-
Meyke: Hè wat fijn!!!!! 
-
Joyce: Ah jum Gon, we zijn vandaag meteen de keuken ingedoken en hebben jouw... -
Kimberley: Wat fijn om te lezen! Ik laat niet zo vaak een comment achter maar ik... -
tamara: fijn om dat te horen. 
-
Charlotte: Wat fijn!!
Tags: Corrigerende tik , Discussie , Kids , Opvoeding
Vorige blogpost: Irritaties van een mama/huisvrouw Part II Volgende blogpost: Recept: Spätzle met kipblokjes in champignonroomsaus
Een corrigerende tik geven, ik denk dat dit altijd wel een hot topic zal blijven. De ene ouder vindt namelijk dat de tik moet kunnen en de ander is er zwaar op tegen. Ikzelf zit een beetje in tweestrijd. Aan de ene kant heb ik zoiets van…ja met een corrigerende tik kun je het kind goed laten merken dat hij/zij fout bezig is, maar aan de andere kant vind ik het een teken van onmacht.
Met woorden krijg jij jouw kind niet aan het luisteren, dus geef je een tik in de hoop dat je kind wel luistert. Maar nu is het nog een corrigerende tik wanneer hij/zij bijvoorbeeld een grote mond heeft of niet doet wat jij zegt…wat is het straks wanneer hij/zij echt iets ergs doet (in de puberteit bijvoorbeeld)…wat dan? Die corrigerende tik zal dan naar mijn idee niet meer helpen en heeft je kind die nog steeds nodig dan betekent dat deze tik nooit geholpen heeft toch?
Kinderen kunnen af en toe het bloed onder je nagels vandaan halen en zo ook Duncan, wanneer hij echt te ver gaat geef ik hem ook weleens een tik op zijn kont. Toch doe ik dit liever niet (vanwege dus wat ik hierboven als zei) en probeer ik het op te lossen met woorden of een straf als een tijdje op de trap/in zijn kamer zitten of iets dergelijks.
Mocht jij nu tegen zijn, op welke manier zorg jij er dan voor dat jouw kind luistert? Ik ben benieuwd naar jullie reacties! Fijne dag, liefs.
Misschien vind je de volgende artikelen ook wel leuk om te lezen:
♥ Discussie: Munttheemoeders
♥ Met de kids naar het Geuzenpaleis in Brielle
♥ Discussie: “Mam, hoe is de aarde eigenlijk ontstaan?”
”
Mama deed het wel altijd, nog steeds wel denk ik. Het laat je even weten dat het fout is.
Reageer op deze reactie
Dat is waar, maar dat doet straf ook toch?
Reageer op deze reactie
Ligt eraan wat voor straf. Maar het kan ook avarechts werken, want ik werd boos als ze dat deed… broertje/zusje beginnen dan te huilen, meestal.
Reageer op deze reactie
Ik werd zelf ook altijd nog meer opstandig wanneer ik een tik kreeg haha
Reageer op deze reactie
Ik vind dat 1 tik moet kunnen. Ik heb vroeger vaak genoeg tikken gehad – en terecht verdiend, soms was ik een rotkind
– en ik ben er absoluut niet slechter van geworden.
1 tik en daarbij zeggen dat het niet meer mag moet kunnen. Je kind met een hoop gegil en je kind uitmaken voor van alles en nog wat voor het kind een tik of 10 krijgt: Nee, dat moet niet kunnen.
Reageer op deze reactie
Ik heb zelf ook tikken gehad en ben er ook zeker niet slechter op geworden, maar ik merk van mijzelf dat het (wanneer het gebeurd) vaak uit onmacht is in de hoop dat mijn kind dan wel luistert en dat is iets wat naar mijn idee niet hoort. Ik probeer het daarom zelf met een straf op te lossen al wil dit ook niet altijd werken
Reageer op deze reactie
Als het blijft bij een “tikje” moet het kunnen, maar echt met volle kracht slaan natuurlijk niet.
Als de kinderen geen echte pijn voelen, maar wel een tikje voelen en snappen dat ze iets fout deden, waarom niet?
Reageer op deze reactie
Ja ik weet niet, met een wat luidere stem kun je die schrik ook bereiken denk ik dan. Maar ja dat ligt misschien weer aan de leeftijd van het kind.
Reageer op deze reactie
Haha laatst zat er in de supermarkt een kindje te gillen en huilen in de kar, denk iets jonger dan Celina, en mn moeder keek alleen maar
zo en het kind was stil :p
Maar is idd maar net op welke leeftijd. Ik denk dat een wat ouder kind je meer uitdaagt/kijkt hoever hij/zij nog kan gaan wanneer hij/zij straf krijgt. Een jonger kind is meestal bij stemverheffing al ontdaan.
Reageer op deze reactie
Ja, ik weet het niet.. denk dat het ook afhangt wie dat doet. Als pa mij een corrigerende tik gaf (lees, schop onder de kont) was ik bij hem al gauw klaar mee. Maar bij mijn moeder hielp het niet, hoe hard ze ook ging knijpen. Ik daagde haar alleen maar meer uit. Maar kan mij voorstellen als je kind erg uitdaagt dat je het niet meer houd en een corrigeerde tik geeft.
Reageer op deze reactie
Mijn vader heeft mij nooit een tik gegeven, omdat hij zijn eigen krachten niet kon en het dus liever niet deed. Mijn mams gaf mij weleens een tik alleen hielpen deze ook niet bij mij, ik werd er alleen maar lastiger door
Reageer op deze reactie
Ik ben er tegen. Die corrigerende tik wordt al snel echt slaan met alle gevolgend van dien. Ook vanuit de psychologie is meerdere malen bewezen dat het geen nut heeft.
Reageer op deze reactie
Ik denk dus ook dat je er niet veel meer mee bereikt dan wanneer je je stem verheft.
Reageer op deze reactie
Als mijn vader mij vroeg ‘voor mijn kont’ gaf dan vond ik dat altijd het makkelijkst. Hij gaf me paar meppen ik schreeuwde een paar keer en dan was het klaar. Ik denk dat echt ‘straf’ geven meer geholpen had uiteindelijk.
Reageer op deze reactie
Haha inderdaad, even de meppen incasseren en weer buiten spelen.
