Ik vind het heel netjes dat Duncan U zegt! (voel me oud als hij het tegen mij zegt ) Het is heel goed van jullie dat jullie hem dit hebben aangeleerd. Ik zou het Aileen denk ik niet leren, aangezien Robbert en ik allebei gewend zijn om dank je tegen onze ouders te zeggen. Maar tegen andere volwassenen moet ze natuurlijk wel U zeggen!

Jullie voeden Dunc en Lina tenminste goed op, kijk eens goed om je heen dan valt je op hoe sommige kinderen tegen hun ouders praten, belachelijk!!

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 8:58

Haha dat kan ik begrijpen, wanneer iemand tegen mij “U” zegt dan voel ik mij toch ook ineens oud haha

Reageer op deze reactie

ow, nee dat is absoluut niet vreemd. Ik beschouw het als iets normaals. Het is mij namelijk ook altijd mij gegeven om ‘u’ te zeggen. Behalve dan wanneer iemand zelf aangeeft om je of jij te zeggen. Het is respectvol en niet bepaald vreemd, vind ik. Gelukkig waarderen sommige mensen het juist wel als je ze aanspreekt met ‘u’.

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 8:55

Inderdaad wanneer iemand aangeeft dat je “jij” mag zeggen dan is het natuurlijk niet erg, maar ik moet zeggen dat wanneer dat tegen mij gezegd wordt ik merk dat ik alsnog “U” blijf zeggen (Duncan trouwens ook)haha. Het is gewoon zo vreemd om tegen een ouder persoon “Jij” te zeggen.

Reageer op deze reactie

Reactie van merel

juli 15th, 2010 om 9:44

ja precies! Dat heb ik namelijk ook. Omdat het een gewoonte van me is, en wanneer ik dan ‘jij’ zeg klinkt dat heel vreemd. U zeggen klinkt veel beleefder naar oudere mensen toe.

Reageer op deze reactie

Reactie van Nikki

juli 15th, 2010 om 21:47

Ik ben het hier mee eens. Ik zeg geen u tegen mijn ouders, dit vinden zij niet nodig. Maar wanneer ik met een vreemd of ouder iemand praat, zeg ik automatisch u. Je merkt/hoort dan al snel of ze het fijn vinden om u genoemd te worden, of dat ze liever met je/jij worden aangesproken.

Ik vind het heel vreemd wanneer ik bijvoorbeeld vriendinnen hun ouders bij de voornaam hoor noemen, ik vind dit zo onbeleefd! Laatst had ik het er met mijn opa over en die zei toen: “het is net alsof ze het niet waarderen dat ze ouders hebben”, en dat ben ik helemaal met hem eens! Wanneer je je eigen vader of moeder bij de voornaam noemt, komt het op mij over alsof je het tegen een vriend/broer hebt, het toont echt totaal geen respect!

Reageer op deze reactie

Reactie van Ilja

juli 16th, 2010 om 10:28

zelf spreek ik mijn ouders ook aan bij hun voornaam, ik vind niet dat dit direct van een gebrek aan respect getuigt. Sowieso vind ik dat respect niet enkel af te lezen valt aan de manier van aanspreken, maar meer aan de manier waarop je elkaar behandelt. Verder vind ik dat iedereen elkaar moet aanspreken op de manier die hij/zij prettig vind, respect gaat toch verder dan woorden alleen?

Reageer op deze reactie

Ik zou het zelf nooit doen bij mijn kinderen, ik heb het idee dat het zo’n kloof tussen jezelf en je kind creëert. Ik vond het ook vreemd in het begin omdat ik echt niemand ken die dat doet. Maar ik snap jou oogpunt inderdaad ook wel.

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 8:51

Het is naar mijn mening totaal niet zo dat er een afstand wordt gecreeërd alleen door het feit dat een kind “U” tegen zijn/haar ouders zegt…ik merk er in ieder geval helemaal niets van

Reageer op deze reactie

Reactie van sanne

juli 16th, 2010 om 16:47

ik denk dat als je kind opgegroeid is met het U zeggen, hij daar verder niet over nadenkt als hij met zijn ouders in gesprek is bijvoorbeeld.

Ik ben zelf opgevoed door U te zeggen tegen ouderen, en mensen die ik niet (goed) ken. Maar mijn opa en oma’s vinden t echt irritant als ik U zeg :p

Reageer op deze reactie

Vind het niet raar hoor, het gebeurt bijna niet meer maar vroeger was dat de normaalste zaak van de wereld dat kinderen hun ouders met U aanspreken.
Ik vind het eerder heel storend als kinderen hun ouders bij de voornaam noemen!

Een kloof wordt pas gecreëerd door afstandelijk handelen, maar dat doen jullie niet dus niets om je zorgen om te maken.

Of ik het zelf ook zou doen? Denk het niet, wil geen kinderen, maar denk ook dat het je/jij bij ons er teveel ingeburgerd is.
Terwijl ik wel net als jullie alle mensen eerst met U aanspreek tot ik toestemming krijg om te mogen tutoyeren :D

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 9:01

Inderdaad vroeger was het niet meer dan normaal. Ouders aanspreken bij hun voornaam vind ik dus totaal niet kunnen, maar ja ook daar zullen de meningen weer verschillend over zijn.

Ik kan best begrijpen dat wanneer je het “Je/Jij” zo gewend bent je dit ook niet aan je eigen kids doorgeeft.

Reageer op deze reactie

Ik spreek mensen die ouder dan mijzelf zijn ook altijd aan met ‘u’, tenzij ze liever ‘jij’ willen. Maar mijn ouders heb ik altijd aangesproken met ‘pap’, ‘mam’ en ‘je/jij’.

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 9:02

Inderdaad tenzij iemand liever “Je/Jij” hoort dan zeg ik dat in plaats van “U” al heb ik er wel moeite mee en betrap ik mij er vaak op dat ik dan alsnog “U” zeg haha

Reageer op deze reactie

Ik heb nooit U tegen mijn ouders hoeven te zeggen, maar ben er wel mee opgevoed dat elke persoon die ouder dan mij is aangesproken hoort te worden met U. Een simpele beleefdheidsvorm. Ik gebruik dan ook altijd het woordje U behalve als een persoon zelf aangeeft dat hij of zij dat niet wil :)
Ik zou dit mijn eigen kinderen ook meegeven. Beleefdheid is soms ver te zoeken in deze tijden.

Reageer op deze reactie

“U” zeggen tegen een ouder iemand is bij ons ook met de paplepel ingegoten. Ik vind dit meer dan normaal en het getuigt ook van respect, vooral naar ‘ouderen’ toe. Ik zou het zelf niet anders willen voor mijn (toekomstige) kinderen. Mijn ouders tutoyeer ik wel, dat mogen mijn kids ook doen. Maar ik vind het belachelijk dat sommige ouders dit kun kinderen niet aanleren. Kleine moeite (en een mooi gebaar) naar winkelpersoneel toe bijv. om ‘dank u wel’ te zeggen. Zo hoort het!

Reageer op deze reactie

Ik ben ook zo opgegroeid dat ik tegen iedereen die ouder is dan mij + volwassenen u moet zeggen.
Zelfs nu ik werk wil het bij mij soms automatisch overgaan tot een ‘u’ terwijl, een ‘je’ gewenst is, omdat op de werkvloer het vaak wel voor veel mensen een afstand creëert wanneer je iemand met u aanspreekt. Maar het verband kind > ouders vind ik het eigenlijk vanzelfsprekend dat er u wordt gebruikt.

Ik snap daarom ook niet dat sommige ouders dan vanaf jonge leeftijd willen dat je ze met ‘je’ aanspreekt, omdat ze zelf zgn aangeven dat ze zich daardoor nog ouder voelen dan ze zijn.

Reageer op deze reactie

Volgens mij was het vroeger veel normaler om U te zeggen tegen je ouders dan nu, het komt gewoon veel minder vaak voor. Ik zou het heel vreemd vinden om U te zeggen tegen m’n ouders, net alsof ze heel ver weg staan van mij ofzo.. Of dat ze veel beter zijn dan ik zelf ben, terwijl je in een gezin toch allemaal gelijkwaardig bent. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet uitleggen.. Ik associeer het ook met oudere mensen eigenlijk xD Dus dan zou het voelen alsof m’n ouders heel oud zijn? Ik vind het zelf ook vreselijk om U of ‘mevrouw’ genoemd te worden door kinderen, hallo, ik ben pas 17 schat! xD

Reageer op deze reactie

Ik vind het een goed iets… ik heb het zelf nooit geleerd en merk dat ik er heel erg veel moeite mee heb om het te zeggen (mijn moeder zei wel u tegen haar moeder, maar heeft het mij zelf noot geleerd). Toen ik wat jonger was probeerde ik altijd iets aan iemand te vragen door een zin te maken waar geen jij/u in zat, gewoon omdat ik het mijn strot niet uit kreeg. Nu gaat het ietsjes beter, maar het voelt heel erg raar. Ik zou dus liever opgevoed zijn met het u zeggen, al is het alleen al daarom.

Reageer op deze reactie

Ik ben ook opgegroeid met U, zeker tegen vreemde. Ik werk met ouderen en daar is normaal om U op aan te spreken. Soms zo erg dat ik het ook tegen een collaga zegt haha. Maar dan soms ook weleens jij, maar dan verander ik gauw in U. Dat jullie je kind zo opvoeden is alleen maar goed!

Reageer op deze reactie

Ik ben zo opgevoed dat ik vreemden (behalve leeftijdsgenoten van mij) mensen met een hoge functie (bijv. advocaat) en ouderen aanspreek met u. Tenzij hun anderMijn opa en oma spreek ik ook aan met u, maar mijn moeder niet. Dit zou ik ook heel raar vinden ivm met de band die wij hebben. U schept een bepaalde afstand vindt ik!

Reageer op deze reactie

Reactie van Laura

juli 20th, 2010 om 12:20

Waarom zou je alleen vreemde mensen met een hoge functie aanspreken met u? Waarom niet alle vreemde mensen? Mensen met een ‘lage’ functie verdienen toch net zo goed respect.
Ik spreek vreemden wel aan met u, maar mijn eigen familie niet. Dat vind ik teveel afstand scheppen.

