jup ik herken het moet er niet aan denken dat mijn zoontje ooit alleen naar school gaat haha veel te bang dat er wat gebeurd zelfde geld voor me dochtertje dus snap het wel ;)

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 21st, 2010 om 0:20

Oh daar heeft Duncan het nu dus ook al over “Oh dan mag ik vast ook alleen naar school na de vakantie he mam?”. Uhm nou nee doe dat nog maar even niet haha…ik ben veel te angstig dat hij niet op school aankomt

Reageer op deze reactie

Goed gedaan! Ik snap heel goed dat het lastig is om je kind los te laten, mijn moeder bijvoorbeeld heeft er moeite mee om mij los te laten. Mijn broer laat ze gewoon z’n gang gaan, al zit er 1,5 jaar tussen. Ze heeft gewoon liever dat er niks met mij gebeurd :).
Ik ben in ieder geval trots op jou & Duncan!

Reageer op deze reactie

Wat poepig! Ik zie hem al helemaal verdwalen in de supermarkt !
Ik snap dat het moeilijk is.. ik kan me nog goed herinneren dat ik van mama voor het eerst naar het centrum mocht met een vriendinnetje.. Ze heeft me zeker 7x gebeld op mijn koelkastmobiel! Ik zat in groep 7 toen overigens. Dus zo gek/laat is dit heus niet hoor Gon! Ik denk dat ik ook ongeveer Dunc’s leeftijd was toen ik voor t eerst naar de supermarkt mocht.

Reageer op deze reactie

Wat leuk dat hij alleen naar oma en opa kon.
Ik denk dat het moeilijk is om je kind een beetje meer los te laten.

Reageer op deze reactie

Wat goed zeg van Duncan! dat hij alleen naar de winkel is geweest en goed zo Gonny (schouderklopje)

Ik heb zelf nog geen kinderen maar zelfs ik denk hier vaak over na (als ik kinderen zou hebben) dat komt misschien door mijn opvoeding (erg voorzichtig waren m’n ouders altijd en vonden deze dingen ook altijd eng) Ook omdat ik hier aan een te drukke straat woon (waar ik mijn kind zowiezo nooit gaat opvoeden… blijf ik nu al zeggen dat ze hier van mij niet eens voor de deur mogen buitenspelen.. maar dan zijn wij al verhuist haha!

Wat lekker toch ook die Prince die vind ik ook altijd zo lekker! Maar dan meer van de koekjes ipv. de cake! Mmmm.. knap hoor!

Reageer op deze reactie

Kan zelf nog wel herinneren, zat in groep 3 en wou heel graag zelf naar school lopen. Na heel lang zeuren mocht het van mijn ouders, want zelf waren hun ook bang (moest de straat uitlopen en dan de grote weg over, er waren daar wel oversteekmensen). Uiteindelijk is het gelukt, en toen ging mijn school ermee bemoeien omdat ze vonden dat ik te jong was. Was toen daardoor een drama :o

Maar even terug op het verhaal, vind het erg knap van je het je toch is gelukt! :) En Duncan straalt enorm!

Reageer op deze reactie

Oh dit is zo herkenbaar,
ik moet ook echt leren loslaten,
ik vind dat in Apeldoorn moelijker dan in Friesland moet ik zeggen,
in Apeldoorn is het heel erg druk en laat ik hem niet alleen gaan,
we wonen ook op het industrie terrein waar het van 9 tot 5 gewoon erg druk is,
maar als ie naar opa en oma gaat moet ie dat wel zeggen, wonen naast ons,
maar soms vergeet ie dat en sta ik hyperventilerend in de tuin omdat ik niet weet waar mijn kind is,
vind ie het nog gek ook dat ik dan toch even boos ben.
In Friesland heb ik daar een stuk minder moeite mee,
dan moet ie ook wel gewoon melden waar ie is,
maar het is daar een stuk rustiger,
daar laat ik hem ook zelf de weg oversteken,
gaat daar ook wel met een vriendje de zandpaden op en daar ben ik rustiger onder dan dat ie dat in Apeldoorn zou doen .
In Apeldoorn ben ik de super beschermende mama en in Friesland heb ik dat ook wel,
maar dat het loslaten gaat me daar wel makkelijker af dat is bekend terrein.
eigenlijks best wel dubbel, maar zie ook wel types over het industrie terrein bij ons voorbijkomen dat ik denk van SCARY,
mijn schoonmama (uit Apedoorn) vind me ook overdreven, maar die kent mijn andere kant niet,
maar ben ook niet opgegroeid in een drukke wijk,
bij ons ging dat gemoedelijk in Friesland, misschien daarom,
gelukkig nog 8 jaar tot Andy uit mag, ik hou mijn hart nu al vast
maar loslaten is inderdaad moeilijk en wanneer doe je het goed en wanneer niet ??