Reageer op deze reactie
Ik vind dat het moet kunnen, mijn ouders waren zo en ik ben er en blij mee achteraf. OF je moet een andere goede manier van opvoeden hebben. Als voorbeeld de huisbazin van mijn vriend’s vorige woonplek (haar zolder). Ze heeft een zoontje, echt een vervelend kind, altijd aan het schreeuwen en gooien met dingen, echt van 6 uur ‘s ochtend tot 8 uur, de tijd dat hij naar bed moest. Het enige wat zij deed als hij zo vervelend bezig was is zeggen: ‘Waarom doe je dat nou?’ en soms: ‘Ga maar even op de gang zitten….’ zoals in die EHBO programma’s.
Dat werkte dus voor geen meter, en hij kon af en toe echt wel een tik gebruiken, al is het maar zodat hij bang werd om er nog een te krijgen en hij zich daarom koest hield. Want waarom ophouden met krijsen en dingen slopen als mama toch niks doet?
Ik bedoel, sommige kinderen luisteren misschien wel door gewoon met ze te praten en ze op de gang te zetten voor 5 minuten, maar anderen hebben het misschien wel gewoon nodig. Zo luisteren 2 van mijn 3 katten ook gewoon als ik met mijn vingers knip, en de andere moet ik echt bij z’n nekvel pakken wil hij ophouden met hetgeen wat hij aan het uitvreten is.
Reageer op deze reactie
Ok, maar is het de bedoeling dat een kind bang voor zijn ouders wordt? Ik snap wel wat je bedoelt, maar als een kind zo doet is dan meestal met een reden. Dat is hetzelfde als dat Duncan nu veel moeilijker is door het gebeuren met zijn opa en het feit dat zijn vader zo vaak van huis is voor zijn werk.
Reageer op deze reactie
Nee ze moeten ook niet bang worden, maar ik was ook niet bang voor mijn moeder, terwijl ik wel wist dat ik een tik zou krijgen als ik door zou gaan met vervelen.
Ik vind ook niet dat het een oplossing moet zijn AlS het anders kan. Als een kind gewoon gestraft kan worden op een andere manier, is dat hoe dan ook beter, maar ik ga gewoon van mezelf uit, bij mij werkte alleen die tik. Op mijn kamer moeten zitten, niet buiten mogen spelen of wat dan ook deed me allemaal vrij weinig.
Reageer op deze reactie
Je lijkt Duncan wel, die vermaakt zich met een stofje op de trap
Reageer op deze reactie
Hahahaha ja dat had ik dus ook. Ik kan mezelf heel goed vermaken met ‘niks’. :P Daarom hielp het dus ook niet. Al had ik niks om mee te spelen, dan had ik altijd mijn tenen en vinger nog.
Reageer op deze reactie
Ja, ik ben het eens met Amber! Door zo’n tik weet je gewoon weer even je plaats.
Reageer op deze reactie
Ik vind dat het moet kunnen, ik heb ze ook gehad toen ik jonger was. Ben er niet slechter van geworden. Mijn zoontje heeft meteen door dat hij wat fout heeft gedaan. Als ik hem namelijk in de hoek zet, of zijn speelgoed afpak lijkt het net of het hem niet zo interesseert. Juist na een tik luistert hij wel.
Reageer op deze reactie
Dat heb ik met Duncan ook. Zijn kamer is nu speelgoedvrij door zijn gedrag en hij kan dit terugverdienen door goed gedrag, maar nu met dit mooie weer boeit dat speelgoed hem toch niet
Reageer op deze reactie
Ja dat bedoel ik, ik heb hetzelfde met Vish. Het boeit hem helemaal niet. Dus dan bereik ik er helemaal niks mee. Enige wat nog af en toe helpt is dreigen dat ik zn Beyblades weg geef. Maar meer ook niet. Tis heel moeilijk om er een balans in te vinden. Ik kreeg vroeger altijd tikken. En mijn zusjes ” het gesprek” tikken deden mij niks, maar als ik “het gesprek” hoorde bij mn zusjes kreeg ik zelfs tranen. Dus ik probeer Vish ook wel eens te vertellen dat ik erg teleurgesteld in hem ben, maar ik denk dat hij nog te jong is om het echt te begrijpen wat dat inhoud.
Reageer op deze reactie
Ja ik denk inderdaad hij nog iets te jong is, Dunc daarentegen begrijpt dit wel en ook ik heb weleens zulke gesprekken met hem. Ik probeer het toch liever met woorden/straf dan een tik, ik voel mij altijd zo rot na een tik te hebben gegeven
Reageer op deze reactie
Ik vind een ‘corrigerende’ tik echt een nogo :noo:. Inderdaad ben ik ook van mening dat het je eigen zwakte en onmacht laat zien en dat het niet veel zal helpen met het oplossen van het werkelijke probleem.
Een kind heeft regels nodig en iemand die daar consequent mee omgaat. Mijn kindjes weten dat ze 1 waarschuwing krijgen en dat als ik een twee keer waarschuw zij op de poef moeten zitten. Als ze dan nog door blijven gaan of het te bont maken, gaan ze op de trap zitten. Dat is dan ook meteen de ergste straf die ze hier kunnen krijgen. Ik doe dit niet alleen hier thuis, maar ook als we op visite zijn of in de supermarkt. Niet luisteren? Dan ga je maar op de billen zitten in de supermarkt.
Dit werkt op dit moment goed, waarschijnlijk ook omdat mijn kindjes nog niet zo oud zijn. Maar als ze ouder worden, zullen er andere regels in huis komen en ook die zullen ook consequent worden nageleefd. Ik denk dat als je je grenzen aangeeft, consequent bent en op een volwassen manier met je kinderen praat over wat er aan de hand is, dat je dan veel verder komt dan met een pets tegen de billen of wat dan ook. Je maakt jezelf dan ook niet meer zo kwaad dat je wilt gaan slaan.
Daarnaast wil ik mijn kinderen opvoeden met het besef dat slaan echt niet goed is, dan zou het wel heel krom zijn als ik door mijn eigen onmacht mijn kind zou slaan. En ik vind een ‘corrigerende’ tik ook gewoon een vorm van slaan.
Reageer op deze reactie
Daar zeg je iets, consequent zijn dat is echt the key
Ik heb hier zelf altijd enorme moeite mee gehad, sinds dat ik consequenter ben gaan optreden luistert Duncan al een heel stuk beter naar mij.
