig).

Anyway veel tekst en misschien een beetje rommelig, maar moest het even gezegd hebben. Nou ik ben trots op je hoor als je deze hele lap tekst hebt gelezen haha…fijne dag <3

Gisteren tikte ik in Google de volgende zoekopdracht in “beating bdd”, ik kwam toen uit op een forum waar een jonge vrouw vertelde over hoe zij BDD heeft verslagen. Zij vertelde dat zij visolie (omega-3)besloot in te nemen wat ervoor leek te zorgen dat zij zich beter begon te voelen. Toen ik dit las viel mijn mond op de grond, mijn ogen werden groot en tranen begonnen over mijn wangen te rollen. Ik keek Mark aan en zei hem dat ik eindelijk wist waardoor ik mij de afgelopen anderhalve week ineens zo goed ben gaan voelen. Ik slik namelijk sinds afgelopen anderhalve week weer consequent mijn visolie capsules! Ik weet niet of dit zo snel kan werken, maar ik kan geen andere reden vinden voor het feit dat ik mij nu zo goed voel.

Ik ben meteen gaan zoeken of dit wel echt zou kunnen en of het misschien niet gewoon toeval was en kwam toen op een site waar wat uitleg stond over serotonine. Serotonine (het “gelukshormoon”) is even op een makkelijke manier gezegd, een stofje in je hersenen die invloed heeft op je stemming, zelfvertrouwen, slaap, emotie, seksuele activiteit en eetlust. Wanneer er hier een tekort van is kun je dus problemen krijgen bij het hiervoor genoemde. Na een aantal sites te hebben bezocht blijkt het dus echt zo te zijn dat visolie de serotonine levels verhoogd.

Dit verklaart echt alles! Ik voel mij de hele week al super, beter dan ooit kan ik eigenlijk wel zeggen. Ik denk niet meer negatief over mijzelf. Tja heel af en toe dat ik bijvoorbeeld denk “hmm waren mijn billen maar wat strakker”, maar daarna heb ik meteen zoiets van “ach dat komt wel met de tijd (door de workouts) en zo niet dan niet”. Ook het kijken in de spiegel is aan het afnemen (is echt een dwangneurose in mijn ogen). Ik doe het nog vaak hoor, maar het is echt stukken minder dan bijvoorbeeld twee weken terug.

Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik gelukkig geen lelijke vrouw meer, wanneer ik naar mijn foto’s kijk denk ik niet meer dat de foto “liegt”, maar zie ik een leuke vrouw…een leuke IK! Mensen op Instagram worden bijna gek van mijn foto’s, ik heb er nog nooit zoveel van mijzelf gepost haha.

Het voelt nog wel vreemd om het volgende over mijzelf te zeggen, maaruh…ik mag er best wezen. Voor het eerst in mijn leven (of zover ik mij kan herinneren) ben ik tevreden met mijzelf. En ook dit is iets dat nog heel vreemd, maar ook wel erg aangenaam voelt. Je wilt niet weten wat een rust ik in mijn hoofd heb, er is gewoon een jarenlange last van mijn schouders gevallen en dit voelt goed :) Het is eindelijk rustig in huis, minder stress en iedereen is vrolijker. Het is dus echt zo ‘When mom feels good, the whole family feels better”.

Heb jij nu het idee dat jijzelf ook een verstoord zelfbeeld heb of misschien wel in een depressie zit, ga dan zeker naar je huisarts toe, maar probeer daarnaast ook eens visolie capsules te slikken. Ik zeg niet dat het voor jou ook zal werken, maar je kunt het op zijn minst proberen toch?

Ik wens jullie een fantastisch mooie dag toe! <3

De huisarts zei dat ik, omdat het best heftig is en ik zelf ook al aangaf dat ik er echt gek van word, mijzelf moet aanmelden bij psyQ waar zij gaan kijken hoe ze mij kunnen helpen om mijn denkwijze over mijzelf te veranderen. Ik begrijp nog niet hoe iemand mij kan helpen door erover te praten, maar aan de andere kant ook weer wel aangezien het schrijven op mijn site (het “praten” met jullie) mij ook enigszins doet inzien dat ik er wel mag zijn.

Ik doe nog steeds mijn uiterste best om negatieve gedachtes direct te vervangen voor positieve en dit lukt de afgelopen twee dagen beter dan ooit. Ik moet ook zeggen dat ik, wanneer ik iets negatiefs denk, het er meteen met Mark over heb en ik hem dan ook meteen de positieve gedachte laat weten. Door het daadwerkelijk te zeggen lijkt het alsof ik mijzelf af en toe zie zoals ik mijzelf ook op de foto’s zie. Normaliter ben ik van mening dat de foto’s “liegen” (kan natuurlijk niet), maar ik heb bijvoorbeeld gisteren en vanochtend al een paar keer gedacht “hey je ziet er echt zo uit als op de foto’s”. Ik denk dit vaker niet dan wel, maar het begin is er…twee dagen achter elkaar positief proberen te denken is mij nog nooit gelukt…ik kan het mij in ieder geval niet herinneren. Natuurlijk is dit hele gebeuren niet met een gesprek met de huisarts en het positief proberen te denken meteen opgelost, maar zoals ik al zei…het begin is er.

Mark merkt wel dat ik de afgelopen twee dagen anders ben, vrolijker, gezelliger en ja gewoon weer zoals ik vroeger was. De lamellen in huis staan weer open (die stonden vooral de afgelopen weken alleen maar dicht) waar het zonlicht weer door naar binnen schijnt en alleen dit al laat zien dat het licht ook weer in mijn koppie is aangezet…het lichtje is nog wat zwak, maar hij staat in ieder geval aan :D Ik doe echt onwijs mijn best (iets wat je op Instagram ook hebt kunnen lezen), ik wil weer oprecht kunnen lachen en rust in mijn hoofd krijgen. Anyway, ik houd jullie op de hoogte van het hoe of wat bij psyQ. Ik wens jullie een heel fijn Paasweekend <3