Reageer op deze reactie

[...] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Annigje Deinum, Gonny. Gonny heeft gezegd: Nieuw artikel online! "Duncan: Weer een beetje loslaten" http://cherryfizz.nl/duncan-weer-een-beetje-loslaten/ [...]

Kan het me heel goed voorstellen, is helemaal niet erg. Geweldig dat hij zo trots is dat hij alleen mag en kan, en wat goed van je dat je hem durfde te laten gaan. Goed gedaan!

Reageer op deze reactie

Wat leuk om dit te lezen zeg! Ik kan het me echt goed voorstellen dat dit soort momentjes best even ‘moeilijk’ kunnen zijn voor een ouder. En wat is Duncan toch een heerlijke knul!

Reageer op deze reactie

lijkt me erg moeilijk voor een mama. Knap van jou en Duncan deze stap.

Reageer op deze reactie

Ik kan het me wel voorstellen hoor, soms sta ik ook bijna doodsangsten uit als mijn zusje bijv. iets mag doen waar gevaar in kan zitten. Ik vind dat nogal raar, want ik ben niet eens haar moeder… maar mooi dat het gelukt is, leuke foto’s overigens!

Reageer op deze reactie

Kan me voorstellen dat dit moeilijk is. Zeker bij je oudste, want dan is het toch de eerste keer. Niks geks aan hoor en zeker omdat je je angst toch overwonnen hebt, helemaal niks mis mee.

Ik had een lerares pedagogiek en haar zoon van 9 jaar oud mocht nooit buiten de tuin spelen. Dus zo erg ben je niet ;)

Reageer op deze reactie

Knap hoor, van Duncan!

Reageer op deze reactie

Mag je zeker trots op zijn, ondanks dat je hem weer een beetje los moet laten. Gelukkig heb je Celina nog

Ik vond het vroeger geweldig dat ik alleen naar de winkel mocht, kwam dan ook vaak thuis met wat leuks voor mijn moeder. Dat vond ze dan wel weer lief, terwijl ze liever samen was.

Reageer op deze reactie

Oh, ik snap het volkomen hoor. Heb zelf twee stiefzusjes, doodeng vond ik het toen ze 12 waren en 30 minuten moesten gaan fietsen door de binnenstad van Utrecht (!) richting hun nieuwe school. Maar echt knap dat je het hebt gedaan!

Reageer op deze reactie

Ik ben dan wel geen moeder maar ik kan me zo voorstellen wat voor een stap dit geweest moet zijn. Mijn eigen moeder heeft mij en mijn broertje ook altijd redelijk voorzichtig opgevoed. We mochten niet zomaar iets. Maarja, zoals met alles…”het zal een keer moeten”. Wil niet zeggen dat je het niet eng en spannend mag vinden.

Leuk dat hij met die Prince cakejes (of zijn het koekjes?) terugkwam. Lieve foto’s :D

Reageer op deze reactie

Dat is helemaal niet raar! ik weet nog zo goed toen ik alleen naar de supermarkt mocht dat was zooo spannend! moest ik een paar boodschapjes halen, was ik de helft vergeten en moest ik terug! vond ik zooo eng :O

Snap heel goed dat je dat moeilijk vind, het is je kind. En uit eindelijk gaat het er toch omdat je het hebt losgelaten en dat duncan het helemaal goed gedaan heeft :D

Reageer op deze reactie

Nee helemaal niet raar hoor Gonny! Afgelopen jaar heb ik ook veel individuele begeleiding thuis gegeven aan kinderen (vanuit stage) & daar kwam ik ook veel (over)bezorgde ouders tegen. Ik kan me goed voorstellen dat je liever het zekere voor het onzekere neemt voor je kind.
Dus erg goed, deze stap. Kun je trots op zijn! :D

Reageer op deze reactie

Wat spannend! En inderdaad niet alleen voor dunc maar ook voor jou.
Goed hoor, hetlijkt mij ook doodeng om je kind voor het eerst naar de supermarkt ofzo te laten gaan. En zeker een drukke weg over te steken.