Reageer op deze reactie

ik kijk er ook van op moet ik zeggen. Niet omdat ik het afkeur maar omdat ik het gewoon nooit meer hoor. Dus dan denk ik ‘huh..? wat grappig!’. Zelf mocht/mag ik gewoon ‘je’ zeggen maar ik kan me goed voorstellen dat wanneer je vroeger zelf opgevoed bent met ‘u’ je het heel normaal vindt om dit door te voeren in de opvoeding van je eigen kids :)

Reageer op deze reactie

ik ben helemaal niet met het u-woord opgegroeid! vroeger zei ik altijd tegen iedereen je/jij en wanneer dat echt ongepast was zeiden mijn ouders dat ik u moest zeggen omdat dat netter was. nu zeg ik voornamelijk u tegen vreemde mensen vanaf ongeveer 10 jaar ouder dan mij. ik bedoel, ik ga geen u zeggen tegen iemand van 21/22 terwijl ik zelf 19 ben. op mijn werk is het een ander verhaal. daar zeg ik wel u tegen alle gasten (tenzij ze jonger zijn natuurlijk :P). maar aan de andere kant, tegen bekenden, ouder dan mij, zeg ik dan weer geen u. ooms, tantes etc spreek ik aan met je/jij en opa en oma dan weer wel met u. :P

Reageer op deze reactie

Ik ben zelf opgevoed met het idee dat elke oudere persoon / meerdere / onbekende met U aangesproken moet worden, alleen bij familieleden is het gewoon je/jij, ook bij mijn opa en oma. Zij hebben dit echter wel zelf aangegeven.
Ik ben wel erg blij dat ik anderen in eerste instantie met U aanspreek, ik merkte op mijn middelbare school ook dat veel mensen meteen met je/jij op leraren overgingen en dat vind ik zelf erg moeilijk / niet helemaal netjes om te doen. Ik ben dus wel degelijk met U zeggen en respect tonen voor ouderen/onbekenden, maar mijn familie valt daar niet onder.
Ik vind het later ook belangrijk dat mijn kinderen die normen en waarden meekrijgen, maar ik wil niet dat ze U tegen me zeggen.. vooral omdat ik het gebruik bij mensen die ver van mij afstaan denk ik.
Vind het goed dat Duncan en Celina daarmee opgevoed worden, vind ik toch wel erg belangrijk haha!

Reageer op deze reactie

Ik heb hetzelfde gehad als Amber; ik wist dat het hoorde, maar kreeg het mijn strot niet uit. Ik heb dan ook nooit meegekregen dat ik mijn ouders of mensen uit mijn familie moest aanspreken met U. Raar hoe je daar moeite mee kunt hebben als je vrijwel nooit iemand zo hebt moeten aanspreken. Ook leraren op de basisschool en mensen op de muziekvereniging mocht ik gewoon tutoyeren, bovendien deed iedereen dat, dus heb ik het zo overgenomen.

Ik merk wel dat, sinds ik vorige zomer achter de kassa ben gaan werken, ik er veel minder moeite mee heb. Het is dus nog steeds gewoon aan te leren! Ik gebruik U nu als een beleefdheidsvorm voor mensen waar een bepaalde afstand tussen hoort te zitten, familie, vrienden en kennissen (al zijn ze ouder dan ik) tutoyeer ik nog steeds. En op die manier voel ik me ook niet oud wanneer ìk word aangesproken met U. :)

Ik vind juist enorm goed dat Duncan wel standaard U zegt tegen oudere mensen en vind het ook wel raar dat je er zoveel vragen over krijgt. Hij gaat er vast veel beter mee scoren bij mensen dan “Heddewatte?”

Reageer op deze reactie

ik zeg ook altijd u tegen ouderen mensen,
behalve tegen mijn ouders,
die zijn gewoon jij, altijd al geweest.
vaak als ik iemand met u aanspreek krijg
ik te horen “zeg maar jij anders voel ik me zo oud”
dan zeg ik natuurlijk geen u meer.

wel netjes dat jouw kinderen het wel doen!

Reageer op deze reactie

Ik spreek mijn familie altijd aan met je/jij (ook opa en oma’s) Ik heb het nooit anders geleerd. Maar onbekenden/ouderen spreek ik altijd aan met u, totdat ze zeggen dat jij/je mag natuurlijk. Maar dan verspreek ik me wel nog vaak met u.

Ik vind het niet raar dat jullie Celina en Duncan het aanspreken met U meegeven.

Reageer op deze reactie

Ik zou het zelf niet tegen mijn familie zeggen maar wel gewoon tegen vreemde mensen die ik niet ken (of de opa en oma van mijn vriend.. waarbij ik me nog wel eens vergis en “je” zeg:P oeps).

Ik ben er niet mee opgegroeid om U tegen mijn ouders te zeggen, maar tegen mensen die ik niet ken zeg ik ook gewoon netjes U hoor ;)

Reageer op deze reactie

Met zulke dingen is het inderdaad maar net wat je van huis uit gewend ben denk ik.

Ik heb geleerd tegen iedereen u te zeggen, maar tegen mijn ouders hoeft dat niet. Mijn moeder geeft als reden dat ze dit te afstandelijk vind en dat ze verwacht dat ik , net als zijzelf nu bij haar moeder doet, vanzelf wel ga u-en als ik mijn kind leer u tegen oma te zeggen.

Reageer op deze reactie

Ik heb inderdaad ook altijd geleerd om tegen ouderen u te zeggen maar ik moet eerlijk zeggen dat wanneer een ouder iemand dan zegt van eg maar je ik dat dan ook doe. Verder zeg ik bij onbekende mensen gewoon altijd netjes u tenzij ze jonger zijn natuurlijk.

Dus ik vind het niet raar dat je kinderen u zeggen

Reageer op deze reactie

tegen mijn familie heb ik nooit u moeten zeggen tegen andere mensen wel en dat is maar normaal vind ik. Ook al voel ik me oud als ik het zeg maar de jongeren van tegenwoordig hebben toch veel minder respect dan vroeger. Kleine dingen net zoals u zorgen voor meer respect

Reageer op deze reactie

Ik ben het zo gewend om zelf mijn ouders met ‘je’ en ‘jij’ aan te spreken dat het me inderdaad ook meteen opviel dat Duncan ‘U’ zegt.

Of dat iets raars is, neen, dat vind ik helemaal niet. Zeker naar andere mensen toe vind ik dat superbeleefd. Meer mensen zouden hun kinderen op zo’n beleefde manier moeten opvoeden!

Reageer op deze reactie

Voor mijn gevoel schept het zeggen van ‘U’ een afstand die ik niet prettig vind binnen de familie. Ik ben sowieso niet zo van het U zeggen omdat ik mezelf graag als gelijkwaardige zie, dat had ik als kind al omdat ik vond dat iemand respect moet verdienen en niet moet krijgen omdat diegene simpelweg ouder is.

Maar ik denk dat het maar net is wat je gewend bent. Mijn oma uit Rotterdam wilde wel graag met U aangesproken worden, mijn grootouders uit Brabant vonden dat onzin. Daardoor ging ik mijn oma uit Rotterdam ook niet met U aanspreken.

Reageer op deze reactie

Tegen mijn ouders heb ik nooit ‘u’ gezegd en tegen de rest van mijn familie ook niet. Wel tegen andere mensen die ouder zijn dan ikzelf. Vind het best normaal om dan te gebruiken.

Reageer op deze reactie

Ik zou mijn kind leren om tegen ieder volwassen persoon u te zeggen, behalve tegen mij en zijn of haar vader.. puur omdat het bij mij een gevoel van afstand creert zeg maar ;)

Reageer op deze reactie

ik vind dat jullie zelf moeten weten of jullie Duncan u laten zeggen. Als jullie dat prettig vinden moeten jullie het zo laten je schaad niemand ermee. Zelf zou ik mijn kinderen (als ik die ooit krijg) nooit u laten zeggen. Ik hoef het ook niet van mijn ouders. Dat komt vooral omdat ze/we vinden dat er afstand ontstaat. Verder heeft het niets met respect te maken want respect heb ik toch wel voor mijn ouders maar ik vind dat het een extra afstand creeert tussen ouders en kind wanneer ze met u aangesproken worden.
Verder is wel gewoon aangeleerd om alle vreemden met u aan te spreken.

Reageer op deze reactie

Ik heb geleerd om tegen mijn opa en oma U te zeggen en tegen andere ouderen. Dit deed ik uit respect.
Ik werk in een winkel en daar spreek ik oudere klanten ook aan met U.
Maar met ouder bedoel ik ook echt ouder. (rond een jaar of 60?)
Ik ken ook mensen om me heen, die hun ouders met U aan spreken, vond dit ook altijd een beetje vreemd.
Maar ik vind dat je dit als ouders zelf moet beslissen! Ook vind ik dat je als ouder zelf mag beslissen of ze je bij de voornaam noemen.
Ik zou mijn kind later leren, om ouderen met U aan te spreken en bekenden met JE.

Reageer op deze reactie

Ik vind het heel netjes dat Dunc U tegen jou en Mark zegt. Ik ben dan zelf niet zo opgevoed, hoewel ik uit mijzelf ook tegen wat oudere mensen wel U zeg, dat moest namelijk wel, maar tegen mijn ouders niet. Klinkt misschien dat ik geen respect voor ze heb, maar dat heb ik wel. Dat weten zij ook. Wat tegenwoordig het probleem met ‘U’ een beetje is, denk ik, is dat men zich oud gaat voelen door het woordje… Dat is wat ik vaak hoor, althans.

Reageer op deze reactie

Ik vind het wel vreemd om u te zeggen tegen je ouders, omdat je ouders ‘vertrouwd’ zijn. tegen een ander (ouder) persoon vind ik u wel netjes.

Reageer op deze reactie

Ik zou het mijn kinderen niet leren. Natuurlijk vind ik respect voor oudere mensen altijd heel belangrijk, dat is mij thuis ook geleerd. Maar om nou U tegen je ouders te zeggen? Je ouders zijn zo vertrouwd, ik vind niet dat dat hoeft. Respect zit ook in andere dingen. Ik vind het best ouderwets.

Reageer op deze reactie

als je zo opgevoed bent is het niet vreemd

in Amerika en Engeland heb je alleen maar you
en volgens mij in de rest van de wereld ook alleen maar een woord voor dat en dan komt nederland met je en u (kan het ook fout hebben)

ik zal altijd je zeggen vind het niet nodig om u te zeggen ik heb toch wel respect voor iedereen

maar alsnog moet iedereen het lekker zelf weten

Reageer op deze reactie

Reactie van A

juli 15th, 2010 om 11:40

Eigenlijk ben ik het wel eens met Ioni, ik heb geen respect voor iemand gewoon omdat hij/zij ouder is of een “hoge” functie heeft, maar gewoon, zomaar, en liefst ga ik met iedereen om alsof het een vriend is, vandaar de ‘je’.

Reageer op deze reactie

Ik zeg zelf geen u tegen mijn ouders, maar wel tegen volwassen die ik niet ken.

Reageer op deze reactie

Thuis hoef ik geen U te zeggen (ben 18 en woon bij mijn ouders), maar ik geloof dat dit voornamelijk komt doordat mijn moeder het vroeger niet hoefde en mijn vader dat wel moest. Mijn vader heeft er om een reden die ik niet weet een hekel aan hoe het vroeger bij hem thuis ging, en mijn ouders hebben er voor gekozen dat wij dat niet hoeven. :)

Wel zeg ik tegen elke onbekende en in feite tegen elke volwassene (behalve mijn ouders en oom en tante) ‘U’. Dat is netjes en gepast vind ik!

Zelf is het lastig voor te stellen dat ik U zou zeggen tegen mijn ouders, want als dat nooit heeft gehoeven is dat lastig in te zien. Ik vind het wel prima dat het niet hoeft, het is makkelijk en mijn moeder is naast het moederzijn ook een vriendin haast van me (als in: hoe veel ik met haar deel en vertel), dat lijkt me anders als ik U zou zeggen.