Ook ik zet Duncan op de trap of in zijn kamer (op een stoel) wanneer hij vervelend door blijft gaan en doet hij dit ergens anders dan krijgt hij gewoon diezelfde straf.
Reageer op deze reactie
Ik ben (gelukkig) heel makkelijk in consequent zijn, maar het is voor veel mensen wel lastig inderdaad. Ik merk bijvoorbeeld ook dat mijn vriend wat minder consequent is met de kindjes en die dagen ze dus vanzelfsprekend meer uit. Maar hij leert er van. Ook ik heb wel situaties gehad waarin ik kookte. Maar dan is het gewoon een kwestie van volhouden en keer op keer dezelfde regel naleven.
Goed van je dat het jou nu ook lukt!
Reageer op deze reactie
Ja ik ben ook blij dat het mij nu steeds beteer af gaat. Toen Dunc nog klein was vond ik het altijd zo zielig om nee te zeggen en tja…dat krijg ik nu dus weer op mijn bord. Nu blijf ik dus consequent
Reageer op deze reactie
Ik had het bijna niet beter kunnen verwoorden. Consequent blijven in wat je doet.
Ik heb zelf geen kinderen, maar sta wel als juf voor de klas. (kleuters)
Wanneer een kind erg vervelend gedrag vertoond(heeft), zet ik dit kind echter niet buiten mijn klas, maar bewust in de klas op een stoel.
Ik vertel dit kind op gelijke ooghoogte wat het verkeerd gedaan heeft en dat ik wil dat het kind hierover nadenkt.
Verder negeer ik het kind(de andere kinderen negeren dit kind ook) en moet het kind op de stoel blijven zitten. Na 5 minuten loop ik langs het kind en vraag ik of het kind al nagedacht heeft. Is dit antwoord niet voor mij gewenst, vertel ik het kind dit en laat ik het nogmaals nadenken. Na 5 minuten ga ik dan weer terug, totdat ik het gewenste gedrag van het kind heb gekregen.
Ik zet het kind bewust op een plek waar het gezien wordt, omdat het kind zich dan beter bewust is van wat het gedaan is. Omdat ik het kind negeer, merkt het dat het gedrag fout was. Ik schenk verder geen aandacht aan het kind, totdat ik zelf naar het kind toeloop.
Het kind mag van mij ook niet van de stoel aflopen en naar mij toelopen.
Reageer op deze reactie
Ik vind het eigenlijk niet kunnen en een uiting van wanhoop. Dat je niet meer weet hoe je het anders moet oplossen. Maar ik heb makkelijk praten, want ik heb (nog) geen kinderen. Misschien denk ik er over een paar jaar wel heel anders over ;)
Reageer op deze reactie
Ik heb er wel 2 en ook ik ben schuldig aan het geven van een tik (dit gebeurt echter sporadisch), ik kan je zeggen dat dit dan echt gebeurt uit pure onmacht
Reageer op deze reactie
Het is maar net wat je onder een corrigerende tik verstaat. Ik vind een tik op de billen (vooral toen ze klein waren)of even aan de arm vasthouden(en dan bedoel ik niet knijpen) om zeker te weten dat hetgeen ik zeg ook daadwerkelijk aankomt bij ze. Ik zette ze altijd op de trap om na te denken, dat hielp altijd wel goed. nu naar hun kamer als hij het te bont gemaakt heeft en mag daar pas vandaan komen als hij zijn excuses gemaakt heeft en wéét wat hij verkeerd heeft gedaan.
De laatste tijd komt het eigenlijk niet meer voor, niet dat ze nu zo lief zijn maar tegenwoordig helpt praten eigenlijk al redelijk.
Reageer op deze reactie
Inderdaad het aan de arm vastpakken (zeker niet knijpen) helpt wel en daar voel ik mij dan ook niet schuldig over, want ik doe niets verkeerd. Ik zeg ook altijd tegen Dunc wanneer hij iets geflikt heeft dat hij maar moet nadenken waarom hij dat heeft gedaan en dat (wanneer hij de reden weet) hij dan naar mij toe mag komen om het uit te leggen en sorry te zeggen. Dit werkt redelijk.
Reageer op deze reactie
inderdaad! heel vaak weten ze ook heus wel wat ze “verkeerd” doen maar er zijn mensen die zelfs dat bij de arm vasthouden al te ver vinden gaan. kijk ik wil gewoon dat als ik tegen ze praat dat ik hun volle aandacht heb, vroeger had ik een kleuterjuf die de kinderen onderaan de kin pakte om ervoor te zorgen dat ze aangekeken werd als ze een kind op zijn falie gaf.Kun je nagaan, ben nu 33 en ik kan me dat nog herinneren. Simpele handelingen zonder een kind pijn te doen kunnen dus ook indruk maken.
Reageer op deze reactie
ik denk niet dat het zou helpen, straf geven heeft denk meer effect.
maar ik heb geen kinderen dus ik weet het allemaal niet.
Reageer op deze reactie
De tik helpt bij Duncan totaal niet en ik voel mij daarna ook nog eens enorm rot
Vandaar dat ik het ook juist niet probeer te doen, ik los het liever op met woorden
Reageer op deze reactie
Ik ben van mening dat het wel moet kunnen. Natuurlijk hangt het af van de situatie (, de ouder en het kind).
Onmacht laat je volgens mij eerder zien als je het kind een “tik/klap” in het gezicht geeft.(daar is ook weinig corrigerend aan).
Maar op de handen of op de billen moet wel kunnen, zeker na x aantal keer waarschuwen. ( het moet ook niet als een complete verrassing aankomen).
Het moet ook niet worden toegepast bij iets als “ik heb je al zoveel x gezegd je kamer op te ruimen” en hoppa tik ertegen aan oid. Maar misschien wel bij situaties waar jou positie als ouder niet gerespecteerd wordt (?). Dus iets als “Jij (vul willekeurig scheldwoord in) Mama/papa.