Reageer op deze reactie

Inderdaad, het is echt niet raar dat hij dit nu ‘pas’ mag en dat je daar moeite mee hebt. Ik heb zelf 2 zoontjes, de oudste is 3 jaar, en ik maak nu al zoveel momenten mee waarop ik moet leren loslaten en waarbij ik vaak met tranen in mijn ogen sta. De eerste keer naar het kinderdagverblijf, de eerste keer logeren, de eerste keer geen kus willen bij het afscheid nemen.
Aangezien we bijna in het centrum van een drukke stad (Eindhoven) wonen, zullen onze jongens ook wel wat ouder zijn als ze voor het eerst alleen naar school etc mogen gaan. Ik was zelf namelijk pas 11 toen ik alleen naar school fietste!
Maar beetje bij beetje maken we ons zo klaar voor de dag dat ze het huis uit zullen gaan (moet er niet aan denken zeg!).

Reageer op deze reactie

Pfoe, lijkt me eng hoor! Haha ik ben volgens mij nog nooit alleen naar de supermarkt geweest xD Maar dat vind ik gewoon saai, geen behoefte aan :’) Ook vroeger wilde ik dat nooit, dichstbijzijnde supermarkt is namelijk 1 kilometer ver dus echt niet dat ik even boodschapjes voor mama ging halen daar xD

Reageer op deze reactie

Ik begrijp het wel hoor Gonny! Zelf heb ik nog (lang) geen kinderen maar ik weet nog wel dat ik altijd mijn 7 jaar jongere broertje wilde beschermen. Ik vind het nu nog steeds raar dat hij zelf door ons dorp een grote weg oversteekt om bijv. naar de bieb te gaan!

Hij is nu 9 maar zelf naar school fietsen doet hij nog niet. Wij wonen een beetje in het buitengebied en het is ongeveer 10 minuten/kwartier fietsen naar school. We wonen aan een drukke weg, dus m’n moeder wil het nog steeds niet. Snap ik ook wel.

Ik vind het knap dat je het hem toch hebt laten doen! Wat leuk dat hij zo trots was ^^ logisch.

Reageer op deze reactie

Ik ben geen moeder, maar ik kan me heel goed voorstellen dat dit soort dingen heel moeilijk zijn. Knap dat je het toch gedaan hebt!

Reageer op deze reactie

Harstikke mooi toch! Kleine mannen worden groot en dan moet je leren om ze los te laten! Vind het erg knap van je hoor!

Liefs

Reageer op deze reactie

overwinning voor gonny
overwinning voor duncan

helaas kan je het niet tegen houden dat je kindjes groter worden en meer zelf willen doen.

Reageer op deze reactie

ik vind het niet raar hoor. het is maar net de situatie waar je woont, de wegen, de afstand etc. je begrijpt wel wat ik bedoel. :P mijn broertje is bijna 10 en die gaat pas sinds dit jaar alleen naar school. het is maar 5 minuten fietsen maar wel veel oversteken met kruispunten enzo. geen drukke, maar ze zijn er wel. en mijn broertje is zo’n type die de hele weg achterom kijkend zou fietsen om te zien hoe snel hij gaat. :P nou, zo eentje laat je dan niet snel alleen fietsen!

Reageer op deze reactie

Het lijkt mij ook best eng! Maar knap van jullie allebei :D

Reageer op deze reactie

Het duurde hier thuis ook wel een tijdje voordat ik als kind zelf naar de supermarkt mocht.. of de straat over mocht steken enzovoort.. dus zo raar is het niet hoor ;) en dat moet echt een lekker gevoel zijn als het uiteindelijk allemaal goed is gegaan en je kereltje zo trots thuis ziet komen! geweldig verhaal ;) en leuke foto’s!

liefs

Reageer op deze reactie

Wow wat enorm goed dat je Duncan steeds meer zelfstandig laat doen, dat lijkt me niet makkelijk want ook ik ben een overbezorgde (en dan heb ik nog niet eens kinderen) dus ik snap je helemaal.

Wat is Duncan trouwens al groot, hij is echt een hele vent al!