(hoewel, als ik er mee opgegroeid zou zijn zou het tegenovergestelde voor mij ook ‘normaal’ zijn!)

Reageer op deze reactie

Ik vind het niet raar als kinderen dit zeggen, het getuigd inderdaad van respect. Zelf moest ik het altijd tegen andere mensen zeggen, maar tegen mijn ouders hoefde ik dit nooit. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het vroeger vreemd vond klinken als andere kinderen U zeiden tegen hun ouders, voor mij klonk dat een beetje afstandelijk omdat ik dat zelf alleen tegen andere volwassenen zei. Toch vind ik het gewoon netjes maar mijn kinderen hoeven dat later niet tegen mij te zeggen. Wel tegen andere mensen natuurlijk

Reageer op deze reactie

Ik vind het wel heel netjes van je zoontje dat hij ‘u’ zegt. Ik vind het altijd heel vervelend wanneer kleine kinderen of jongeren (bijvoorbeeld achter de kassa!) bejaarden aanspreken met ‘jij’!

Maar in deze gevallen wordt ‘u’ met een kleine letter geschreven. De hoofdletter gebruik je alleen wanneer je God aanspreekt of het over Hem hebt (in een gebed bijvoorbeeld), of wanneer de zin begint met ‘u’.
Ik ben niet gelovig, maar zo zijn de schrijfregels.

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 13:37

Ik weet hoe het geschreven moet worden en als je mijn voorgaande artikels allemaal leest kun je dit ook zien. Ik heb “U” in dit geval een hoofdletter gegeven om het te benadrukken

Reageer op deze reactie

Ik vind het helemaal niet vreemd. Prachtig dat jullie deze waardevolle omgangsvormen meegeven aan jullie kinderen!

Reageer op deze reactie

Het is niet vreemd, maar ik ben blij dat ik het niet hoef te doen. Ik vind het zo raar, net alsof je ouders een vreemde van je zijn, maarja dat kan aan mij liggen..
Andere oudere mensen aanspreken met U vind ik wel heel normaal &zo ben ik ook opgevoed, maar zodra zij aangeven dat ze graag met je/jij aangesproken willen worden doe ik dat ook liever. Dat geeft voor mij aan dat je dichter bij die persoon staat!

Reageer op deze reactie

Gonny, ik vind jou echt geweldig. echt waar, ik weet gewoon niet hoe ik het moet beschrijven. Je hele gezin, hoe je bent. Jouw leven is voor mij denk ik de defenitie van geluk.

Maar over dat u zeggen ben ik het niet eens. Maar dat is toch niet erg? iedereen moet lekker doen waar hij/zij zich prettig bijvoelt. Ik heb het gevoel dat als ik u zou zeggen tegen mijn ouders dat ik dan toch een soort afstand creeer, ik snap dat mensen vinden dat het een soort van respect is. Maar wanneer je verder netjes taal spreekt, doet wanneer je er wat gevraag wordt en niet tegen je ouders scheldt denk ik dat je al respect toont.

Verder niets tegen, ieder zo zijn ding.

Ik hou van je site, je verhaaltjes over je leven en je leuke tweets :D Ga door!

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 13:38

Wat lief meis dank je wel! Inderdaad een ieder moet zelf weten hoe hij/zij spreekt tegen anderen

Reageer op deze reactie

Dat ligt er echt een beetje aan hoe je zelf opgevoed bent. Mensen die ik niet ken of die ouder zijn dan ik spreek ik altijd met ‘u’ aan, dat deed ik op school ook altijd bij leerkrachten en dan had je er soms van die hippe leraren tussen zitten die per sé met ‘je’ en hun voornaam aangesproken wilden worden. Dat vond ik echt heel vervelend, want dat voelt gewoon raar.

Mijn ouders heb ik wel altijd met ‘je’ aangesproken, dat was bij ons normaal, ook totaal niet respectloos in mijn ogen. Ooms, tantes en opa en oma’s wel met u. Zo wil ik dat later ook met mijn kinderen doen, dat voelt voor mij gewoon goed.

Mijn moeder sprak haar ouders wel met ‘u’ aan, mijn vader niet. Die kwam uit Scheveningen en daar is het gewoonte om iedereen die ‘eigen’ is met ‘je’ aan te spreken en de rest met ‘u’, ongeacht leeftijd. Zo heeft de opa van mijn vader m’n moeder altijd met ‘u’ aangesproken. Apart toch?

Bij mijn vriend thuis spreken ze hun ouders met ‘u’ aan, dat doe ik dan natuurlijk ook zo. Soms vind ik het wel een beetje cru, want vooral zijn jongste broertje zegt dingen soms zo kortaf tegen z’n ouders dat het haast brutaal is, maar dan wél met ‘u’ erbij. Tja, wat heeft dan dan voor waarde?

Ouders aanspreken met voornamen vind ik trouwens ook verschrikkelijk. M’n schoonouders noem ik voor het gemak ook maar papa of mama, voornamen vind ik echt niet kunnen en meneer en mevrouw Paap past toch ook niet echt bij de manier waarop wij met elkaar omgaan vind ik.

Reageer op deze reactie

Reactie van Mien

juli 15th, 2010 om 11:21

Ik vind het trouwens wel ontzettend vervelend dat andere mensen je op zoiets aanspreken. Dat is toch je eigen keuze? Waar bemoeien mensen zich eigenlijk mee?

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 13:52

Ik vind het vooral erg vreemd dat mensen mij hierop aanspreken ook omdat het voor mij zo vanzelfsprekend is om “U” te zeggen

Reageer op deze reactie

Ik maak geen onderscheid tussen mensen, dus ik zeg tegen iedereen hetzelfde (‘je’) :) Ik ben wel gewoon heel erg tegen zogezegde “normen en waarden” als het op dat aankomt en het is gewoon een persoonlijk iets. Elke persoon moet voor zichzelf beslissen hoe hij/zij dat aanpakt, ook in verband met opvoeding, ik zou nooit iemand proberen te overhalen het anders te doen.

Reageer op deze reactie

Ik ken in mijn omgeving geen kinderen die hun ouders aanspreken met u, wel hun opa en oma.

Dat jij jouw kinderen dit wel wil meegeven is jullie keuze. Het toont inderdaad respect en ik vind het ook heel beleefd als Duncan jullie met u aanspreekt in een filmpje oid. Houden zo.

Zelf zou ik het niet nodig vinden dat mijn eigen kinderen u zeggen. Wel tegen andere volwassenen maar niet hun eigen ouders.

Reageer op deze reactie

Ik zeg al vanaf ik me kan herinneren tegen ieder ouder iemand ‘u’.
Behalve tegen mijn ouders. Ik weet niet waarom, maar ik voel gelijk een hele afstand.
Net als je je ouders aanspreekt me hun voornaam, dat vind ik dan echt raar. :s

Ik snap je principe maar ik zou t zelf nooit doen of willen.

Reageer op deze reactie

Reactie van Sanne

juli 15th, 2010 om 11:48

Oh en grappig dat je zegt dat je t dan weer niet vind kunnen om ze bij hun voornaam te noemen :P ik krijg bij ‘u’ en alleen voornaam namelijk hetzelfde idee en gevoel: afstand.

Al weet ik wel beter hoe jij bent met je kids :P Ik vind andere normen en waarden veel belangrijker dan of je jij of u zegt.

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 13:42

Het zal ongetwijfeld komen door wat je zelf gewend bent, want ik voel dus totaal geen afstand door het “U” zeggen.

Reageer op deze reactie

Ik spreek mensen die ouder dan mijzelf zijn en waar ik geen speciale familieband of zo mee heb inderdaad met u aan. maar mijn ouders tantes en ooms niet. mijn opa en oma wel. ik vind het vrij normaal dat kinderen u tegen hun ouders zeggen. alleen ben ik er niet mee opgevoed om u tegen mijn ouders te zeggen. en mijn moeder wil dat ook niet ant anders voelt ze zich oud

Reageer op deze reactie

Ik vind het niet verkeerd dat je het je kinderen leert. Maar, wanneer ik het zou horen, dan zou ik ook wel even opkijken, want in mijn omgeving zegt niemand u tegen zijn of haar ouders. Ik zelf zeg het niet eens tegen mijn opa en oma, dan zouden ze raar opkijken. Dat is dus omdat ‘U’ zeggen tegen familie hier geen gewoonte is. Tegen vreemden, of tegen klanten in de winkel waar ik werk natuurlijk wel. Ik moet zeggen, ik zou me er niet echt prettig bij voelen, het geeft mij een afstandelijk gevoel. Hier in Limburg is het echt wij. Maar het is natuurlijk ieder voor zich, en wat je zegt, het getuigt wel van respect.

Reageer op deze reactie

Reactie van lin

juli 16th, 2010 om 14:12

ja,inderdaad. Dat idee heb ik dus ook: dat het hier in Limburg sowieso normaler is om je/jij te zeggen tegen anderen (jaja, ik ben ook een limbo ) Ik merk ook dat als ik elders in het land ben, ikzelf ook sneller met u wordt aangesproken. daar moet ik dan zo aan wennen want dat doet hier ook bijna niemand. Voel me dan oud . Ach, laten we het erop houden dat het gewoon supergezellig is hier in Limburg!! wie sjoen os limburg is!!!! hihi!!

Reageer op deze reactie

Ik vind dit een goed discussiepunt! Ikzelf zeg geen U tegen mijn ouders, zo ben ik niet opgevoed en zo voed ik zelf mijn kinderen ook niet op. Ik vind wel dat ze tegen alle andere oudere mensen U moeten zeggen, behalve als mensen zelf na de tijd zeggen dat ze dat niet willen. Naar andere mensen toe vind ik dat namelijk van respect getuigen. Tegen mij en hun vader hoeven ze dat dus niet. Wij vinden dat zelf te veel afstand creëren.
Ik vind wel dat dit iedereen voor zichzelf moet beslissen en vind het dan ook totaal niet raar dat hij gewoon U tegen jullie zegt!

Reageer op deze reactie

Ik vind “u” juist hardstikke goed, als ik ooit kinderen krijg ga ik ze dat ook aanleren.
Tegen mijn ma en stiefpa zeg ik gewoon jij maar m’n oma is toch echt een u voor mij hoor

Reageer op deze reactie

Ikzelf heb altijd gewoon je/jij tegen mijn ouders gezegd. Ik denk persoonlijk dat respect hebben voor iemand niet zoveel te maken heeft met het wel of niet u zeggen tegen iemand. Respect voor anderen is wel iets dat je meekrijgt in je opvoeding, en dan gaat het vooral erom dat je anderen in hun waarde laat. Ik vind zelf dat het u zeggen tegen iemand daar niet zoveel mee te maken heeft, het is wel netjes om u te zeggen tegen oudere mensen of mensen die je niet persoonlijk kent en dit geef ik mijn kinderen ook mee. Mijn kinderen zeggen overigens tegen ons ook geen u en ook niet tegen hun opa’s en oma’s. Deze hebben daar zelf ook totaal geen moeite mee, opa en oma zijn ook zo “eigen”. Ik moet wel zeggen dat als de opa’s en oma’s het zelf zouden willen dat mijn kinderen u zeggen, ze het van mij wel zouden moeten doen anders is het dus respectloos. maar meid, ik vind het wel goed dat je het je kinderen bijbrengt, dan weet je ook zeker dat ze straks niet zomaar tegen iedereen je/jij gaan roepen want dat hoort niet en tegenwoordig doen zoveel kinderen dat al . Hiervoor wil ik bij mijn eigen kinderen ook waken, ook al mogen ze tegen ons je zeggen. Wel leuk dat je deze discussie aangaat, leuk ook om te lezen hoe anderen hier over denken!

groetjes Linda.