Ik weet niet of het bewezen is vanuit de psychologie.. maar ik ken wel een stel waar beiden psychologie hebben gestudeerd, en zelf met kinderen werken, waarbij een van hun kinderen echt ergens mis is gegaan. Het begon met “stoeien” (lees:slaan/knijpen/spugen)met de broertjes en zusjes..de ouders wilden geen tik uitdelen en werden straffen uitgedeeld als ga naar je kamer / je krijgt geen toetje/ onder het mom van ‘hij heeft soms een driftbui’etc…waarna paar jaar later de ouders zelf geslagen/gespuugd werden.
Maar kijk hier ook eens naar:
http://www.nieuwwij.nl/index.php?pageID=13&messageID=1411
(Corrigerende tik zou verboden zijn bij wet)
terwijl de wet zelf spreekt over “geweld en kindermishandeling”…discussie speelt dus ook hier een rol (alhoewel aanvaard wordt dat een tik wel mag, zolang het bij de tik blijft).
https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30316-4.html?zoekcriteria=%3Fzkt%3DEenvoudig%26vrt%3Dtk%2B30316&resultIndex=5&sorttype=1&sortorder=4
Reageer op deze reactie
sorry nog wat vergeten;)
wat ook heel erg helpt is dat ze geen vriendjes mee naar huis mogen nemen om te spelen, en ook niet andersom. Heel flauw maar dat komt wel aan.
Reageer op deze reactie
dat gaat hem al niet worden bij Dunc, want hij neemt nooit iemand mee naar huis…hij is een beetje een einzelgänger. Dan heeft hij geen gezeur van andere om zich heen zegt hij.
Reageer op deze reactie
Ik ben zelf tegen een corrigerende tik. Dit is altijd al een hot item geweest op mijn opleiding Pedagogiek!
Ik vind dat als je een corrigerende tik geeft, dit vaak uit onmacht doet en het eigenlijk helemaal ook niet wilt doen.
Je komt er niet uit en de ‘makkelijkste’ oplossing is op dat moment een corrigerende tik geven. Ik ben persoonlijk tegen en ik vind dat je het met consequente, structurele maatregelen moet kunnen oplossen. Vooral consequent blijven heeft heel veel effect op kinderen. Je moet preventieve maatregelen nemen!
Erg interessant onderwerp!
Liefs,
Reageer op deze reactie
Ik raad je vooral aan om dit artikel te lezen op kiind.nl: http://www.kiind.nl/articles/138/Pedagogische_tik.html
Reageer op deze reactie
Eigenlijk vind ik het inderdaad aan de ene kant wel, andere niet. Je kunt beter iets van ze afpakken bijvoorbeeld wat ze graag doen of waar ze graag mee spelen. Denk dat dat beter effect geeft.
Reageer op deze reactie
Het is een beetje kind en ouder afhankelijk.
Quentin krijgt ook wel is een tik van me, als hij iets pakt wat hij niet mag (aanstekers, een greep in de snoeppot of de koekjes van tafel jat of de kat pijnigd) Ik “sla” niet hard, maar hij heeft dan super goed in de gaten dat hij echt fout zit.
Hij heeft dan wel alreeds 3 waarschuwingen weg hoor en mijn stem klinkt 3 huisen verder in de woonkamer door, dus met een stemverheffing zit het wel goed.
maar het grote verschil is wel dat Quentin dmv zijn autisme heel anders reageert dan op een “gezond” kind.
Speelgoed wegnemen … geen effect, want meneer kleed zich uit en gaat slapen …
Maar een tik op de vingers of billen … ja dat begrijpt hij maar al te duidelijk
Quentin begrijpt ook geen pijn … dat hij zich kan branden aan hete thee of koffie begrijpt hij niet, daarom laat ik hem de buitenkant van het kopje voelen, dan brandt hij zich wel, maar kan hij zijn handje wegtrekken en dat heb ik dan liever dan dat hij de koffie of thee over zich heen krijgt …
Reageer op deze reactie
Ik heb maar een enkele keer een tik gehad van mijn moeder, mijn vader sloeg nooit. Mijn vriend heeft duidelijk meer tikken gehad en is misschien ook daardoor zelf meer voorstander van de corrigerende tik, terwijl hij door zijn stem te verheffen al genoeg indruk op onze zoon maakt.
Ik krijg als ik boos op hem ben meestal het idee dat ik niet serieus genomen wordt door onze peuter, ik kan mijn stem verheffen wat ik wil, maar hij blijft lachen. Soms geef ik hem dan een tikje op zijn luier, maar ook dat helpt niet.
Ik zie zelf dus niet echt het nut in van de corrigerende tik, maar ik weet het soms zelf ook niet meer wat ik moet doen, dus dan gebruik ik hem weleens, inderdaad uit onmacht.
Reageer op deze reactie
een tik moet kunnen maar knijpen of echt slaan vind ik niet kunnen
Reageer op deze reactie
Ik zit er ook heel erg tussen in. Het ligt heel erg van de ouders en het kind (en relatie tussen beide) af natuurlijk. Je kan nooit generaliseren en zeggen dat het wel of niet werkt. Ik kreeg vroeger (welke Surinamer niet :P) wel tikken van mijn moeder en ik ben prima terecht gekomen. Zo ken ik er veel die een moeder hadden die vrij zwak was en nooit tikken uitdeelde maar ook nauwelijks straf en dat zijn de mensen die niet zo een goede opvoeding krijgen. Ik denk als je met goede straf en goed stemgebruik genoeg kan bereiken, is die tik niet nodig, maar soms kan een tik best helpen, als je niet weet hoe het verder moet. Merk je zelf dat het niet werkt, hou er dan mee op want dan kan het alleen maar erger worden.
Reageer op deze reactie
Nee ik ben tegen. Bij de arm pakken kan best (niet knijpen, je vingers hoeven niet op z’n arm te staan naderhand) om te zorgen dat je kind luistert, maar niet slaan.
Consequent zijn helpt denk ik het beste. En naar jezelf kijken. Ik ken mensen die zelf heel rusteloos zijn en dan geïrriteerd zijn als hun kind druk is… tja… zorg dan dat je eerst zelf wat meer rust in je kont krijgt, dan zie je dat ook wel terug bij je kinderen want daar ben ik inmiddels wel achter, gedrag van een kind komt meestal voort uit het gedrag van de ouders of bijv. als ze merken dat er spanning is.
Verder maakte het voor mij eigenlijk nooit uit als ik naar mijn kamer werd gestuurd ookal had ik daar een tv… ik wilde dan toch liever beneden zijn ipv in mijn eentje boven.
