Ik mis mijn kleine kereltje al vanaf de dag dat hij wegging (op vakantie met opa en oma), maar het werd echt met de dag erger. Zo heb ik ineens weer last van hartkloppingen en datzelfde gevoel wat ik tijdens mijn depressie anderhalf jaar terug had. Ik word er gewoon helemaal naar van Ik mis Duncan zo erg dat mijn lichaam er blijkbaar weer heftig op reageert en dat voelt niet fijn Gelukkig komt daar (hopelijk) snel een einde aan, want hij komt morgenmiddag weer thuis en daar verheug ik mij echt enorm op. Zodra ik Duncan zie pak ik hem vast en laat ik hem nooit meer los hihi.

Toen wij hem naar de boot hadden gebracht en wij uiteindelijk weer naar huis gingen pakte hij twee steentjes die hij daar had gevonden en gaf hij die aan ons zodat wij aan hem zouden denken (de kleine schat) Die steentjes liggen dan ook netjes op onze nachtkastjes…eentje bij paps en eentje bij mams.

Oh ik ben zo blij dat die 9!! dagen bijna voorbij zijn en dat ik Duncan weer heerlijk in mijn armen kan nemen, samen koken, knutselen, tekenen, verhaaltjes kan voorlezen, naar bed kan brengen, stiekem ‘s avonds nog even naar hem kijken etc. etc….Heerlijk! Morgen komt mijn kleine kereltje weer thuis!!