CherryFizzNL - Enjoying family life » Getting Personal

Ons uiterste best doen

Gonny — Thu, 22 Dec 2011 13:51:17 +0000

Ik had graag leuke logjes die te maken hebben met de Kerst online geplaatst de afgelopen tijd en de komende dagen alleen het decembergevoel mis ik ondanks de kerstboom die er staat nog steeds een beetje. Ik dacht eerst dat het misschien alleen aan het weer zou liggen, maar dat is niet zo. Mark is al weer eventjes weg (komt gelukkig wel op tijd thuis voor kerst) waardoor ik veel in mijn uppie heb moeten regelen en nu is dit natuurlijk geen probleem, maar wanneer je het al 13 jaar samen hebt gedaan dan is het ineens heel vreemd om het alleen te moeten doen.

Daarnaast merk ik (en zo ook mijn moeder, want dit is ook het eerste jaar dat zij alles alleen moet doen) dat Kerst zo enorm veel om eten draait, iets dat voor mijn vader vrijwel onmogelijk is. Waar mijn moeder normaal een sappig stuk vlees op tafel zou zetten, is zij nu genoodzaakt om een soep maken. Dit vinden wij helemaal niet erg zolang paps maar kan meegenieten en daar komt bij dat ze onze favoriete soep gaat maken…paprikasoep :). Maar het is wel moeilijk hoor, je wordt nu weer zo met je neus op de feiten gedrukt…paps gaat echt achteruit :(

Toch gaan wij ons uiterste best doen om deze dagen wederom te vullen met mooie herinneringen. Mocht ik jullie niet meer spreken voor de kerst dan wens ik jullie namens ons en mijn ouders prachtige kerstdagen toe gevuld met prachtige herinneringen.

Rijles 17: Feel the fear and do it anyway

Gonny — Wed, 14 Dec 2011 11:27:04 +0000

Vorige week besloot ik mijn volgende afspraak voor mijn rijles te maken voor op een iets later tijdstip, een tijdstip waarop het buiten donker zou zijn. Ik schijt namelijk bagger om in het donker te rijden, maar ja wanneer je een tekst in je ring hebt laten zetten als “Feel the fear and do it anyway” moet je je hier wel enigszins aan houden toch? :) Ik maakte daarom een afspraak om 18:00 uur en die rijles had ik een paar dagen geleden.

Ik stapte echt shakend in de lesauto om vervolgens al zenuwachtig giechelend en grapjes makend de vorige persoon die had gelest thuis te brengen in Brielle. Wees gerust, ik heb haar veilig thuis afgezet haha. Eenmaal in haar straat en zij uit de auto moest ik weer de straat uit, waar ik meteen een bijzondere verrichting mocht doen genaamd straatje keren wat ondanks het weinig licht in de straat perfect is gegaan.

Nadat we de straat uitreden reed ik richting Zwartewaal zo naar Spijkenisse waar ik vroeg op welk tijdstip ik het beste kon lessen om de snelweg op te kunnen (dit ging voorheen op mijn tijden niet vanwege de drukte op de weg) en ja hoor…ik met mijn grote mond. “Oh maar dat kunnen we meteen wel even doen”, dat was nu niet de reactie die ik in mijn hoofd had haha! We reden dus via Spijkenisse naar Rozenburg over de snelweg door de Thomassentunnel en zo weer richting Hellevoetsluis. Ik had in mijn hoofd zitten dat ik de snelweg echt doodeng zou vinden, maar niets is minder waar…geef mij maar die snelweg! Heerlijk doorrijden af en toe even een auto inhalen en alleen maar letten op de andere weggebruikers die de zelfde richting op rijden, echt zo veel beter dan al die andere wegen waar ik gereden heb met alle mensen die van iedere kant kunnen opduiken. Dit was echt relaxed rijden yay! Vervolgens mocht ik toen we in de buurt van Hellevoetsluis waren zelfstandig (zonder aanwijzingen) naar huis rijden.

Het was echt weer een geweldig uurtje voor mijzelf, heerlijk! Volgende week rij ik weer wanneer het donker is, dus ik hoop ook dat we dan weer een stukje snelweg mee kunnen pakken :D Fijne dag allemaal!

Rijles 14: Ja dacht het niet hè

Gonny — Fri, 18 Nov 2011 22:19:27 +0000

Wanneer je met zo’n leuke “L” op je dak in een auto zit verwacht je toch wel van mensen dat ze wel het geduld kunnen opbrengen voor diegene die achter het stuur zit, maar niets is minder waar. Ik heb vaker tijdens mijn lessen meegemaakt dat je als lesser toch een beetje vervloekt wordt, maar wat er vandaag gebeurde spande toch wel de kroon hoor.