Reageer op deze reactie

Hmz nee, ik ben niet opgevoed met ‘u’ te zeggen.
Ook op school hebben ze er nooit iets van gezegd en mn vrienden heb ik het ook nooit horen zeggen.
Heeft er misschien ook een beetje mee te maken dat wij in België wonen?

Reageer op deze reactie

Ik vind dat kinderen (en ouderen) u moeten zeggen tegen ouderen, tegen zakelijke mensen (of bijv. de leraar) en tegen vreemden. Met mensen waar je een vertrouwensband mee hebt vind ik niet dat je u moet zeggen. Wel netjes aanspreken en dankjewel, alsjeblieft en nette antwoorden (dus geen ‘he/watte’), maar u vind ik verder een beetje afstandelijk klinken en ouderwets.

Ik ben zo niet opgevoed en zou niet willen dat mijn eigen kinderen (als ik die zou hebben) u tegen mij zeggen.

Reageer op deze reactie

Ik vind het goed dat Duncan u tegen jullie zegt. Zelf ben ik ook zo opgevoed om u tegen mijn ouders te zeggen. Het geeft voor mij aan dat je respect hebt voor ouders (niet dat het niet zo is als je jij tegen je ouders zegt hoor). Als kind kreeg ik weleens reacties van andere kinderen die het vreemd vonden dat ik mijn ouders met u aansprak. Als ik dan zei dat ik dat zo geleerd had en dat het aangaf dat ik respect voor ze had, dan begrepen ze het wel.
Verder zeg ik ook tegen mensen die ouder zijn u. Toen ik stage liep had ik er moeite mee om geen u te zeggen, omdat ik gewend ben om u te zeggen.
Nu ik ouder ben, vind ik het wel moeilijk wanneer je u tegen een ander zegt, bijv. bij leeftijdsgenoten. Omdat mensen soms ouder lijken ben ik geneigd om u tegen ze te zeggen, terwijl ze eigenlijk net zo oud zijn als ik. Ik weet niet of anderen dit ook hebben?

Reageer op deze reactie

Ik ben het met je eens. Mensen die ouder zijn dan ik spreek ik ook aan met U. Ik werk zelf in de zorg en iedereen spreek in aan met U. Dit is ook mijn opvoeding. Het is voor mijn echt vanzelfsprekend. Dus ik vind het voor Duncan ook een hele goede opvoeding. Dus ga zo door zou ik zeggen.

Reageer op deze reactie

Ik krijg er geen naar gevoel van ofzo, maar ik ben ook opgevoed met gewoon jij tegen me ouders behalve tegen mijn opa en oma en vreemde mensen daar moet ik altijd u tegen zeggen. Ik had vroeger een vriendin die altijd u moest zeggen tegen haar ouders en die moeder was altijd heel streng. Ik zou het me kids ook niet aanleren, jij is goed zolang ze maar beleefd tegen me zijn. Tegen de rest van de mensen wel u.

Reageer op deze reactie

Tegen mijn ouders en mijn ene oma zeg ik gewoon jij, en tegen mijn andere opa en oma u. Weet ook niet waarom eigenlijk haha. Maar ik vind het niet raar dat Duncan u tegen jou en Mark zegt, wel een beetje apart, omdat je dat niet zoveel meer hoort en omdat jullie ook nog best wel jong zijn, maar niet op een negatieve manier apart. Zelf zou ik mijn kinderen gewoon jij laten zeggen als ik kinderen krijg, ik vind niet dat u perse van respect getuigd, maar ik vind het wel beleefder om u tegen vreemde mensen te zeggen. :)

Reageer op deze reactie

Toevallig, ik hoorde dit weekend dat de kinderen van mijn vriendin u moeten zeggen tegen haar en haar man. Mijn vriend zegt ook u tegen zijn moeder. Die zijn niet erg close, dat u benadrukt dat. Maar het is aan de ouders. Na het lezen van deze post en de comments zie ik toch in dat het helemaal niet zo raar is, hoewel ik mijn kinderen je en jij zou laten zeggen tegen mij.
Overigens zeg ik altijd u tegen ouderen en tutoyeer ik pas als dat nadrukkelijk wordt gevraagd. Raar, want zelf vind ik het vervelend als een jonger iemand u tegen mij zegt. Dan voel ik me bejaard.

Reageer op deze reactie

Ik vraag me zo ineens af wat Duncan er eigenlijk van vindt? Hij zal zich natuurlijk wel eens vergelijken met kinderen uit andere gezinnen? Krijgt hij er wel eens opmerkingen over van vriendjes?

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 13:54

Duncan is niet anders gewend, dus hij heeft er ook geen problemen mee. Hij wordt ook niet door vriendjes vreemd aangekeken of iets dergelijks. Ouderen zeggen daarentegen wel heel vaak tegen hem dat ze het zo netjes vinden dat hij “U” zegt en dan begint hij helemaal te glunderen van trotsheid

Reageer op deze reactie

ik vind het ook vreemd, maar ik weet ook dat iedereen zijn eigen manier van opvoeden heeft. Ik zou het echt raar vinden om U te zeggen tegen mijn moeder.
Ik vind het zeker niet erg ofzo dat Duncan U moet zeggen, integendeel het klinkt zeer beleefd!
Zoals ik zei iedereen is anders ;)

Reageer op deze reactie

Ergens vind ik het wel ‘raar’, daar ik zelf inderdaad niet zo ben opgevoed, maar als ik erover nadenk is het eigenlijk wel logisch; volgens mij is het juist verwarrend voor een kind dat ‘ie tegen z’n eigen ouders wel “je” mag zeggen, en tegen andere volwassenen niet. Je ouders zijn immers ook volwassenen, dus die zouden eigenlijk op hetzelfde ‘niveau’ als andere volwassenen moeten zijn. Denk ik?

Reageer op deze reactie

Ik heb altijd meegekregen dat ik tegen mensen die ouder zijn dan mij u moet zeggen. Dit doe ik dan altijd nog (zelfs als er word gezegt ”zeg maar je hoor!!) behalve tegen mijn ouders, dit hoefde nooit dus heb ik ook nooit gedaan. Tegen iemand in een winkel heb ik wel snel de neiging om te zeggen ”Dankjewel” ipv ”Dankuwel”. Slechte eigenschap.

Reageer op deze reactie

Tegen mijn ouders hoef ik geen u te zeggen en als ik later kinderen krijg zullen zij dat ook niet hoeven te zeggen tegen mij. Ik zeg tegen mensen die ouder zijn dan ik, en dan vooral als ik ze niet zo goed ken, wel u. Dit heb ik niet van mijn ouders geleerd, maar ik ben dit zélf gaan doen, vanaf het moment dat ik op de middelbare school zat en mijn leraren met u moest aanspreken.

Reageer op deze reactie

Voor mij is het zeggen van U vanzelf spreken ook voor mijn kinderen, Iedereen die ouder is, Bij ons thuis in Suriname werd vaker gezegt die je kan maken, spreek je aan met U,Er zijn ook ouders die het niet erg vinden als het kind ze bij de naam noemt, ik sta dat niet toe, ik ban mamma en papa is papa, niet de voornaam.In Suriname gaan we ook vaak en snel over tot het zeggen van tante of oom, het is geen familie maar vaak een oude vriend /vriendin van de familie

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 13:56

Dat viel mij inderdaad op van Mark zijn kant, dat er heel snel tegen een niet-tante of oom toch tante/oom wordt gezegd

Reageer op deze reactie

Ik werk achter de kassa dus daar zeg ik tegen bijna iedereen wel u. Dat is wel logisch, maar ik zeg het natuurlijk niet tegen kindjes en vaak ook niet tegen leeftijdsgenoten.
Maar voor de rest zeg ik amper u eigenlijk. Op straat tegen oudere mensen zeg ik u. Maar in mijn familie zeg ik alleen tegen bejaarden u :’)

Reageer op deze reactie

Ik heb van huis uit mee gekregend at ik tegen idereen die ouder is U moet zeggen. Vroeger moest ik ook iedereen ‘tante’ of ‘oom’ noemen. Omdat mijn ouders het niet netjes vonden om alleen de voornaam van iemand te noemen.

Maar tegen mijn ouders zelf heb ik nooit u moeten zeggen, omdat zij dit te afstandelijk vonden. En zelf vind ik dat ook een beetje zakelijk ofzo. Maar dat is maar net hoe je er tegen aan kijkt.

Op mijn werk bijvoorbeeld (daklozen/verslaafden) heb ik dit weer helemaal af moeten leren. De meeste daar vinden het verschrikkelijk als ik u tegen hen zeg.

Maar vreemd vind ik het niet, het is zeker netjes, voor sommige denk ik iets te netjes ;)

Reageer op deze reactie

Ik vind het niet raar dat jullie Duncan “u” laten zeggen hoor :) Dat is jullie keuze en anderen hebben daar niks mee te maken, toch? :)

Tegen vreemden die VEEL ouder zijn, zeg ik ook altijd netjes “u” natuurlijk. Dus vroeger tegen mijn opa’s & oma’s ook :)

Maar tegen mijn ouders en ooms en tantes of mensen die maar iets ouders zijn etc. zeg ik altijd je/jij. Kan misschien ook komen doordat ik toch vrij veel Zeeuws dialect spreek met m’n ouders en dan is het sneller “hè jie” dan “heeft u” ;)

Zelf vind ik het vervelend als mensen me aanspreken met “u” (en het gebeurt steeds vaker :(), dan voel ik me zooooo vreselijk oud haha. Ik ben nog maar 26!

Reageer op deze reactie

Nou zoals iedereen al zegt: het is niet raar. Wellicht vinden sommige het in hun eigen persoonlijke omgeving wel raar. Zo ik ook. Want Sanne zegt, ik voel een afstand wanneer ik u zou zeggen tegen mijn ouders. Maar hey, JULLIE moeten dat zelf weten en ergens vind ik het enorm cute om te lezen altijd!

Verder, wat ook al 100x is gezegd hierboven, wat irritant dat je erop aan gesproken word. Alsof je abnormaal bent als je dat zo hebt geleerd. Uhm, nee? Ieder voor zich, toch? :)

Reageer op deze reactie

Ik vind ‘u’ zeggen tegen ouderen erg normaal. Zelfs iets dat elk kind zou moeten leren!