Reageer op deze reactie

Ha ik begrijp je volkomen! Heb zelf wel nog geen kindjes (wel een 7 jaar jonger zusje van 15) en het is idd moeilijk. Je bent zo bang dat ze iets gaat overkomen é ook al doe je die weg zelf een aantal keer per dag:)

Reageer op deze reactie

Hallo meis,

Ik ben supertrots op jullie. Vindt het geweldig dat je het aandurfde om Duncan alleen te laten gaan. Jammer alleen dat je mijn gezicht niet kon zien toen Duncan bij ons voor de deur stond.
Je moeder had een smile van oor tot oor. Wat is het toch ontzettend leuk als je kleinkind bij je op bezoek komt zo helemaal alleen. Wij hebben genoten en Duncan ook. Helemaal stoer vindt hij zichzelf, geweldig.

Lieverd een hele dikke kus en knuffel.

Reageer op deze reactie

Ik was volgens mij ouder toen ik voor het eerst alleen naar de supermarkt ging (maar ik moet zeggen: wij woonden in een hele slechte wijk. Was elke dag wel een keer politie enzo).
Toen ik alleen naar school mocht, vond ik het ook geweldig (was toen een jr of 10, moest een hele drukke weg over )
Lijkt me best lastig om los te laten als het je eerste is.
Ik heb het bij katten al (zijn een soort kindjes voor me), dus bij kinderen lijkt het me nog lastiger

Reageer op deze reactie

Ik snap precies wat je bedoeld. Ik ben altijd overberzorgd over mijn neefje, die bij ons woont door de weeks. Ik moet het echt leren los te laten want hij vind het vervelend en je staat zelf ook de hele tijd onder spanning. Ik vind het echt knap van jou! En natuurlijk van Dunc :) Wat wordt het alweer een grote vent! Het is echt leuk dat je ‘m kan zien opgroeien :)

Reageer op deze reactie

Poeh, kan me voorstellen dat het lastig is. Knap dat je ‘m toch hebt laten gaan. Vroeg of laat moet hij toch alleen op pad gaan.

Reageer op deze reactie

Kan me goed voorstellen dat je het doodeng vind om hem voor het eerst alleen op pad te laten gaan! Maar zoals je het nu beschrijft, klinkt het alsof hij goed met z’ n verantwoordelijkheid om kan gaan, vind het zo’n eer dat hij echt wel goed oppast, dan mag hij nog een keer!

Reageer op deze reactie

Ik vind het juist goed hoor, zo voorzichtig! Bij ons is de winkel toch wel 5 minuten fietsen, maar met veel oversteken. Mijn zusje zit nou in groep 7 en die mocht dat nu voor het eerst. Beter te voorzichtig dan niet voorzichtig!

Reageer op deze reactie

Wat goed en knap van Duncan!

Reageer op deze reactie

Lijkt me ook best moeilijk hoor! Vooral wanneer je, zoals jij over jezelf zegt, snel bezorgd bent. Maar elke keer een klein stapje erbij moet lukken, dat heb je nu ook zelf ervaren

Reageer op deze reactie

Lijkt me erg moeilijk, goed gedaan! :]

Reageer op deze reactie

Ik kan mij dit zooooooooooooooo goed voorstellen!!
En helemaal na het feit dat jij vorig jaar bent aangereden op de fiets, dat speelt ook wel extra mee in je angst denk ik?

Dunc is nu 7 toch? Dan vind ik het absoluut niet laat dat je hem nu ‘pas’ naar de winkel laat gaan hoor.
En trouwens, het is jouw kindje, jouw beslissing

Dunc als je dit leest: Super stoer hoor kerel!

Reageer op deze reactie

Ahw wat goed van jullie allebei! En de vraag die je hebt geqoute van Duncan, echt typisch Duncan met die “uh” erin

Duncan wordt een grote jongen!

Reageer op deze reactie

Ik ben zelf geen moeder maar ik kan het wel begrijpen. Zeker bij zo’n eerste keer! Ik vind dat je zeker trots op jezelf kan zijn! Je zet je eigen angst opzij waardoor je hem ruimte geeft zich te ontwikkelen. Super goed!

Reageer op deze reactie

Jammer genoeg kun je het niet tegen houden dat Duncan en Celina groter worden. (Kon het maar denk ik haha.) Knap dat je het toch gedaan hebt, ondanks dat je het zo eng vond!
Ik denk wel dat hij heeeel erg genoten heeft van zijn Chocoprince, hihi!

Reageer op deze reactie

Ik vind niet dat jullie hier te vroeg mee begonnen zijn, lijkt me net goed zo :) En ik weet zelf nog hoe leuk ik het vond om voor het eerst helemaal alleen “grote mensen dingen” te mogen doen!