We stonden te wachten tot het licht op groen sprong waarna ik fatsoenlijk optrok alleen voor iemand achter ons waarschijnlijk niet snel genoeg, want die begon als een dwaas te toeteren. Ik begrijp niet waarom, want ik kon moeilijk over het dak van de auto voor mij heen. Eenmaal rijdend (ik op de rechterbaan) wilde er een busje mij op het laatste moment inhalen om in te voegen, ja dacht het niet hè…ik gaf dus wat gas bij. Geen probleem, het busje ging gewoon fatsoenlijk achter mij rijden…niets aan de hand. Totdat Ellen (instructrice) ineens mijn stuur naar links duwde. Wat bleek nu, die idioot van het getoeter wilde mij inhalen (ik zag zijn auto niet doordat ik op dat moment in mijn binnenspiegel keek) terwijl de invoegstrook al was opgehouden. Hij reed dus op de tegenliggende weghelft waar genoeg verkeer reed op dat moment, hij had echt een ernstig ongeluk kunnen veroorzaken…dat was wel even schrikken hoor!

Verder is alles weer helemaal goed gegaan haha ;) Ik merkte alleen wel dat ik meer moeite heb met rijden wanneer het donkerder wordt, maar dat zal gewoon een kwestie van wennen zijn denk ik. Mijn volgende afspraak is pas over 10 dagen. Ik had wel eerder gekund, maar dan was het na zes uur en dat “durf” ik nog niet. Ik wil liever nog een keertje rijden wanneer het ietwat donker is en daarna ga ik gewoon een keer ‘s avonds. Anyway, ik heb er weer van genoten yay!

De keiharde realiteit

Gonny — Mon, 24 Oct 2011 10:59:29 +0000

Zodra er bij iemand in je omgeving een ziekte wordt geconstateerd waarvan je nooit eerder gehoord hebt is daar het internet. Nadat wij vorig jaar 16 september te horen kregen dat mijn vader de ongeneeslijke spierziekte ALS heeft zijn wij als een gek gaan zoeken op het internet over het hoe en wat wat betreft deze ziekte en helaas kwamen daar geen positieve zoekresultaten naar boven. Wetende wat er allemaal staat te gebeuren is het toch alsof je het voor een groot deel blokkeert. Natuurlijk zien wij mijn vader achteruit gaan, ik bedoel zijn spierkracht over zijn gehele lichaam neemt af, praten kan hij niet meer en ook het eten gaat nu via een maagsonde (hij eet alleen sommige dingen fijn geprakt/gesneden en kleine beetjes, puur voor de smaak omdat dit nog een soort van mogelijk is). Dat mijn vader een korte levensverwachting heeft van 2 – 5 jaar met ALS weten we wel alleen dit is toch iets waar je niet aan denkt. Je bent meer bezig met het hier en nu, tot gisteren.

Toen ik gisteren te horen kreeg dat Eelco van Koningsveld overleden was deed en doet dit mij nog steeds ongelooflijk veel zeer en dat terwijl ik Eelco alleen van onze gesprekjes via Twitter/email ken. Eelco kreeg in december 2009 te horen dat hij ALS had en is dus in minder dan twee jaar overleden aan de gevolgen hiervan. Het deel dat ik geblokkeerd had (de korte levensverwachting) en niet aan wilde denken zit nu constant in mijn hoofd. De keiharde realiteit is dat ik mijn vader binnen nu en korte tijd zou kunnen verliezen, hij zal overlijden aan de gevolgen van deze klote ziekte. Deze gedachte laat mij niet meer los en weet je wat mij ook zo enorm beangstigd? Het verdriet wat ik nu voel vanwege het overlijden van Eelco is al groot (en dan “kon” ik hem alleen via het internet), hoe zal ik mij dan voelen wanneer de tijd is gekomen voor mijn vader…

Love you guys!

Gonny — Wed, 12 Oct 2011 10:26:02 +0000

Ik haal zoveel kracht uit jullie reacties wat betreft de hele situatie met mijn vader, jullie helpen mij hier zo enorm mee om niet in een diep dal te raken. Ik voel mij gelukkig niet schuldig meer en er is een hele last van mijn schouders gevallen, ik ben zo blij dat ik dit besluit gisteren genomen heb.

Vanochtend ging ik weer naar mijn ouders toe om vervolgens te zien en te horen te krijgen dat het geregeld is met de thuiszorg. Er komt dus iemand om mijn vader de sondevoeding te geven zodra mijn moeder weer aan het werk is. Wel vroeg ma of ik er de eerste week wel steeds bij wilde zijn aangezien het nog allemaal vreemde mensen zijn voor mijn vader en hij dit niet zo prettig vind. Dat is natuurlijk helemaal geen probleem, ik ga graag naar mijn paps toe zodat hij niet alleen is. Oh en nog iets…paps is niet meer afgevallen, maar zelfs een kilo aangekomen yay!

Dus ja, ik voel mij vandaag stukken beter dan gisteren. Jullie vele berichtjes (reacties, emails, berichtjes op Facebook en ik ontving zelfs een grote kaart van een van mijn lieve bezoekers (dank je wel Martine!) lieten mij huilen en deden mij inzien dat ik inderdaad geen grote mislukkeling ben en er juist enorme kracht voor nodig was om toe te geven dat ik het niet aankon. Jullie zijn echt de beste bezoekers die iemand zich kan wensen…love you guys! <3

Ondanks de regen wil ik jullie toch een hele mooie dag toewensen!