Tegen mijn ouders hoef ik geen ‘u’ te zeggen, maar ik snap wel goed dat je die keus maakt!
Het komt wel netjes over en ik denk dat het belangrijk is om te doen waar je je goed bij voelt.

Plus: het kan toch geen kwaad om U te zeggen..
Ik begrijp niet waarom mensen je daar op aanspreken of van op kijken.

Dat zegt meer over hen dan over jou ;)

Reageer op deze reactie

U zeggen tegen ouderen vind ik heel normaal, maar tegen mijn ouders zeg ik geen u.
Dit hoeven mijn kinderen ook niet te doen.
En als jullie dit willen dan is dat toch alleen maar goed, snap niet dat mensen er wat van zeggen.

Het u zeggen zit er bij mij wel ingebakken, zelfs als mensen 3x zeggen: zeg maar jij hoor, dan blijf ik gewoon met u doorgaan. Het getuigt in mijn ogen ook van respect.

Reageer op deze reactie

Ik vind het helemaal niet vreemd, maar ik ben er dan zelf ook mee opgevoed om u tegen mijn ouders te zeggen. Ik vind ook helemaal niet dat er dan een afstand is, maar dat ligt er denk aan of je er mee opgevoed bent of niet.
En als andere mensen zeggen dat ik wel je mag zeggen, dan doe ik dat, alleen spring ik dan nog wel eens automatisch over op u .

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 14:14

Dat heb ik ook haha. “Zeg maar jij hoor”, om vervolgens alsnog u te zeggen hahaah

Reageer op deze reactie

Ik vind het ook heel normaal! Ben zelf ook opgevoed om tegen een oude iemand u te moeten zeggen. Maar tegen mijn ouders zeg ik het eigenlijk nooit.

Reageer op deze reactie

Ik zeg tegen m’n ouders altijd: mam(a), pap(a), je/jij
En tegen m’n opa en oma eigenlijk ook altijd oma, opa, je/jij!
Alleen tegen vreemden zeg ik u, ik weet ook niet waarom, ik vind ‘u’ zo raar klinken als je tegen een bekende praat!

Reageer op deze reactie

Zelf heb ik tegen mijn ouders nooit ‘u’ hoeven zeggen. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik dat ooit zou doen. Niet dat ik geen respect heb voor mijn ouders, maar onze relatie is nu ik ouder ben redelijk gelijkwaardig. Wel heb ik altijd geleerd tegen anderen ‘u’ te zeggen. Als ik kinderen krijg zou ik ze ook op dezelfde manier opvoeden. Kinderen die hun ouders bij de voornaam mogen aanspreken vind ik trouwens wel heel gek. Alsof ze tegen hun vriendjes praten!

Reageer op deze reactie

Ik ben opgevoed met ‘je’ en ‘jij’. Maar uit respect naar ouderen met ‘U’.
En dat hanteer ik nog steeds. Alleen worden de ‘ouderen’ voor mij ook steeds ouder, vroeger zijn ik tegen iedereen boven de 20 ‘U’ nu dus echt niet meer. Moet ik zeggen dat velen dat ook niet doen, word eigenlijk nooit met ‘U’ aangesproken.

Reageer op deze reactie

Tegen mijn ouders hoef ik nooit u te zeggen mar tegen alle andere oudere persoon doe ik het wel. Ook tegen ouders van vrienden enzo. Zo ben ik opgevoed en ik denk dat ik het op die manier ook over ga brengen naar mijn kinderen mocht ik die ooit krijgen. In ieder geval u zeggen tot het moment dat iemand zegt dat het niet hoeft. :)

Reageer op deze reactie

Ik vind het wel vreemd om ‘U’ te moeten zeggen tegen mijn ouders.. Misschien omdat dat mij nooit is aangeleerd, wie zal het zeggen.. Maar ik vind het ook vreemd klinken wanneer bijvoorbeeld mijn buurmeisjes U tegen hun vader en/of moeder zeggen. Wat hier al eerder werd vermeld, vind ik dat je een soort afstand creert, wat in een gezin niet hoeft.. Tegen andere mensen.. tantes/ooms/opa’s/oma’s, mensen die ik niet ken.. Zeg ik wel gewoon u, dat vind ik niet meer dan normaal.

Reageer op deze reactie

Wanneeer ik ooit zelf kinderen zal krijgen zal ik dit niet aanleren aan mijn kinderen. Omdat ik zelf ook niet mee opgevoed ben. Ik begrijp wel dat andere mensen het doen …

Reageer op deze reactie

Van huis uit heb ik denk ik net als velen meegekregen volwassenen aan te spreken met u. Maar tegen mijn ouders en grootouders heb ik dit nooit gedaan. Ook in mijn omgeving kende ik vrijwel niemand die dit deed. En als ik het af en toe wel eens hoorde vond ik het vooral vreemd. Ik denk dat het ook te maken heeft met de gemeenschap waarin je leeft en wat je zelf van huis uit hebt meegekregen.. ik kom uit een klein “boeren”dorpje.. en daar spreekt men toch sowieso al weer anders tegen elkaar dan ergens in de grote stad.

Er lijkt me niks mis met het aanleren van het zeggen van u tegen een ouder.. maar ook niet als je ze gewoon aanleert je of jij te zeggen.. het is maar net wat je zelf en je kinderen ook prettig vinden.. zo lang ze maar leren wat respect is en zich netjes kunnen gedragen tegenover andere volwassenen (en kinderen)!

Reageer op deze reactie

Tegen ‘vreemde’ mensen zeg ik vanzelfsprekend U, tegen mijn ouders en mensen die dicht bij mij staan niet. Ook tegen de ouders van mijn vriend hoef ik geen U te zeggen. Ik vind het een beetje afstandelijk klinken als je als kind U tegen je ouders moet zeggen. Maar ik vind het aan de andere kant ook wel weer netjes. Het getuigt zeker van respect, maar van mij hoeft het niet zo, het U zeggen tegen je ouders. Tegen vreemde mensen natuurlijk wel, wat ik bovenaan ook al zei.

Reageer op deze reactie

Ik zeg geen U tegen mijn ouders, maar wel tegen anderen zoals mijn opa&oma, en vreemden.

Reageer op deze reactie

Ik zeg zelf geen u tegen mijn ouders, maar wel tegen andere volwassenen (tenzij ze met je aangesproken willen worden)

Ik denk dus niet dat het nodig is om een kind u te laten zeggen tegen de ouders, om hem te leren om (uit respect) u te zeggen tegen volwassenen.

Mijn ouders vinden dat wij niet ‘minder’ zijn dan zij, we zijn gelijkwaardig en zeggen dus gewoon je en jij tegen elkaar.

Maar zoals vrijwel iedereen hierboven ook al gezegd heeft, ieder moet het voor zich weten natuurlijk!

Reageer op deze reactie

Ik vind ‘u’ zeggen heel normaal, behalve tegen mijn ouders/grootouders/familie. Ik heb het nooit gedaan, en zou dus ook niet weten hoe het zou voelen, maar ik vind het afstandelijk. Nou ziet jullie situatie er helemaal niet afstandelijk uit, hoor. Maar ik zou bijvoorbeeld moeilijker mijn gevoelens delen met iemand die ik ‘u’ noem dan met iemand tegen wie ik ‘jij’ zeg. Vergelijk het maar met duzen en siezen in het Duits, als Duitsers vertrouwelijk met elkaar raken, spreken ze af elkaar met du aan te spreken.
Als ik ‘u’ tegen mijn ouders zou zeggen, zou ik ze voor mijn gevoel hoger plaatsen dan mijzelf, en zo zie ik ze niet. In mijn relatie met mijn ouders staan we gelijk.

Reageer op deze reactie

Ik ben geloof ik een van de weinige die het totaal niet raar vindt om u tegen je ouders te zeggen. Ik spreek mijn ouders ook altijd met u aan en krijg daar ook altijd veel opmerkingen / vragen over. Terwijl het voor mij de normaalste zaak van de wereld is.
Iedereen denkt dat je dan heel erg oude ouders moet hebben, wanneer je dat zegt. Ik ben zelf 24 en mijn moeder is 46 en mijn vader is 47. En ze zijn juist super jong van geest en alles is bespreekbaar.

Reageer op deze reactie

in schrijftaal gebruik ik heel vaak tot altijd ‘u’ en ‘uw’ omdat ik dat mooier vind klinken. In spreektaal grijp ik gemakkelijker terug naar het dialect en daar verdwijnt de ‘u’ in ‘ge’ of ‘je’

Reageer op deze reactie

U zeggen tegen ouderen vind ik wel normaal maar tegen de ouders niet ik vind dat hun de enige “ouderen” zijn tegen wie je het juist niet zegt….

Reageer op deze reactie

Het viel mij wel op als je iets post en om eerlijk te zijn vond ik het de eerste keer dat ik het las wel apart, maar niet heel vreemd ofzo.

Ik zeg ook altijd u tegen mensen die ouder zijn. Ik neem op mijn werk de hele dag de telefoon op en zeg tegen iedereen u, ook tegen mensen die al vaker gezegd hebben dat ik gewoon “jij” mag zeggen toch blijft dat er in zitten.

Maar ik vind het anders als het gaat familie en dan zeker ouders. Ik zou het heel afstandelijk vinden klikken als ik u tegen mijn ouders zeg, of als ik dat een kind tegen z’n ouders hoor zeggen. Maar het getuigd zeker van respect, iets dat veel kinderen tegenwoordig wel missen in hun opvoeding!

Reageer op deze reactie

Ohw, en als ik alle reacties hier lees… heel veel mensen typen het met een hoofdletter, maar als het het u met een hoofdletter is dan heb je het over god :)

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 15th, 2010 om 18:59

Ik heb “U” in dit geval een hoofdletter gegeven om het te benadrukken

Reageer op deze reactie

Reactie van Veronica

juli 15th, 2010 om 19:00

Dat had ik wel begrepen ja :) Maar veel anderen doen dat niet ;)

Reageer op deze reactie

Tsja.. Ik zeg ook altijd U tegen mensen die duidelijk ouder zijn dan ik, zo ben ik opgevoed, maar ik hoefde nooit U te zeggen tegen mijn ouders. Ik vind het ook iets afstandelijks hebben en iets van ‘vroeger’ Ik denk dat het respect tonen er niks mee te maken heeft. Dat kan ook door gewoon normaal mnet elkaar om te gaan denk ik. =)

Maar goed, ik vind het ook niet echt raar, iedereen moet dat voor zich bepalen =)

Reageer op deze reactie

Ik vind het helemaal niet vreemd en ben dan ook elk woord met je eens!

Reageer op deze reactie

Ik vind het eerlijk gezegd best apart, ja ;). Wanneer je ‘u’ tegen iemand zegt creëer je toch een bepaalde afstandelijkheid en m.i. is de band tussen kind en ouder zo sterk dat zo’n afstandelijkheid niet nodig is. Vind ik dan, he.