Reageer op deze reactie

Kun je misschien even die vraag op formspring beantwoorden? Over twitterfoto.
Duncan is schattig. :)
xkus

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 21st, 2010 om 20:27

Is beantwoordt

Reageer op deze reactie

Haha, ik kan me nog heel goed herinneren dat ik voor het eerst boodschappen mocht doen. Ik was te klein om door de schuifdeuren (van die deuren die automatisch open en dicht gaan) gezien te worden, dus daar kwam ik tussen te zitten. Thuis deed ik natuurlijk heel stoer, maar nadat m’n moeder de kaas had gezien (helemaal geplet) duurde het nog een hele tijd voordat ik weer boodschappen mocht gaan doen!
Maar goed van jullie allebei hoor!

Reageer op deze reactie

Ik ben zelf geen moeder maar ik snap dat je enorm bezorgd kan zijn over je kind. Goed dat je hem hebt losgelaten! Hij gaat toch uiteindelijk zijn eigen leven leiden en dit zijn de eerste stapjes. Ps: echt superhandig, dat Back To Top rechtsonder!

Reageer op deze reactie

Ik snap heel goed hoor dat je het lastig vind. Maar ik vind het echt goed van je dat je Duncan alleen naar de supermarkt liet gaan. :cheer:

Reageer op deze reactie

Hey meid! Wat ik nog wilde vertellen, van het weekend was ik jarig en ik heb je recept voor bisquitdeeg gebruikt. Het mislukte alleen tot 2x toe, het zakte enorm in toen het uit de oven kwam. Ik heb de twee ingezakte stukken maar op elkaar gedaan en chocolade pindakaas botercrème (ook jouw recept) ertussen gedaan. Uiteindelijk nog hartstikke lekker, maar ben toch benieuwd waarom het mislukt is. Ik heb in de tussentijd de oven niet open gedaan en flink geklopt met de mixer. Heb jij een idee?

Reageer op deze reactie

Haha volgens mij heeft mijn moeder precies hetzelfde mee gemaakt met mijn broer alleen ging hij dan naar t winkelcentrum. Vond ze ook maar niks :P met de tweede gaat dat allemaal weer een stuk makkelijker :)

Reageer op deze reactie

het is helemaal niet erg dat je dat moeilijk vind
dat noemen ze nu moeder liefde
maar wel goed dat je hem wel los hebt gelaten
ducan ziet het als een groot avontuur
echt super leuk ;-)
maar ik ken het gevoel een beetje nou ja het is mischien een totaal ander voorbeeld,maar ik vind het moeilijk om mij zoontje bij opa en oma te laten logeren mijn zoontje is bijna 5 maand
ik moet dus ook nog leren dat ik ook dingen zonder mijn kind moet doen, dat word een leerproces

Reageer op deze reactie

Reactie van Gonny

juli 21st, 2010 om 22:00

Ook dat herken ik…Duncan sliep pas na 2,5 jaar voor het eerst bij opa en oma. Ik schaam mij dood, maar ik vond het gewoon helemaal niets. Ik was zo angstig dat er iets met hem zou gebeuren (vallen of iets dergelijks) en dan zou het minstens een half uur duren totdat ik bij hem kon zijn.

Dunc ziet het echt als een groot avontuur…vandaag ging hij weer alleen op pad en hij vond het super. Hij praat sinds gisteren ook de hele tijd met een “grote mannen stem” zo schattig hihi

Reageer op deze reactie

aah zo supper schattig! k zie het al helemaal voor me!!

kleine kindjes worden groot he

Reageer op deze reactie

Is helemaal niet raar hoor… Beter dan hoe het bij sommige andere ouders gaat… kinderen die alleen thuis lunchen omdat papa en mama moeten werken enzo…

Reageer op deze reactie

Ik snap wat je bedoelt hoor!
Ik ben nu 13 en mag pas sinds 2/3 jaar alleen boodschappen doen of naar het dorp. Daar heb ik al heel wat nare reacties van klasgenoten op gehad maarja. Echt heel leuk om de reactie te zien van Duncan, hihi.