Reageer op deze reactie
Een tik kan een oplossing zijn maar ik vind het net als schreeuwen tegen je kind een teken van onmacht.
Bij Luca werkt het om hem op de trap te zetten.
Ik heb hem ook weleens toen hij een diftbui had met kleren onder de koude douch gezet. Was het ook zo over.
Maar je moet met straffen wel consequent blijven en dat is soms moeilijk. Maar weet uit ervaring dat het werkt. Hij krijgt nu bijna geen straf meer..
Reageer op deze reactie
Ik vind het ene niet beter dan het andere. Natuurlijk zouden alle papa’s en mama’s het liefst met woorden corrigeren, maar ieder kind is weer anders en ik kan me voorstellen dat een tik geven soms de enige manier is om nog tot het kind door te dringen.
Of die ouders dan te maken hebben met onmacht of een moeilijk kind laat ik dan in het midden. Dat is niet aan mij om te bepalen.
Om even een disclaimer te geven bij mijn reactie: een tik moet niet meer dan een tik zijn. Slaan, een kind ruw door elkaar schudden, vernederen, schelden etc. vallen natuurlijk niet onder een corrigerende tik.
Reageer op deze reactie
Ik heb er geen problemen mee, als klein kind kreeg ik ook wel eens een tik en ben nooit bang geweest voor mijn ouders of wat dan ook.
Heb 1 keer een tikje aan mijn hoofd gehad van mijn vader. We waren in de winkel en ik bleef maar aan zijn jas trekken terwijl hij iets uit zijn hoofd moest uitrekenen en bleef zeggen even wachten, ik schrok natuurlijk heel erg dat ik een tik kreeg maar heb het ook nooit weer gedaan.
Wel vind ik dat een tik nooit maar dan ook nooit pijn mag doen en het niet als eerste middel genruikt moet worden. Het ligt ook aan het kind, sommige kinderen luisteren voorbeeldig naar de ouders anderen niet (zo één was ik dus ook).
Reageer op deze reactie
Tja, meningen zijn hier erg over verdeeld. Sidney kreeg wel eens een tik op haar vingers als ze haar hand in een vlam van de kaars wilde steken, liever dat ze ‘schrikt’ van de tik dan dat ze zich brand! Een tik tegen de billen heeft ze ook wel eens gehad, maar dat is misschien 3 keer voorgekomen, voorstraf op de stoel zitten is nu meer een teken voor haar dat ze echt niet goed bezig is. Soms zit ze wel 3x achter elkaar op de stoel, mama ik ben klaar, knuffel en sorry en vervolgens weer door gaan met het zelfde, tja ik heb nu gezegt na de 3de keer ga je naar je kamer en in bed, ga je daar maar gillen.. T helpt, na 1x stoel is het voorbij!
De tik voor de billen of op de hand is hier eigenlijk wel verleden tijd! Ik kreeg het vroeger ook een schop onder mn kont heb ik vaak gehad, mn moeder maakte meer indruk dan mn vader, want die lachte ik gewoon nog uit als ik op m’n kamer zat. Als m’n moeder vroeg waarom, antwoorde ik ‘jij schopt veel harder’ en ik was heel moeilijk, voor mn ouders natuurlijk ook niet erg makkelijk. Maar of t hielp, ik weet het niet!
Reageer op deze reactie
Op mij had dit absoluut geen goed effect en dit hadden mijn ouders zelf volgens mij wel snel door. Maar er waren nog wel eens mensen, die zich met mijn gedrag gingen bemoeien en mij dan een tik gaven. Nu was ik sowieso altijd heel moeilijk rustig te krijgen (ik kon zo een paar uurtjes vol krijsen) en daardoor ging ik helemaal door t lint!
Beter helemaal geen aandacht geven.
Reageer op deze reactie
It depends … het hangt van kind/persoon tot persoon af … Voor de ene heeft het wel een invloed bij de andere stelt het niets voor … Maar zelf vind ik hoe minder dat je ‘slaat’ hoe beter..
Reageer op deze reactie
Ik weet niet, mijn ouders geven mij nooit een ‘tik’. Mijn moeder flipt volledig als ze boos wordt, ze is een keer naar buiten gelopen, heeft een schop gepakt en wilde mijn broertje daarmee gaan slaan, omdat ze zich dan gewoon zo hulpeloos voelt en daardoor buiten zichzelf raakt.. Heb dan toch liever dat ze een tik geeft, eerlijk gezegd.
In een boek las ik hier iets interessants over: je kunt een kind een tik geven, als je maar duidelijk maakt dat het GEDRAG fout was, niet het kind zelf, gewoon helemaal fout. Als je niet zegt wat het kind precies fout doet, gaat het aan zichzelf twijfelen en dat kan later voor een verkeerd zelfbeeld zorgen. Is een van de fouten die mijn ouders hebben gemaakt, denk ik ;).
Interessant artikel.
Reageer op deze reactie
Heb vroeger zat tikke gehad en ben er ook niet slechter van geworden :P Overigens altijd van mijn moeder want voor pap was ik heilig denk ik haha. ik heb er niks tegen en zal dit later ook gewoon bij mn eigen kind doen
Reageer op deze reactie
Af en toe moet het kunnen, mijn vader doet het heel af en toe en dan weet je dat je ook echt te ver bent gegaan. Maar verder is zijn stem verheffen eigenlijk al genoeg.
Reageer op deze reactie
Ik volg de regel van de supernanny: een corrigerende tik kan enkel als je het kind al gewaarschuwd hebt, heel duidelijk gesteld hebt dat het gedrag moet stoppen EN als dat gedrag gevaarlijk is (bvb aan het fornuis zitten). En dit omdat de schade die je kind zou oplopen als het zijn handjes verbrandt, veel erger is dan dat tikje.
Anders niet dus.
Ik heb zelf ook regelmatig een tik gekregen en goed, ik ben er niet dood van gegaan, maar ik denk ook niet dat ik er sterker door geworden ben. Integendeel, ik heb een hoop unhappy memories die ik liever niet had gehad omdat ik mijn ouders hierdoor heel anders bekijk.
Reageer op deze reactie
“Violence is the last refuge of the incompetent” (Isaac Asimov)
Ik vind een tik niet kunnen. Als iemand niet met woorden tot een kind kan doordringen, dan doet hij/zij het kennelijk niet goed.