Reageer op deze reactie

Wij zijn ook meer van het “U” zeggen vind ik gewoon hartstikke netjes! Goed gedaan hoor.. zouden veel meer mensen moeten doen, je hoort het zo weinig! Op straat tegen vreemde mensen zeg ik al automatisch “U” is en blijft netjes. Goed artikel!

Reageer op deze reactie

Ik ben er ook mee opgevoed dat als er oudere mensen dan ik zelf tegen mij praatten, ik hun aansprak met ‘U’. Mijn ouders hoef ik geen ‘U’ tegen te zeggen en tegen tante’s/oma’s etc. ook niet!

Reageer op deze reactie

onze meiden zeggen geen u tegen ons wel tegen andere ouderen;). vreemd vind ik het niet dat kinderen u tegen hun ouders zeggen maar ik en roon hoefde dat ook niet tegen onze ouders dus hun ook niet tegen ons. tegen mijn broer ook niet maar geen bekende zeg maar daar moeten ze dan weer wel u tegen zeggen, krom maar zo hebben wij het geleerd en brengen het dan ook zo over

Reageer op deze reactie

Zelf heb ik nog geen kinderen, maar ik vind het erg belangrijk dat kids respect tonen.
Ik vind het niet van belang dat kinderen ‘u’ zeggen tegen de ouders, wel tegen vreemden / ouderen. Als kinderen hun ouders aanspreken met ‘u’ vind ik dat er een soort afstand tussen ouder en kind ontstaat.
Ik vind het goed dat je het je kinderen bij brengt. Vooral ‘alsjeblieft, dank je wel’ klinkt een stuk beter dan ‘huh?’.

Reageer op deze reactie

Ik hoef mijn ouders niet met U aan te spreken maar ik doe het wel bij oudere mensen of mensen die ik niet ken. Ik vind het netter dan je of jij.

Groetjes, Renske

Reageer op deze reactie

Ik vind het zeker netjes als kinderen hun ouders met u aanspreken.
Zelf hoefde ik dat nooit te doen, mijn moeder was 19 toen ze trouwde en zwanger werd van mij. M’n ouders vonden zichzelf te jong om met u aangesproken te worden, en dat is nu nog steeds zo.
Wel heb ik in mijn opvoeding meegekregen om andere ouderen wel gewoon met u aan te spreken.

Reageer op deze reactie

ik vind het netjes als kids dat doen. maar ik ben bijvoorbeeld opgevoegd met `je en jij´ zeggen en Ben met ´u´. Toch hebben we beiden evenveel respect voor onze ouders. En het grappige is, dat we bij elkaars ouders de aanspreekvorm aannemen die zij willen: maw. hij spreekt mijn ouders met ‘je’ aan en ik de zijne met ‘u’.

ik denk dat ik mn eigen kinderen wil leren om hun respect voor ons op een andere manier te tonen dan met ‘u’ zeggen. maar tegen andere volwassenen uiteraard weer wel!

denk ik hoor… ik weet nog niet eens wat Ben ervan vind whaha! maar goed, is voorlopig ook nog niet nodig ;-)

Reageer op deze reactie

Eigenlijk vind ik het wel erg goed, want ik ben erg ‘fan van’ respect tonen voor je ouders. Maar toch zou ik tegen niemand u zeggen, zelfs niet tegen bazen, professoren,… Heb me er al vaker op betrapt dat het er gewoon niet in zit. Niet dat ik niet wil ofzo, maar ik heb altijd het gevoel dat zij niet ‘meer waard zijn’ dan ik ben.
Maar ik zou echt nooit iemand beledigen en zou ook mijn kinderen echt elke keer op wijzen wanneer ze dat wel zouden doen. u laten zeggen, zou ik niet doen, aangezien ik het zelf ook niet doe.

Reageer op deze reactie

Reactie van Karen

juli 15th, 2010 om 22:35

oh ja, wat ik nog wou zeggen. ik vind het niet vreemd dat je Duncan dat leert. Ieder zijn manier van opvoeden, en daar zou iemand anders zelfs niet vreemd van moeten opkijken (het is niet dat je hem alcohol voert of iets anders ‘ongepasts’ leert, integendeel!)… iets ‘vreemds’ voor een anders hoeft niet slecht te zijn.

Reageer op deze reactie

Ik zeg tegen oudere mensen u, ook tegen collega’s, docenten, etc tot ze jij zeggen en dan nog heb ik er moeite mee.
Alleen niet tegen mijn moeder. Die heb ik zelfs een tijd bij haar voornaam genoemd tot mijn vader (ouders zijn gescheiden) me erop aansprak dat het raar was.

Ik vind het niet slecht dat je het mee geeft in de opvoeding. Beter dan dat je kinderen tegen iedereen jij zeggen en dat ze schelden etc., dat vind ik erger. Ik zou mijn kinderen nooit u tegen mij/vader laten zeggen, omdat het vertrouwd is, maar wel meegeven dat het bij andere – oudere – mensen wel moet.
Dus nee: slecht vidn ik het zeker niet, maar ik zou het niet doen als ouder.

Reageer op deze reactie

Nee hoor, ik vind het helemaal niet vreemd.
Ik ben ondertussen over de 40 en heb altijd U tegen mijn ouders gezegd. Tegen mijn schoonmoeder zeg ik het ook nog.

Mijn kinderen zeggen het soms tegen mij of hun vader (ik vergeet ze te corrigeren en hun vergeten het dan ook..), ze zeggen het wel altijd tegen iedereen die op een ‘oudere’ leeftijd is. Ik zou willen zeggen die ouder zijn dan hun, maar tegen hun nicht van 20 die ze al hun hele leven kennen gebeurd het niet.

Vaak vinden mensen dat het een afstand creeerd en het daarom vreemd. Ik vind dat het respect toont naar degene tegen wie je praat.

Reageer op deze reactie

Zelf heb ik altijd aangeleerd om tegen iedereen die ouder is, u te zeggen. Tegen mijn ouders hoef ik dat echter niet te zeggen. Natuurlijk staan ze er wel op dat ik ze respect betoon, wat ik ook niet meer dan normaal vind, maar u zeggen hoefde nooit.

Op zich geeft het mij wel het gevoel dat je afstand creert als je u zegt tegen je ouders. Waarschijnlijk is dit gewoon een gevolg van mijn opvoeding, maar ik ben gewend om dat alleen te zeggen tegen mensen die ouder zijn en tegen mensen die en ouder zijn en die ik niet goed ken. Tegen ooms en tantes zeg ik bijvoorbeeld ook geen u, maar tegen mijn opa en oma dan weer wel.

*heeft het gevoel dat deze hele post onbegrijpelijk is. Negeer het anders maar.:)

Reageer op deze reactie

Ik ben opgevoed met jij/je, muv vreemden natuurlijk. Ik heb wel eens vervelende discussies gehad met mensen die vinden dat ik blijkbaar geen respect heb voor mijn oma, omdat ik tegen haar jij mag zeggen. Ten eerste, ik en mij oma bepalen zelf wel even hoe we met elkaar omgaan. En ten tweede, lekker hypocriet over respect praten als je zelf niet eens respect kan opbrengen voor een ander zijn manier van omgang.. Nee, geen leuke discussies, als je het eigenlijk al een discussie kunt noemen. De tegenpartij kwam eigenlijk niet verder dan “jij bent respectloos want je zegt geen u. punt.”… ok dan

Ik vind het een mooie waarde voor wie het wel doet, maar bij ons is u echt iets voor vreemden. Als ik dat nu tegen mijn ouders zou moeten zeggen, zou het echt heel raar voelen. Zoals gezegd, het zou dan voelen als een soort kloof.

Het kan trouwens ook andersom;
Als ik op werk een ‘collega’ bel (ik werk bij de politie, heb heeeel veel collega’s die ik dus eigenlijk niet ken ;) ) zeg ik automatisch u. Dan zeggen ze vaak, “zeg maar jij hoor!”
Dat voelt zo gek om dan te zeggen! Ik kan het niet helemaal uitleggen, maar het druist zo tegen me in jij te zeggen tegen iemand die ik dus eigenlijk niet ken, ondanks dat we toch collega’s zijn.

Maar uiteindelijk komt het erop neer dat we mekaar hierin gewoon moeten respecteren. De een doet het wel, de ander niet. Klaar. Niet mee bemoeien. We leven in een tijd dat wij dit soort dingen zelf mogen beslissen. U/Jij moet doen waar u/jij jezelf/uzelf het prettigst bij voelt.

Reageer op deze reactie

Ik ben zelf opgevoed om tegen iedereen die ouder is U te zeggen. Ik vind het ook meer dan normaal!
Ik kan me dan ook echt irriteren als ik bijvoorbeeld met mijn ouders ben en een jonger iemand dan hun of net zou iemand als ik je of jij zegt. Ik kan dan echt iemand gelijk minder leuk vinden
Ik hoef tegen mijn ouders geen u te zeggen en dat hoeven mijn kinderen later ook niet tegen mij.
Maar wel tegen anderen!

Reageer op deze reactie

Ik zeg ‘je’ tegen al mijn familieleden en ‘u’ tegen de oudere (volwassen) mensen die ik niet ken. Op mijn werk is het normaal om te tutoyeren. Daar heb ik het wel eens moeilijk mee, want ik zou eerder ‘u’ zeggen tegen oudere collega’s. Maar omdat daar altijd raar op werd gereageerd, zeg ik nu maar tegen iederen ‘jij’ op mijn werk, maar dat voelt soms wel tegennatuurlijk. Zelf zou ik mijn kinderen geen ‘u’ tegen me laten zeggen, maar het is waarschijnlijk anders als je zelf daarmee bent opgevoed. Wat hebben Engelssprekende mensen het dan toch makkelijk met ‘you’ voor iedereen!

Reageer op deze reactie

Hier wordt ergens gezegd dat door taalgebruik geen afstand wordt gecreëerd… Klopt. Maar door taalgebruik wordt ook geen respect gecreëerd. Dunc doet het niet omdat hij jullie zo respecteert, maar omdat jullie het hem zo hebben aangeleerd, toch?

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 16th, 2010 om 9:11

Daar heb je gelijk in, maar het komt toch over naar anderen als respect hebben voor. Natuurlijk heeft het niet te betekenen dat wanneer jij u zegt je ook meteen respect hebt voor een ander, ik bedoel “U, bent een eikel” is geen respect hebben voor. Het gaat mij erom dat het fatsoenlijk staat tegenover anderen en onszelf :)

Reageer op deze reactie

Reactie van N

juli 16th, 2010 om 12:00

Ik snap hem ;) Ik heb er zelf ook niks op tegen hoor, volgens mij voeden jullie hem heel goed op!