Reageer op deze reactie

Aan de ene kant is een beetje bezorgdheid wel goed, mijn tante bijvoorbeeld was zo gefocust op haar nieuwe vriend, dat ze mijn nichtje van destijds 12 soms wel een week alleen thuis liet, zodat zij bij haar nieuwe vriend kon zijn. Dat vind ik dan niet kunnen. Maar aan de andere kant is mijn moeder weer veel te erg, ik mocht echt niks, pas toen ik in de brugklas zat mocht ik alleen naar het winkelcentrum een kilometer verderop. Nu ook bij mijn zusje merk ik die frustratie, zij is 14 en mag nog steeds niet alleen (of in elk geval zonder ouder erbij) met de trein, terwijl dat echt niet moeilijk of gevaarlijk is.

Zelf kan ik me absoluut niet voorstellen om mijn kant later zo overbeschermend op te voeden. Nou weet ik natuurlijk nog niet hoe dat is, maar toch, ik weet hoe verschrikkelijk ik dat zelf vond als kind, en dat zou ik nooit iemand willen aandoen.

Reageer op deze reactie

Reactie van Azura

juli 21st, 2010 om 23:57

kant = kind natuurlijk, zat met mijn gedachten even ergens anders >.<

Reageer op deze reactie

Ik ken het wel ook van mijn oppaskindjes, de oudste is nu 4 en gaat naar groep 1 en dan merk je dat ook, dat die meer en meer losgelaten moeten worden.
Maar hierin zie je dat Dunc toch ook gewoon zelf aangeeft wat hij kan en wil… naar zijn opa en oma fietsen ging goed, dus dan kan hij ook eens alleen naar de supermarkt. En als hij zo trots is zal hij het stiekem ook wel een beetje spannend hebben gevonden.

Reageer op deze reactie

Haha dit komt me zo bekend voor van toen ik zelf klein was. Eerst alleen voor de deur en toen mocht ik ook naar de overkant. Daarna mocht ik naar het winkelcentrum lopen (1 straat verder) en ook zelf naar school enzo en nu woon ik alweer op mezelf ;) gaat snel!

Reageer op deze reactie

Gelukkig heb ik hier nog geen last van, maar ik denk dat ik dat ook heel moeilijk ga vinden!!

Reageer op deze reactie

Ik herken dit, helemaal! Ik heb zelf een broertje van 7 jaar (ben 11 jaar lang enig kind geweest) en mijn ouders durven hem (bijna) niet met zijn fietsje op de straat te laten fietsen, dus fietst hij op de stoep nog.

Reageer op deze reactie

Knap van Duncan, hij heeft zeker iets lekkers gekozen :D Herkenbaar hoor, dat loslaten moeilijk is. Sven mag sinds kort voor het huis spelen met vriendjes. Ik vind het doodeng maar ja aan de ketting leggen lost ook weinig op.

Reageer op deze reactie

Hmm.. waarom staat mijn reactie er niet tussen?

Reageer op deze reactie

Wat een super leuk verhaal. Leuk dat je dit met ons deelt! Ik ben nog (lang) geen moeder, maar ik kan me zeker voorstellen dat je het lastig vindt om je kind los te laten.

Reageer op deze reactie

Om eerlijk te zijn, ik vind dit helemaal niet raar.
Wij wonen 5 minuten van de stad af en ik mocht pas op mn 12e voor het eerst alleen die kant op. Terwijl de rest al veeeeeeel eerder mocht.
Vind dat je kinderen beter wat langer kan laten wachten ivm veiligheid en te snel ‘volwassen’ worden. Dan bij het eerste beste stapje ;)
En een beetje bezorgd zijn is toch niet erg?

Reageer op deze reactie

ooh hier nog zo’n chicken hoor gon, durfde ze zelfs niet alleen in de straat te laten spelen met als gevolg dat ik werkelijk uren buiten voor de deur zat of in de kou of in de bloedhitte haha
wel super gaaf voor dunc natuurlijk :D hier mogen ze nog niet naar de winkel, ze moeten een onwijs drukke weg over dan en neeeeeee dan maar te overbezorgd ;) alleen naar de speeltuin ook niet.
is niet erg als een ouder (over) bezorgd is, dat is alleen maar goed! hier wonen kindjes van 5 in de straat gon die WEL naar de winkels gestuurd worden om een pak melk te halen :|

Reageer op deze reactie

ooh super zeg! Knap gedaan Duncan!

Reageer op deze reactie

Super goed, ik vind dat altijd ook zo leuk op stage te zien dat ze dan helemaal trots zijn en dan moeder bellen naar school ZO SCHATTIG van beiden En dan trots vertellen dat ze helemaal alleen zijn gekomen.

Reageer op deze reactie