Er is een tijdje “Supernanny” op de BBC geweest en daar zag je dat ouders bijna altijd gingen schreeuwen tegen hun kind, of van een afstand corrigeerden zonder te kijken of het kind wel luisterde, of uit wanhoop het kind maar zijn zin gaven… Dat werkte niet!
Wat Supernanny de ouders leerde was dit: Blijf zelf kalm. Pak het kind vast en dwing het je aan te kijken (zonder pijn te doen ofc). Breng je gezicht op dezelfde hoogte als dat van het kind. Vertel het kind met een iets verlaagde, kalme en steady stem de volgende dingen: 1- Wat het kind deed, 2- Waarom dat niet mag, 3- Wat de consequenties zijn (bijv 5 min in de hoek) en 4- hou je daaraan en BLIJF CONSEQUENT ook al duurt het een uur!
Nou heb ik zelf nog geen kinderen (en hoop dat dat nog lange tijd zo blijft xD) maar dit werkte wel in die serie!
Reageer op deze reactie
Ja dat is naar mijn idee ook de beste manier. Kalm blijven is heel belangrijk. Als mijn moeder gaat schreeuwen en gillen, ga ik hier automatisch in mee. Zo kom je er natuurlijk nooit samen uit.
Reageer op deze reactie
wat je al schrijft…als ze het bloed onder me nagels halen dan hangen ze eraan en krijgen ze echt een tik, verder geen tikken, ik ga tegenwoordig op negeer modus ;) en als ze dan komen van mam mag ik dit of mag ik dat…uuh nee jij luisterd niet naar mij dan doe ik dat ook niet naar jou, als ik weer zin heb ben je de eerste
Reageer op deze reactie
“uuh nee jij luisterd niet naar mij dan doe ik dat ook niet naar jou, als ik weer zin heb ben je de eerste”
Dit zeg ik ook altijd!
Reageer op deze reactie
Ik ben één van de vier dochters en we zijn allen echt heel verschillend. Toch heeft geen van ons ooit een tik gekregen en zijn wij allemaal goed terecht gekomen. Nou was ik een kind die sowieso weinig straf kreeg omdat ik heel stil was en goed luisterde. Maar een van mijn zusjes was ontzettend druk. Toch lukte het mijn moeder iedere keer om haar met stemverheffing rustig te krijgen en ervoor te zorgen dat zij luisterde.
Nou keur ik een tik niet af, maar ik weet dat het wel anders kan. En ik geloof dat het bij ieder kind mogelijk is zonder tik. Mits de intonatie en de bedoeling goed is.
Overigens ben ik zelf nog geen moeder en vind ik het moeilijk om te beoordelen wat goed is of niet. Of wat werkt of niet. Maar door mijn moeder heb ik wel gemerkt dat het niet zozeer ligt aan het kind of een tik werkt of niet, als wel aan de moeder. Mede door opvoeding en karakter kom je tot het geven van een tik.
Reageer op deze reactie
Ook ik heb wel eens een tik voor mijn kont gekregen, ben ik een keer goed bij de arm gegrepen. Of ik werd naar mijn kamer gestuurd of 5 minuten afkoelen op de trap. Ik denk dat mijn ma het redelijk gemakkelijk had met me, want het werkte vaak wel.
Maar even mijn mening over het hele gebeuren:
Tegenwoordig word alles al gezien als kindermishandeling. Een tik geven is al mishandeling. Tuurlijk, je kind slaan (en echt slaan bedoel ik dan) is niet goed. Er er blauwe plekken komen enz dan is het echt goed mis (klinkt heel hard, I know).
Maar een keer goed laten merken wie de baas is door een draai om de oren, een klap voor de kont of een greep bij de arm word een kind echt niet slechter van.
Vroeger sloegen ze kinderen met linialen op school als ze iets mis deden. Heb niet het idee dat onze ouders daar nou heel erg veel slechter van geworden zijn.
Een kind moet weten waar de grens ligt en wil het niet luisteren, dan moeten ze maar voelen (en nee. Niet door een harde mep. But you get it… I hope ;))
Reageer op deze reactie
Ten eerste ben ik van mening dat houden van en slaan niet samen gaan. Ik hou van mijn kindjes en zal ze dus niet slaan. Als ik wil dat mijn kinderen respect voor mij en anderen hebben moet ik ze dat leren door zelf het goede voorbeeld te geven: niet slaan dus, want slaan is respectloos. En inderdaad, het is meestal een teken van onmacht. Daarnaast leert een kind er niets van, je kunt beter uitleggen/voordoen hoe een kind zich anders moet gedragen, en inderdaad ‘straffen’ door ze even apart te zetten en soms werkt negeren ook goed. En natuurlijk heeft iedereen wel eens een keer een slechte dag, wij moeders van tegenwoordig hebben het ook zo druk!!
Dan is het af en toe ook best moeilijk om niet uit je slof te schieten. Mijn kindjes zijn 1 en 4 jaar oud en de oudste kan af en toe echt een klein ettertje zijn 
, hihi, maar gelukkig lukt het me toch wel goed om mijn geduld te bewaren, 
Ach, als ik dan naar die ondeugende snoetjes kijk dan ben ik het ook wel weer snel vergeten, hihi 
Reageer op deze reactie
Ik heb die van mij weleens een tik gegeven hoor, op het handje. Is het ideaal? Nee. Maar ik denk niet dat dit zo erg is dat als men vaak doet voorkomen. Er is ook een verschil tussen een kind een tik geven uit frustratie of om het te corrigeren en iets duidelijk te maken. Ik kreeg ze vroeger ook hoor, van me moeder en ik ben er echt niet slechter op geworden. Mensen kunnen zoooooooo overdrijven tegenwoordig.
Reageer op deze reactie
Kleine aanvulling.. Nu die van mij wat ouder worden(6 en 7) gebruik ik liever wel andere tactieken. Niet buitenspelen, geen computer, op de gang staan.. dat zijn dingen die nu wel veel meer effect hebben dan een tikje op hun hand. Ik denk dat ze me nu zouden uitlachen als ik dat zou doen.
Reageer op deze reactie
Nee, dit kan absoluut niet!