Reageer op deze reactie

Nee is niet raar,
heb er toch even over na moeten denken waarom mijn jongens het niet zeggen, of waarom ik ze dat niet beter leer…
Mijn oudste zoon is heel verlegen, en ben al blij als hij iets zegt tegen een vreemde, moet hem echt pussen om ergens op af te stappen en dat doet hij toch heel netjes en beleefd..Al is dat dan niet altijd met u
Mijn jongste zoon heeft 2 stoornissen, die het voor ons heel moeilijk maakt om goed met hem om te gaan, zijn bozen buien zo erg dat ik vaker kutwijf genoemd word dan mama..
We zijn dus meer bezig met de buien voorkomen en hem wel rustig te houden wel op een beleefde manier.. Maar zijn al blij met je ipv hé ofzo, want dat vind ik echt heel erg vreselijk

Reageer op deze reactie

Ik denk dat het normaal is om tegen mensen die niet dicht bij je staan (ouderen) “u” te zeggen. Maar bijvoorbeeld mijn ouders en close familie? Nee, absoluut niet. Schept (zoals ik vaker gelezen heb hierboven) een bepaalde afstand vind ik. Mijn familie is heel close en dan is “u” zeggen echt not done.

Reageer op deze reactie

Wanneer je in Duitsland U (Sie) zegt, dan zeg je dat tegen mensen die je niet goed kent of ouder zijn, uit respect. Maar mensen die heel dicht bij je staan, daar mag je je of jij tegen zeggen. U naar oudere mensen zou ik ook graag zien, maar echt jij en je tegen mij en mijn man, dat klinkt intiemer

Reageer op deze reactie

Zelf ben ik niet met hetgeen ‘u zeggen tegen je ouders’ opgegroeid. Daarom is het voor mij anders als ik erover nadenk. U zeggen tegen je ouders is niet vreemd maar ik denk wel dat het een soort van afstandelijkheid heeft in eerste instantie. Dat wil eigenlijk helemaal niks zeggen natuurlijk.

Ik vind ‘je’ zeggen tegen je ouders wel een soort van huiselijkheid en ik denk niet dat het heel veel met respect te maken heeft. Je kunt u zeggen tegen je ouders en daarna alsnog een grote mond geven.

Ik ben er verder helemaal niet op tegen want je kind leert heel goed het verschil tussen ‘u zeggen’ en ‘jij zeggen’. En jullie hebben allemaal zo’n leuke band met elkaar (gezien in de filmpjes enz ^^) dat het vrij weinig uitmaakt of je kids ‘u’ of ‘je’ zeggen!

Reageer op deze reactie

Tsjah, ik snap het principe wel, maar ik vind ‘U’ zeggen tegen je eigen ouders gelijk zo’n afstand creëren. Begrijp me niet verkeerd, want volgens mij heb jij (ja sorry) een heel hecht gezin, maar ja, hoe leg ik dat uit…
In elk geval vind ik het heel normaal om tegen iedereen die ik niet goed ken en ouder is dan ik ‘U’ te zeggen, tenzij ze aangeven het niet te doen.

Ik ken een gezin, waarvan de kinderen nu allemaal 20+ zijn, maar die al heel lang hun ouders met de voornaam aanspreken, en dus niet met ‘papa’ en ‘mama’. Dat vind ik echt heel vreemd. En als ze elkaar zien, dan geven ze elkaar 3 zoenen. Daar kan ik echt geen begrip voor opbrengen. Ik vind dat zó afstandelijk! Ik wil gewoon kunnen zeggen ‘Hoi papa/mama’ en een knuffel of kus kunnen geven. Maarja, dat is weer wat anders natuurlijk. Maar tuurlijk, tegen iedereen die ouder is dan jijzelf (en geen kind) hoor je U te zeggen, en dat wil ik mijn kinderen later zeker meegeven, maar ze hoeven absoluut geen ‘U’ tegen mij te zeggen, dat vind ik gewoon te afstandelijk…

Ik merk trouwens wel dat ik tegen m’n baas (van m’n bijbaantje) wel ‘je’ zeg :$

Sorry voor dit onsamenhangende verhaal, maar ik hoop dat je me snapt

Reageer op deze reactie

Ik heb nooit “U” tegen mijn ouders gezegd of mijn ooms en tantes die ouder zijn. Omdat het voor mij minder persoonlijk klinkt. En sowieso noem ik mijn ouders (Ik ben 20) nog gewoon “pap” en “mam” en echt nooit bij hun voornaam. Ik spreek sowieso ieder ander die ouder dan mij is en die geen familie is aan met “U”, omdat ik het wel van respect vind getuigen. Mijn baas bij mij bijbaantje in de supermartk verwacht dat ik “Jij” zeg tegen hem, maar dat vind ik dus zo raar. Hij is en mijn baas en ouder. Ik zeg alsnog gewoon “U” tegen hem.

Reageer op deze reactie

Reactie van Sylvia

juli 16th, 2010 om 14:09

Het klinkt echt also ik het over God heb. Maar goed >_> het punt is duidelijk.

Reageer op deze reactie

Ik vindt u zeggen heel normaal als je ouders je het zo gewoon hebben gemaakt.
Ieder zijn eigen keuze

Reageer op deze reactie

Ik zeg geen u tegen mijn ouders en spreek ze gewoon aan bij hun naam (maar dit komt voornamelijk ook omdat mijn vader slechthorend is en als ik bijvoorbeeld in de stad papa zegt, dan hoort hij dit absoluut niet, ik bedoel iedereen zegt papa :P
Dus mijn ouders noem ik bij hun naam, dat is ook weer makkelijker want als ik het dan met mijn vader over mijn moeder heb ofzo dan is het voor hem ook makkelijker als ik haar naam zeg. Vaak krijg ik dan vervelende reactie’s van klasgenootjes zo van: nou je noemt je ouders toch niet bij hun naam? En dit doe ik heus wel als ik alleen met hun thuis zit ofzo, maar voornamelijk is het gewoon bij hun naam.
Dus als jullie me in de stad zien lopen en geen mama of papa zeg ligt het dus daaraan, en het is best wel vervelend want niemand begrijpt het (zelf sommige volwassenen niet).
Wat betreft u (zo lang verhaal al:P) : dat zeg ik tegen werkelijk alle volwassenen, en dan kan ik er ook totaal niet tegen als ik in een winkel ben en mijn moeder of iemand anders is voor het personeel een ‘je’ (volwassen) klanten zijn altijd u, wat denken ze wel niet die klanten zijn hun vrienden toch niet!!
Maar om u tegen mijn ouders te zeggen ben ik het totaal niet mee eens, mijn buurmeisje doet dit en de band tussen haar en haar ouders is dan ook niet zoals ik mijn band met mijn ouders beschouw (ik zeg natuurlijk niet dat dit ook bij jullie kinderen is , maar vaak zie ik dit bij kinderen die u tegen hun ouders zeggen).
En het is ook zo dat als iemand het helemaal niet leuk vind om met u aangesproken te worden dat ik dan tegen die persoon je zou zeggen, en tegen mijn ouders u :P

Ik vraag mij trouwens af, OVERAL zeg ik u, maar als ik dan op een website ben van iemand dan zeg ik vrijwel gelijk je, wat vind u/je hiervan? dat vraag ik me eigenlijk af, is het dan zo van : *comments doorlezen, ongeveer weten hoe oud diegene is die gecomment heeft *: kan ze geen u zeggen?
of is dat op internet weer anders ?

En ik vroeg me nog wat af maar dat ben ik vergeten, zo lang verhaal hahaha.

Reageer op deze reactie

oh: en hoe groot leeftijdsverschil vinden jullie dat er tussen je en u moet zitten ? :)

Reageer op deze reactie

Ik moest altijd “U” zeggen en moet dat nog steeds (ben nu bijna 20). Wat me opvalt is dat kinderen die “je/jij” mogen zeggen tegen hun ouders, dat ook tegen anderen gaan doen. Zeker kleine kinderen, voor hun is het moeilijker om aan te voelen wanneer je “je/jij” mag zeggen of “U”.

Ik heb trouwens een hele goede relatie met mijn ouders, ze zijn overal erg makkelijk in en alles is te bespreken. Ik heb dus ook niet het idee dat er een afstand is door het “U” zeggen. Ik vind het juist respectvol. Ik zal nooit vergeten dat een vriendin van mij tegen mijn oma zei: “He, hoe heet jij nou eigenlijk?”. We waren toen een jaar of 8. Ook tegen leraren op de middelbare school werd vaak “je/jij” gezegd, wat ze zelf ook niet altijd op prijs stelden.

Maar iedereen moet het zelf weten, je kan een persoon ook heel netjes aanspreken zonder “U” te gebruiken.

Reageer op deze reactie

Ik vind het heel goed dat jullie het ze zo leren. Mij is altijd geleerd “je” te zeggen, ook op de basisschool aangezien dat de regel was, maar op de middelbare zei ik wel braaf U en dat doe ik nog steeds. Ook bij mijn opa en oma zeg ik je, dat is wel altijd aangeleerd.

Reageer op deze reactie

ik zeg echt tegen iedereen je/jij.
Ik vind het zelf netter/beleefder klinken als ik bijvoorbeeld tegen mijn beppe/ouderen, klanten aan de kassa U zeg, maar ik zeg gewoon altijd JE. gaat echt niet expres…

Reageer op deze reactie

Tegen oudere volwassenen zeg ik ook U, is maar zo beleefd toch. Maar mijn ouders spreek ik aan met ge/gij (je/jij wordt hier echt bijna nooit uitgesproken, haha) en dat is helemaal niet onbeleefd volgens mij. Het ligt er gewoon aan wat je geleerd is als je jonger was zeker? Ik vind dat als je iemand met gij aanspreekt, je band persoonlijker overkomt :)

Reageer op deze reactie

Mijn ouders hebben ons ook geleerd om volwassenen altijd met u aan te spreken, ook opa en oma en tantes en ooms. Alleen tegen onze ouders zeggen we dan echt weer geen u, nooit gehoeven, nooit gedaan. Het zijn tenslotte je ouders :P

Reageer op deze reactie

Ik vind het niet zo vreemd, mijn vriend is ook opgevoed met U zeggen. Ik zeg het zelf niet en zou zelf later ook niet willen dat mijn kinderen het tegen mij zeggen, maar dat betekent niet dat ik er verder afwijzend tegenover sta. Tegen mijn opa en oma, schoonouders en andere mensen zeg ik wel vaak U, maar mijn ouders zijn gewoon ‘je’. Mijn vriend zegt trouwens ook ‘je’ tegen mijn ouders, en tegen zijn eigen ouders ‘u’.

Reageer op deze reactie

Ieder zijn eigen mening..maar ik vind het een beetje van de’oude stempel’ .. Familie, vrienden, bekenden zijn mensen die je goed kent en waar je geen U tegen hoeft te zeggen.. Ik zal mijn kinderen ook niet leren om dat te doen.
Ik vind het belangrijk dat een kind/persoon beleefd is naar andere mensen..maar dat heeft niets te maken met U zeggen! ( maar meer met Bedankt e.d.)

Reageer op deze reactie

Ik hoef tegen mijn ouders geen U te zeggen. Dit is iets wat ze zelf niet willen. Waardoor ik het dus eigelijk ook automatisch niet bij mijn ooms en tantes doe. Wel sprak ik mijn oma altijd aan met u en als ik bij iemand thuis ben zeg ik ook u. Al krijg ik vaak te horen dat het niet hoeft.