Ik heb zelf (nog) geen kinderen, maar zal het nooit doen.
Het MAG ook helemaal niet, je mag geen kinderen slaan, geen volwassen mensen slaan, niemand.
Als je je kind wil straffen, kan je het altijd in de hoek zetten of naar hun kamer laten gaan of als ze ouder zijn zakgeld inhouden ofzo.
Natuurlijk kan het wel eens zijn dat je je kind hardhandig beetpakt om te vermijden dat het onder een auto loopt of zich verbrandt ofzo, en dan zal het misschien ook wel wat pijn voelen, maar dat gaat dan per ongeluk en dan beter wat pijn dat dat je kind zich levensgevaarlijk verbrand of dergelijke.
Reageer op deze reactie
ik heb niet alle reacties gelezen, maar de meningen lopen erg uit een zie ik.
Eigenlijk vind ik dat je het niet moet doen. (Met je bedoel ik in het algemeen, ik bedoel niet jou specifiek)
Ik vind dat je de fout bij jezelf moet zoeken. Als jij zo ver moet gaan om je kind aan te pakken dan is dat voor een groot deel jou schuld.
En nee dit is ook niet in alle gevallen zo maar tot een bepaalde hoogte wel. Als je niet consequent bent, weet een kind op een gegeven moment ook niet meer wat wel of niet mag. Klein voorbeeld, als je altijd zegt: Je mag maar 1 koekje, en dan gaat de trommel dicht. Altijd. En je laat het 1 keer toe dat je kind een 2e koekje mag pakken, dan staat je regel dus niet meer als een huis.
ik zie het zelf in de klas, dat er veel kinderen zijn die je met een blik al duidelijk kan maken dat ze iets niet goed doen. De regels zijn altijd hetzelfde. Daarom reageren ze er ook snel op als je ze op een bepaalde manier aanspreekt oid.
Verplaats je in een andere situatie. Je kind is bij de oppase, kinderdagverblijf BSO TSO VSO of wat dan ook, of in de klas. En hij of zij doet iets waar jij hem/haar een tik voor zou geven. Wat zou je er van vinden als de juf/oppas etc dat dan zou doen? Het klinkt misschien een beetje raar maar een ander moet het ook anders op kunnen lossen, dan moet je dat als ouders ook kunnen.
Ik ben zelf met de harde hand opgevoed. En ook mijn broertjes. Ik kan je vertellen dat het heel pijn doet om een kind met angst te zien kijken naar zijn ouders, bang voor wat er komen gaat.
Reageer op deze reactie
Ik ben voorstander.
Ik vind het geen teken van onmacht maar een duidelijk teken dat er een grens overschreden is. Ik vind het wel belangrijk dat deze straf gedaan wordt buiten het beeld van andere kinderen zodat het niet publiekelijk vernederd wordt en dat er goed uitgelegd wordt waarom deze straf gegeven wordt en welk gedrag je had willen zien wat deze straf had kunnen voorkomen.
(niet ‘je moet normaal doen’, dat is geen uitleg voor een kind).
Het verbieden van deze tik is vooral bedoeld dat ouders die over de schreef gaan en meer mishandelen dan pedagogisch tikken sneller op te kunnen pakken. Vroeger was dat een hele heisa om aan te tonen dat iemand dus te ver ging en dat is er nu niet meer.
Ik vind het trouwens erg ver gaan om ouders te veroordelen en te zeggen dat het hun eigen schuld is.
Reageer op deze reactie
Hmm, mijn moeder heeft dat vroeger ook wel eens gedaan. Bij jonge kinderen werkt het misschien nog, maar op een gegevene moment zullen ze alleen maar dwarser worden. Ik werd juist bozer als ik een tik kreeg. Ik denk dat praten en duidelijke regels het best werken. Vertellen wat je van hem-haar verwacht, en wat je niet zult accepteren. Een kind moet namelijk weten waar de precieze grens is.
Reageer op deze reactie
Poeh hé lastig. Op werk is het sowieso fel tegen het pedagogisch beleid dus daar gebeurd het niet en eigenlijk ben ik ook niet in staat het soms te bedenken om het te gaan doen. Ik weet het altijd met de nadenk stoel en woorden op te lossen. Al moet ik soms wel kinderen even in een soort van houdgreep nemen om ze te kalmeren, daar heb ik soms ook al moeite mee (het idee dan, niet om het uit te voeren dat lukt me wel)
Bij mijn zusje heb ik toen ik nog thuis woonde en vaak moet oppassen het ook nooit eigenlijk gedaan. Ik denk dat er genoeg andere middelen zijn die beter en meer in macht staan om problemen tussen een kind en jou op te lossen.
Reageer op deze reactie
Het probleem van slaan is niet dat het uit onmacht gebeurt, maar dat je je kind bang maakt ermee. En je wil niet dat je kind bang is voor zijn ouders, een kind hoort daar juist onvoorwaardelijke liefde van te krijgen. En dan kan je zeggen dat je slechts een kleine tik geeft, maar waar zit die grens? Als je kinderen echt ‘het bloed onder je nagels vandaan halen’ zul je op een gegeven moment die grens ook niet meer duidelijk zien.
Het is veel beter om een kind straf te geven (bijv nadenk stoel) en hem daarna uit te leggen wat hij fout heeft gedaan. Zo leert het kind er ook wat van.
Reageer op deze reactie
Dan wil ik er ook nog even bijvoegen dat wanneer een kind vervelend is, dit vaak gebeurt om aandacht te trekken. Wanneer je je kind vervolgens een tik geeft, dan geef je je kind dus die aandacht en daarom worden ze er vaak alleen maar vervelender van.
Beste methode: je pakt je kind op, zegt niets, zet deze op trap/nadenkstoel, legt uit dat je kind daar op moet zitten omdat hij stout is. Komt je kind er af? Terug oppakken en terug zetten, niets zeggen. Blijven volhouden, soms is het echt moeilijk, maar op een gegeven moment geeft je kind op en dat voelt als een heerlijke overwinning!