Reageer op deze reactie

Hoi Gonny, hoewel ik het ontzettend netjes vind dat Duncan u tegen jullie zegt kan ik wel ‘verklaren’ waarom zoveel mensen dat vreemd vinden.

Ik heb laatst een onderzoek hierover gelezen en daar stond het volgende in;
Vroeger werd u altijd gebruikt uit respect en tegen oudere mensen, dit was voor iedereen, ook voor mensen die dicht bij staan. Dus zoals in dit geval de vader en moeder. Je werd vooral gezegd tegen mensen die ‘lager’ stonden, dus die minder respect zouden verdienen. Dus ‘je’ werd ook gebruikt om een soort afstand te creeeren met dat soort mensen.
Maar tegenwoordig is dit niet meer zo. U wordt vooral tegen vreemden gezegd, uit respect, maar ook omdat het een afstand creeert.
Je zeggen we nu tegen iedereen waarbij we ons op ons gemak voelen. Dus mensen waarbij we dichtbij staan zoals onze ouders.

Goed een lange comment. En ik wil absoluut niet afkraken dat jullie jullie kinderen opvoeden met u. Maar eigenlijk is het een soort van ‘ouderwets’. (volgens het onderzoek dan!)

Reageer op deze reactie

Ik keek er wel van op, je hoort het tegenwoordig inderdaad niet vaak meer en ik ben het ook van huis uit absoluut niet gewend. In mijn omgeving zei niemand dat dus dan is het gewoon anders dan anders :) Ik vind het wel heel goed van jullie, al zou ik het bij mijn eigen kind waarschijnlijk niet doen. Ik vind het leuk om te merken hoe verschillende mensen ook verschillend daar tegenaan kunnen kijken :)

Reageer op deze reactie

Ik vind het niet raar dat Duncan U tegen jullie zegt. Vroeger was dat niet meer dan normaal, alleen dat gebruik is door de jaren heen wat vervaagd. Maar jullie hebben dit nog wel meekregen in jullie opvoeding dus vandaar dat jullie het nu weer doorgeven aan Duncan en Celina.

Niet meer dan logisch zou ik zeggen! (Ondanks dat ik dit zelf niet heb meegekregen)

Reageer op deze reactie

ik ben eigenlijk gewend van ‘dank u’, kan ik u helpen… En zo te zeggen… Maar in dit deel van Belgie is dit eigenlijk wel gewoon, het zit gedeeltelijk in ons dialect ingeburgerd denk ik. Hier wordt het helemaal niet als raar gezien van van mensen aan te spreken met u, net als wij ‘gij’ gebruiken in spreektaal in plaats van ‘jij’, wat voor jullie misschien ook een beetje als ouderwets en zo kan overkomen ^^

Reageer op deze reactie

Ik ben van jongs af aan gewend om “je” te zeggen tegen mijn ouders. Maar andere volwassenen, zoals mijn opa en oma, ooms, tantes en anderen moest ik wel met “u” aanspreken. Dat vond ik heel normaal en helemaal niet erg. Ik zou het mijn eigen kinderen ook zo leren. Als mijn kind “u” tegen me zou zeggen zou ik dat zien als een kloof, maar voor een ander is het heel normaal. Het is mnaar net wat je zelf “gewoon” vind en waar je je prettig bij voelt.

Reageer op deze reactie

Ik spreek bijna iedereen aan met je/jij, behalve mensen die ik niet ken en die ouder zijn dan ik, en klanten in de winkel waar ik werk.

Verder probeer ik het een beetje in te schatten per persoon. Op mijn werk (bijbaan) heb ik mijn leidinggevenden en oudere collega’s bijvoorbeeld nooit met u aangesproken omdat ze vanaf het begin heel amicaal en “jong van geest” waren en dan voelt het voor mij bijna ongepast om U te zeggen. (Ik weet wel dat het juist NIET ongepast is, maar toch krijg ik ‘U’ dan mijn strot niet uit..)

Bij ouders van vrienden probeer ik het meestal te vermijden door ze niet direct aan te spreken haha, maar als het moet zeg ik toch je.
En tegen 1 van mijn oma’s zeg ik u omdat iedereen dat doet.

Ik vind U eigenlijk heel ouderwets, behalve als je mensen (nog) niet kent, als ze duidelijk boven je staan of als ze bejaard zijn (zeg 70+ afhankelijk van de persoon :p)
Maar goed iedereen denkt er duidelijk anders over!

Reageer op deze reactie

Vreemd vind ik het niet. Ik vind het heel netjes dat Duncan U zegt tegen anderen. Tegen zijn eigen ouders zou hij van mij geen U hoeven zeggen.

Sven zegt je en jij en mag dat ook zeggen tegen zijn opa en oma. Ik vind wel dat hij tegen anderen, vooral ouderen, U moet zeggen. Ook moet hij netjes dank je wel en alsjeblieft en wat zeg je zeggen.

Reageer op deze reactie

Ik zeg geen u tegen mijn ouders en ook niet tegen ooms en tantes, maar wel tegen mijn opa en oma, docenten of andere ouderen. Ik vind het ook altijd wel afhangen van de situatie. Als ik bij ouders van vrienden komen kijk ik gewoon eerst hoe zij met elkaar omgaan en dat neem ik eigenlijk over.
Dat Duncan het zegt vind ik niet raar, dat is gewoon een keuze bij het opvoeden. Ieder heeft hierin zijn eigen keuzes toch. Ik bedoel… bij de een moet het kind verplicht zijn bord leeg eten, bij de ander niet. Dat is een keuze van die ouders en zij hebben daar een reden voor, dan is dat niet aan mij om te zeggen of dat wel of niet “raar” is. Dat iets anders is als je gewend bent betekent niet dat het raar is.

Reageer op deze reactie

Ik vind het niet normaal dat kinderen in deze tijd tegen hun eigen ouders u zeggen.
Tegen andere volwassenen en vreemden vind ik dit wel gepast, maar niet naar je eigen ouders.
ik vind dat het een soort ouderwetsheid heeft , maar dan bedoel ik niet 10 jaar maar 100 jaar terug.En het schept een beetje een muur tussen kind en ouder.
maarja dat is mijn mening maar, mijn kinderen mogen later gewoon jij of je tegen mij zeggen hoor! ik ga ze geen respect afdwingen ofzo voor mij.

Reageer op deze reactie

Ik zeg tegen mijn Oma ook altijd u, maar mijn neefje en nichtje niet. Dat vond ik vroeger al raar en eigelijk nogsteeds (Oma is 83!)
Maar dat ze “U” ttegen je zeggen vind ik overdreven ;) Met een hoofdletter verwijs je namelijk naar God ;) *ff zeikpuntje haha*
Maar ik vind het ook van respect getuigen naar mensen toe, zeker als je in een winkelwerkt. Ik moet ook menig cassiere (ik ben leidinggevende) aanspreken op dat ze JE zeggen tegen klanten. Vind ik onbeschoft.

Reageer op deze reactie

Amiable fill someone in on and this mail helped me alot in my college assignement. Thanks you on your information.

Reageer op deze reactie

als ik iets aan m’n ouders vraag zeg ik meestal: ‘zou je dat alsjebliefd voor me willen doen?’ .. zoiets in ieder geval. :P wel zeg ik altijd, ‘wat zegt u?’ en ‘dank u wel’
vind ik eigenlijk meer dan normaal

Reageer op deze reactie

very well information you write it very

clean. I’m very lucky to get this information from you.

Reageer op deze reactie

Wij hebben thuis geleerd tegen ouderen ook U te zeggen, en dit doe ik nog steeds. Maar tegen de ouders moest dat helemaal niet (gewoon “jij” en “je”, maar wel “dank u wel”). Ik denk dat ze dat een beetje over the top zouden gevonden hebben.
Toen m’n broer naar de kokschool ging, sprak hij onze papa wel steeds aan met “chef”. Was wel grappig. Na enkele jaren is dat wel over gegaan.
Maar, desalniettemin, kan het geen kwaad je zoon zo beleefd op te voeden (beter zo dan te boers!). Hij is volgens mij een prachtig, lief en beleefde jongen. En daar hebben jullie goed voor gezorgd

Reageer op deze reactie

Ik respecteer ik het als mensen dit doen. Ik heb het zelf nooit hoeven doen bij mijn ouders, maar wel bij vreemden ouderen. Dat doe ik nog steeds, vind ik wel zo netjes, maar het zou mijn keus niet zijn om mijn kind u tegen mij te laten zeggen. Ik vind dat dit een enorme afstand creeert tussen ouder en kind. =)

Reageer op deze reactie

Hi there I like your post

Reageer op deze reactie

hoi ik zeg altijd je tegen me moeder zo ben ik opgevoed en al me vriedinnen doen dit vanzelf sprekend ook . ik noem mijn moeder nooit bij de voornaam dat

tegen oudere mensen en vreemden zeg ik wel u
ook niet tegen me opa en oma want dat willen ze niet hebben u zeggn is wel wat respecktvoller vind ik persoonlijk maar ik weet niet beter dan je

Reageer op deze reactie

Tegen mijn ouders zeggen ik gewoon ‘je’ of ‘jij’. Tegen mijn grootouders, tantes en nonkels, ouders van mijn vriend, zijn grootouders en tantes en nonkels, docenten, mensen die ik niet ken, .. zeg ik ‘u’. Gewoon omdat zij ouder zijn. Vaak zeg ik ‘je’ tegen zo’n persoon, maar ik verbeter me dan door snel ‘u’ te zeggen. Want anders voelt het ongelooflijk fout. Maar nu ik er over nadenk, hadden wij ons mama en papa ook met u kunnen aanspreken..

Maar wat bij mij ook enorm opvalt, is dat wij bij mijn thuis nog de enige kleinkinderen zijn langs moederskant die nog tante en nonkel zeggen en dan pas de naam. Mijn neven en nichten spreken hen gewoon aan met de voornaam.

Reageer op deze reactie

Appreciate this post OP, however, I would very much enjoy it in situation you can embed a relevant video clip and also for some cause when i open this page in Chrome, it appears not similar to although i do it with Opera.

Reageer op deze reactie

Eindelijk iemand die z’n kinderen ook leert u te zeggen! Ook wij ervaren dat mensen dat gek vinden en soms, wanneer mijn kinderen bijv. ‘ wat doet u’ zeggen, schaam ik me een beetje dat anderen het horen. Achterlijk toch! Ik laat me teveel beinvloeden

Reageer op deze reactie

Ik begrijp helemaal wat je zegt. Vind het ook veel beleefder als kinderen u zeggen tegen ouders! Hoefde dat zelf niet maar als ik kinderen zou hebben zou ik ze wel zo opvoeden. Sinds een jaar voed ik mijn puberneefje op (15, ik ben zelf 27). In het begin was hij zeer brutaal en onbeleefd en ongehoorzaam. Heb hem toen verplicht om tante Marjan (daarvoor noemde hij me bij mijn voornaam) en u te gaan zeggen en sindsdien is hij niet meer brutaal en een stuk beleefder. Dus sindsdien geloof ik dat het in de opvoeding gewoon nodig is.

Reageer op deze reactie