Reageer op deze reactie
zelf studeer ik pedagogiek..
en binnen mijn studie wordt het afgeraden.
het is inderdaad, zoals je zelf al aangaf, een teken van onmacht.
soms halen kinderen inderdaad het bloed onder je nagels vandaan, maar het is beter om straffen en beloningen te gebruiken i.p.v een tik.
dat heeft namelijk veel meer effect, als je een tik geeft weet het kind dat je ten einde raad bent. dat moet je zien te voorkomen.
de theorie van de nadenkstoel helpt vaak wel, daphne geeft een goede tip.
toch blijf het lastig, opvoeden is een moeilijke en soms uitputtende taak !
Reageer op deze reactie
Ik ben zelf niet zo van de tik, want bij mij zou dat inderdaad om onmacht gaan. Ik heb geen kinderen (wel jongere broertjes) dus ik weet natuurlijk niet hoe ik als ouder zou zijn, maar zoals ik er nu over denk, weet ik van mezelf dat ik me schuldig zou voelen en mijn kind op geen manier pijn zou willen doen. Schelden en schreeuwen is ook niet goed. Ik denk dat je veel meer oplost met consequent zijn en dat je aangeeft dat iets de laatste waarschuwing is, de consequentie benoemt en je hier ook aan houdt. Ook na de straf even over hebben met je kind, dat het begrip er is. Dat zal soms veel strijd geven, maar uiteindelijk ben je dan wel duidelijk naar je kind. Ik denk dat dat voor mij het beste zou werken.
Maar geen aanpak is per se goed of fout natuurlijk. Iedereen doet zoiets weer anders.
Reageer op deze reactie
Wij kregen wel altijd een tik als we vervelend waren. Meestal niet heel hard, maar wel genoeg om ervoor te zorgen dat ik geen zin had in meer. Stem verheffen werd ook gebruikt en dan wisten we soms ook dat het serieus was.
Ik werd ook wel eens op de trap gezet. Heel stom vond ik dat toen, maar het hielp wel een beetje met afkoelen. En dat ik dus iets verkeerds gedaan had.
Als ik die programma’s kijk over opvoeden zie ik kinderen gewoon weglopen van hun time-out plaats. Dat kwam toen niet in mij op. Ik ging boos op de trap zitten en bleef er meestal tot ik weer in de kamer mocht.
Soms zie ik wel kinderen die echt niet goed aangepakt worden. Die beledigende opmerkingen maken of aan één stuk door lopen te krijsen. Wij kregen dan wel berisping en bij het krijsen een tik en vervolgens een bedreiging (hou op of ik zet je kop tussen twee oren). (Nee waren toen niet de slimsten
)
Reageer op deze reactie
Ik heb denk ik in mijn hele leven 4 tikken gehad, alleen kwam mijn moeder altijd na 5 min haar excuus aanbieden en probeerde we het uit te praten. Ik was geen heel erg vervelend kind maar ik had zo me momenten en dan was ik wel echt extreem irritant. De andere straffen werkten totaal niet bij mij, ik vond t nie erg om op me kamer te zitten of wat dan ook. Maar je hebt gelijk als je ouder word en een tiener bent bijv schrikt een tik totaal niet meer af (misschien omdat ik groter en breder dan me mams ben) Pas op de tienerleeftijd is het heeeeel vervelend om thuis te moeten zitten of dat je telefoon/internet word afgepakt!
Conclussie hahah een tikje of stem verheffen werkt bij kleinere kinderen het beste denk ik maar in de puberteit is huisarest of het afpakken van luxe een hel voor de kinderen
Reageer op deze reactie
Ik ben tegen. Het is in mijn ogen een teken van onmacht. Iets wat ouders doen omdat ze niet weten hoe ze het anders kunnen aanpakken, een soort laatste redmiddel.
Reageer op deze reactie
Ik heb vroeger redelijk wat klappen gekregen. Niet pijnlijk hoor maar ik werd er overstuur van en dan was het wel over. De problemen kwamen toen mijn kleine broertje ook tikken kreeg, schreeuw schoppen ik zelfs mijn vinger vrij diep in het oog van mijn vader gestoken. Het is nooit meer weggegaan bij mij, ik zit nu in therapie en hoop dat het beter word. Het is altijd pijnlijker als iemand anders pijn word gedaan en het lijkt me vreselijk voor duncan als hij dat op een dag ook mee moet maken.
Reageer op deze reactie
Ik vind het niet kunnen. Het is in mijn ogen een teken van onmacht, en het schaadt het kind meer dan wat anders. Nee, een corrigerende tik zou niet moeten mogen.
Reageer op deze reactie
Ik vind het niet kunnen, het is in mijn ogen een teken van onmacht. Ik vind een straf dan toepasselijker, omdat het kind dan kan nadenken over wat hij gedaan heeft, of de consequenties (bijv niet met een vriendje spelen) dan voelt.
Ik zou trouwens nooit van de slaapkamer een strafplek maken, dat moet een veilige plek zijn waar ze lekker kunnen slapen. Zou ze altijd naar de gang sturen.
Reageer op deze reactie
Ik pas af en toe op bij mijn oppaskindjes, en ook die kunnen wel eens heel erg vervelend zijn.
Meestal geef ik een waarschuwing in de zin van, ik vind dit niet leuk en waarom en hoe ik me dan voel. 2e waarschuwing is op de strafstoel zitten, en even nadenken waarom ze daar zitten. en als het kind eraf loopt eerst zeggen, terug op de stoel. en daarna alleen maar wijzen en op de stoel terug zetten. zonder verder iets te zeggen, proberen zo weinig mogelijk aandacht te geven..
Dat is altijd wel heel moeilijk. Als het dan nog niet gaat dan is het op de kamer zitten met een bepaalde straf.
Heel flauw, meestal is dat dat ze dan de volgende dag of die avond geen tv mogen kijken, of een leuk iets bv. kinderboederij niet doorgaat. Meestal vinden ze dat zo vervelend dat ze meteen poeslief gaan doen.
Bij kleine kinderen is dat wat lastiger, die begrijpen je niet meteen als je ze ergens anders neerzet. Een boze blik en stemverheffing moet voldoende zijn, meestal schrikt het kind dan en moet huilen. Daarna kun je gewoon weer met het kind spelen..
Dit is wat ik geleerd heb in al die tijd. Er is vast verschil per kind of per opvoeding.. een tik is niet nodig vind ik.. je kan een kind wel beethouden, niet pijnlijk maar wel zodat het kind voelt van, ik mag niet weglopen nu.
Reageer op deze reactie